در عصرِ کروناویروس: چرا جهان دلش برای آغوش «لَک زده» است؟

در عصرِ کروناویروس: چرا جهان دلش برای آغوش «لَک زده» است؟

«لمس کردن برای انسان‌ها بنیادین است؛ و بدونِ آن روابطِ نزدیک ضعیف می‌شود.»
کد خبر: ۷۹۶۵۱
بازدید : ۸۶۶
۰۷ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۱۴:۲۱
در عصرِ کروناویروس: چرا جهان دلش برای یک آغوش «لَک زده» است؟
فرادید| اغلبِ ما هنوز عزیزانمان را می‌بینیم و با آن‌ها صحبت می‌کنیم؛ اما اگر با آن‌ها در یک مکان زندگی نمی‌کنیم، نمی‌توانیم آن‌ها را در آغوش بگیریم و لمسشان کنیم.

تولد‌ها از طریقِ تماس‌های ویدیویی جشن گرفته می‌شوند، افراد مسن از پشت پنجره با همسایگان خود صحبت می‌کنند و آن‌هایی که تنها زندگی می‌کنند، مدت‌هاست هیچ انسانی را لمس نکرده‌اند؛ زیرا همه می‌خواهند قوانینِ قرنطینه و فاصله اجتماعیِ ۲‌متری را رعایت کنند.

اما پروفسور رابین دانبار، متخصصِ روان‌شناسیِ تکاملی از دانشگاهِ آکسفورد، می‌گوید: «لمس کردن برای انسان‌ها بنیادین است؛ و بدونِ آن روابطِ نزدیک ضعیف می‌شود.»

بیشتر بخوانید:


«لمس‌های صمیمانه، مثل دست انداختن دور گردن، با دست آرام زدن روی شانه و چیزهایی شبیه به این‌ها که مختصِ دوستانِ نزدیک و اعضای خانواده هستند، واقعاً حائز اهمیت هستند. آن‌ها باعث می‌شوند ما بیشتر احساسِ خوشحالی کنیم و رضایتمان بیشتر شود و به دیگران اعتماد کنیم.»

لامسه نخستین حسی است که ما در رحمِ مادر پیدا می‌کنیم و تحقیقات نشان داده‌اند که تماسِ فیزیکی با دیگران می‌تواند اثراتِ استرس را در بدن کاهش دهد. پروفسور دانبار می‌گوید انسان‌ها به دلایلِ تکاملی به لمس کردنِ همدیگر نیاز دارند و این نیاز به پیشینه ما باز می‌گردد.»

«همه نخستی‌ها به شدت اجتماعی هستند و احتمالاً اجتماعی‌ترین حیوانات روی کره زمین محسوب می‌شوند. آن‌ها روابط و دوستی‌ها را از طریقِ لمسِ اجتماعی یکدیگر در طی مراسمِ اجتماعی می‌سازند و آن را از طریقِ دست کشیدن در لابه‌لایه‌های خز یکدیگر انجام می‌دهند. کاری که ما انسان‌ها هم انجام می‌دهیم.»
 
در عصرِ کروناویروس: چرا جهان دلش برای آغوش «لَک زده» است؟

درست است که ما بیشترِ مو و خزمان را از دست داده‌ایم؛ اما هنوز هم وقتی کسی را در آغوش می‌گیریم، با دست روی شانه کسی می‌زنیم یا روی دستش دست می‌کشیم، همان سلول‌های عصبی را فعال می‌کنیم. این کار در بدنِ ما هورمونِ اِندورفین را ترشح می‌کند؛ هورمونِ احساسِ خوب که در مغز فعالیت می‌کند و درد را کاهش می‌دهد.
«وحشتناک است»

رابین ماندی، یکی از میلیون‌ها نفر در سراسر جهان است که در تمامِ مدتِ قرنطینه مجبور بوده تنها زندگی کند.
رابین که ۵۷ سال دارد و در استرالیا زندگی می‌کند، می‌گوید: «من عاشق در آغوش گرفتنِ دوستانم هستم. من روز دوستانم را در آغوش می‌گیرم. من فرزندانم را که بزرگ شده‌اند را از بچگی هر روز در آغوش گرفته‌ام. فکر می‌کنیم، این چیزی است که دلم بیشتر از همه برایش تنگ شده است.»

«واقعاً وحشتناک است. من واقعاً دلم برای در آغوش گرفتن دیگران تنگ شده است. فکر نمی‌کردم روزی دلم برای این کار تنگ شود.»

پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها که در سنینِ پرخطر هستند و در خانه‌های خود تنها زندگی می‌کنند؛ از اینکه نمی‌توانند نوه‌های خود را در آغوش بگیرند، بیشتر از هر گروهی ابراز دلتنگی می‌کنند.

«گویی جهان سردتر شده است»

پروفسور دانبار می‌گوید اگرچه برخی فرهنگ‌ها بیش از سایرین لمسی-احساسی هستند (به این معنی که احساس خود را از طریقِ لمس کردن ابراز می‌کنند یا در کل احساساتِ خود را راحت‌تر بروز می‌دهند)، لمس کردن برای همه ما [انسان‌ها]مهم است.

او می‌گوید: «ما تحقیقی انجام دادیم که در آن از سراسر اروپا، از روسیه تا فنلاند در شمال، بریتانیا تا ایتالیا در جنوب و همینطور ژاپن افرادی مشارکت داشتند و همه این افراد قسمت‌های مشابهی از بدن را لمس می‌کردند. اختلاف‌های بسیار ظریفی وجود داشت ... مشخص است که در میانِ ایتالیایی‌ها فرهنگِ در آغوش گرفتن، بوسیدن و مواردی شبیه به این بسیار قوی‌تر است و بریتانیایی‌ها قدری «فاصله می‌گیرند، او به من دست نزن من یک بریتانیایی هستم» ...، اما در کل همه به لمس کردن اعتقاد دارند.»

«من فکر می‌کنم ما بدونِ آنکه آگاه باشیم به کرات همدیگر را لمس می‌کنیم.»

پروفسور دانبار می‌گوید، ما می‌توانیم بخشی از فقدانِ لمس کردن را از طریقِ راه‌های دیگر جبران کنیم.

«خندیدن و دیگران را خنداندن و آواز خواندن راه‌های بسیار خوبی برای فعال کردنِ سیستمِ اندورفین در بدن هستند. اما نهایتاً برای آنکه دوستی‌های نزدیک بسازیم، چیزی که من به آن «شانه‌ای برای گریستن» می‌گویم؛ باید چشم در چشم باشیم و همدیگر را لمس کنیم.»

«فکر می‌کنم با پایان یافتنِ این روزها، نخستین کاری که افراد می‌کنند در آغوش کشیدنِ یکدیگر است.»

منبع: BBC
ترجمه: سایت فرادید
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
نگاه
تازه‌‌ترین عناوین