«سوختن»؛ نمایش تضاد طبقات
نقد و بررسی فیلم «سوختن»
«سوختن» موضع‌گیری‌های خود درباره‌ی طبقات جامعه را نیز عمل می‌کند. در بعضی لحظات، کارگردان رو بازی می‌کند (در پشت کادر تصویری از «دونالد ترامپ» که در حال صحبت درباره‌ی طبقه‌ی کارگر است نمایان می‌شود)، اما فیلم در کل موفق می‌شود که تضاد عمیقی بین دنیای محدود «لی» و دنیای آزاد و رها و مرفهِ «بن» تصویر کند.
نگاهی به فیلم «سه رخ» به کارگردانی جعفر پناهی
بهناز جعفری در همان ابتدا به صحت این قضیه یا همان خودکشی مشکوک است، اما جعفر پناهی او را آرام می‌کند که زودقضاوت‌کردن عادلانه نیست و بهتر است به خانه دختر که در روستایی در آذربایجان قرار دارد، بروند تا همه چیز مشخص و شفاف شود، اما تعلیق فیلم‌نامه از آنجایی آغاز می‌شود که دختر خودکشی نکرده و همه را سر کار گذاشته و کسی نیز خبری از او ندارد!
جشنواره فیلم کن در یک نگاه
جشنواره بین‌المللی فیلم کن از آن رویدادهای عریض‌وطویلی است که هرساله، هر روز در هر گوشه‌اش اتفاق‌های جالبی می‌افتد که هرکدام برای پرکردن یک صفحه روزنامه کافی است؛ از نمایش فیلم‌ها در چندین بخش پروپیمان علاوه‌بر بخش مسابقه اصلی تا کنفرانس‌های مطبوعاتی فیلم‌سازان و بازیگران و عوامل فیلم‌ها و جنجال‌های متعدد، برنامه‌های عکاسی از ستارگان و فرش‌قرمزها و حاشیه‌های ناگزیر؛ مصاحبه‌ها و اظهارنظرهایی که عرصه‌های سیاسی و اجتماعی را درمی‌نوردند و بازار و قراردادهای پخش و فروش و تولید.
نمایش «جوجه تیغی»؛ روایت صدای نسل تباه
نقد و بررسی نمایش «جوجه تیغی»
میان انبوهی از نمایش‌های بی حس و حالی که این روز‌ها در حال اجرایند، «جوجه تیغی» یک استثنای دوست داشتنی است که نباید تماشایش را از دست داد. افشاری در «جوجه تیغی»، صدای نسل تباه شده‌ای را که همچنان در رویای بازیگری می‌سوزند به گوش جامعه می‌رساند.
تازگی‌های انسانی
نقد و بررسی فیلم «دزدان فروشگاه»
«دزدان فروشگاه» شاید آن جاه طلبی که «کورئیدا» در «مابوروسی» (Maborosi) داشت را نداشته باشد، یا فاقد آن تصورات روح‌انگیز او در «پس از زندگی» (After Life) باشد، ولی آن کم و کاستی‌هایش را در تازگی‎های انسانی‌اش جبران می‌کند. این فیلم هیچ گاه اهل پند و موعظه نیست، چرا که فیلمی گیرا در مورد انسان‎های طر شده است، و چیز‌های زیبایی که بین آن‌ها گم شده و پیدا می‌شود، این فیلم از مخاطبان‌اش می‌خواهد که به جایی که به آن تعلق دارند، و چیز‌هایی که به آن‌ها تعلق دارند فکر کنند. شما خانواده خود را انتخاب نمی‌کنید، ولی خانواده همچنان و همچنان، برای هر روز و هر روز یک انتخاب باقی می‌ماند.
نمایش «مالی سویینی»؛ تماشای نادیدنی‌ها
درباره نمایش «مالی سویینی»
ماجرای نمایش «مالی سویینی» درباره مالی سویینی، زنی نابیناست که به اصرار فرانک، همسرش، چشمانش را عمل می‌کند تا بینایی را تجربه بکند، ولی پس از عمل جراحی، به بیماری دیگری با نام کور بینایی دچار می‌شود چنان که مغز او، اطلاعات دیده‌های چشمش را مخابره نمی‌کند و او همچنان کور است.
نگاهی به فیلم «خوک» ساخته مانی حقیقی
این فیلم برای عشق‌فیلم‌ها (سینه‌فیل‌ها) ساخته شده، چراکه پر است از ارجاع به سینما. ساده‌لوحانه است اگر شلوغ‌کاری‌های حقیقی را (بر اساس یکی از نقدها) فلینی‌بازی بنامیم؛ مانی درواقع با آرجنتوبازی فراوان، چه در طرح قصه (پلات قتل‌های سریالی- کژدیدن- فضا‌های خلاقه و نورپردازی استیلیزه) ادای دینی به این استاد «جالو»‌های ایتالیایی کرده، اما ارجاعات او در همین حد پایان نمی‌یابد.
استرس، ارمغان
نگاهی به سریال اوزارک
«اوزارک» سریالی عالی نیست، اما هنگامی که به تماشای برخی قسمت‌های آن بنشینید، به راحتی جذبش خواهید شد، خصوصا که بخش بخش داستان آن شما را کنجکاوانه دنبال خود خواهد کشاند. اگرچه که قسمت آخر از فصل اول آن، آنچنان ما را در بهت و سوال رها نکرد، قطعا می‌توان در طول سریال قسمت‌هایی را به یاد آورد که یک اتفاق به دیگری منجر شده و اتفاقی دیگر رقم خورد و در نهایت برای ما مخاطبان وفادار آن، روز‌هایی بسیار استرس زا به همراه آورد.
یادداشتی درباره فیلم «چهارراه استانبول» ساخته مصطفی کیایی
مشخصا «چهارراه استانبول» عقب نشینی همه جانبه کیایی از سینماست چرا که توان تولیدی سینمایی اثر را بر گردن مستندات به جای مانده از یک حادثه (پلاسکو) و داستان را بر دوش یک گفتمان آشفته انداخته است.
شکست نسبی فرهادی در گود منتقدین
امتیاز "همه می‌دانند" از نظر منتقیدن بالا نیست
به رغم اولین اخبار مبنی بر تشویق ممتد منتقدان و تماشاگران فیلم «همه می‌دانند» در افتتاحیه، بعد از انتشار جدول امتیازات منتقدان در دیلی اسکرین، این فیلم امتیاز پایین ۱.۸ از ۵ را کسب کرد.
«تاریک‌ترین ساعت»؛ روایت سخت‌ترین لحظات یک سیاستمدار
چرچیل را فراموش کنید. چه ذهنیتی که از او دارید و چه آنچه در متون تاریخی درباره اش خوانده اید. فیلم «تاریک‌ترین ساعت» درباره چندین روز از دوران ملتهب کسی است که در شرایطی نومیدکننده و دشوار مسئولیتی را عهده دار می‌شود و در گیرودار موانع خارجی و داخلی باید تصمیمی بگیرد که هر سویه اش مخاطره بار است.
جنجال پوشش هنرپیشه‌های ایرانی در فستیوال‌های جهانی
چند روزی می‌شود که دوباره موضوع لباس پوشیدن هنرمندان و به‌خصوص هنرپیشگان زن ایرانی در مجامع و فستیوال‌های بین‌المللی در فضای مجازی مطرح شده است. بحثی دامنه‌دار که از زمانی که فضای اجتماعی کشور در قیاس با دوران جنگ و اوایل دهه هفتاد رو به سوی بازشدن رفت؛ بار‌ها و بار‌ها مطرح شده است و در اغلب موارد هم حکمی که در پایان صادر شده، به محکومیت بازیگران زن حاضر در مجامع جهانی انجامیده است.
مشکل از جایی شروع می‌شود که تیتو دلش می‌خواهد با پدرش حرف بزند، ولی چطور می‌شود با پدری که زیر خروار‌ها خاک خوابیده حرف زد؟ راه ساده اش برداشتن قاب عکس پدر و استفاده از آن به عنوان تلفن با پی سیم یا هر چیز شبیه به آن است. عجیب است، ولی عموجان هم عملا دارد دنبال چنین راهی می‌گردد؛ سر در آوردن از آوایی که در فضا پیچیده و انگار چیزی در قلبش به او می‌گوید بین آن صدا و همسر از دست رفته اش لیندا پیوندی هست.
دیدن زنگار زمان در نمایش
دمل ماجرای اضمحلال زندگی مشترک زن و مردی است که خلاف عرف‌های رایج و بدون به‌جاآوردن رسوم فرهنگی (و نه الزاما قرارداد اجتماعی) زیر یک سقف رفته‌اند؛ زندگی‌ای که به‌تدریج مضمحل و به نمایش تبدیل می‌شود.
نمایش
یادداشتی بر نمایش «دده خانم» به نویسندگی و کارگردانی جواد عاطفه
زنی که بزدلانه زیسته و به همه رنج‌هایش تن داده تا فرزندش زیر آفتاب زردرنگ، در شادی‌ای که خودش هرگز تجربه نکرده است، زیست کند؛ اما این فرزند به دلایلی که هرگز نمایش به ما نمی‌گوید، می‌میرد و او همه زندگی‌اش را ناگهان می‌بازد، نه امروزش را؛ بلکه همه دیروزش را؛ هرچند پیشاپیش مراسم مرگ خود را برگزار می‌کند؛ ولی سوگواری نهایی‌اش برای آن دیگری است.
    صفحه  از ۳۴