کرونا و بازار کسادِ ورزش

کرونا و بازار کسادِ ورزش

مائده ورزش را دوست دارد و بار‌ها تأثیر ورزش را در حال و روز شخصی‌اش دیده، اما آن انگیزه قوی برای مداومت و ادامه دادن ورزش را ندارد چیزی که شاید درگیری بسیاری از افرادی باشد که نمی‌توانند به‌صورت مداوم ورزش کنند.
کد خبر: ۱۰۰۰۰۵
بازدید : ۴۵۰۴
۰۳ آبان ۱۴۰۰ - ۱۱:۳۱

محمد معصومیان| قرار است از شنبه ورزش را شروع کنید؟ دنبال مکانی برای دویدن می‌گردید؟ لابد تا امروز بار‌ها شنیده‌اید که کرونا با افراد چاق بی‌رحمانه‌تر برخورد می‌کند. به تازگی وزیر بهداشت گفته است: «شدت و شیوع کرونا و همچنین مرگ و میر ناشی از آن در افراد چاق بیشتر است.»

به نظر افراد با اضافه وزن در کنار رعایت پروتکل‌ها باید به فکر کم کردن اضافه وزن هم باشند. محمدرضا که بعد از کرونا دچار چاقی ناشی از کم تحرکی شده وقتی هشدار‌ها در مورد تأثیر چاقی روی شدت کرونا را می‌شنود با غرولند می‌گوید:

«اگر همین دو سال پیش مرا می‌دیدید می‌گفتید چرا در مسابقات زیبایی اندام شرکت نمی‌کنم؟ اما برای ما که وابسته به باشگاه هستیم این دو سال واقعاً سخت گذشته و امکان ورزش از ما گرفته شده است.»

رئیس کمیته ورزش شورای شهر تهران، زهرا شمس احسان، گفته است که در تهران ۶۰ درصد مردم اصولاً ورزش نمی‌کنند: «سهم بزرگی از ۴۰ درصد ورزشکار هم پیاده روی می‌کنند و سهم بسیار کوچکی از مردم تهران از باشگاه‌های ورزشی استفاده می‌کنند.»

وقتی این آمار را در کنار صحبت‌های وزیر بهداشت می‌گذاریم این سؤال به ذهن می‌رسد که چرا ورزش با این همه فواید در برنامه روزانه افراد جایگاهی ندارد؟ بخصوص حالا که انسان‌ها به داشتن بدنی سالم‌تر احتیاج دارند. ندا در این دو سال کرونا سعی کرده به صورت مداوم با رفتن به پارک بهشت مادران که مخصوص زنان است بدود و خودش را روی فرم نگه دارد.

از نظر او، یکی از دلایل مبتلا نشدن به کرونا همین ورزش مداوم بوده است: «واقعاً کار راحتی نیست، چون هر بار که می‌روم با انبوهی از افراد مواجه می‌شوم که با کیسه‌ای پر از خوراکی می‌آیند و می‌نشینند و تا آخرین دانه چیپس را نخورند زیلو را جمع نمی‌کنند.» او از افرادی می‌گوید که تنها مکان ورزش کردن را تبدیل به چالشی برای ایستادگی در مقابل وسوسه غذا خوردن تبدیل کردند.

محمدرضا خودش را قربانی محدودیت‌های کرونا می‌داند. او که به قول خودش می‌توانست قهرمان زیبایی اندام شود حالا، اما از ترس کرونا ترجیح می‌دهد حتی وارد پارک نشود: «تا پیش از بیماری من هم زیبایی اندام کار می‌کردم هم تی آر ایکس و واقعاً وابسته به باشگاه بودم.

اینکه در بین دوستانم باشم باهم بگو بخند کنیم واقعاً روحیه مرا عوض می‌کرد. الان از جلوی باشگاه رد می‌شوم بغض می‌کنم. برنامه روزانه من هفته‌ای سه روز باشگاه رفتن بود. اما حالا کلی وزن اضافه کردم و اصلاً جلوی آیینه قدی نمی‌روم تا خودم را ببینم. الان هم با اینکه باشگاه باز شده جرأت نمی‌کنم وارد باشگاه شوم. با ماسک هم نمی‌شود ورزش کرد.»

برای محمدرضا برعکس ندا ورزش، کاری نیست که بتواند به تنهایی انجام دهد: «من از آن آدم‌هایی هستم که دلم می‌خواهد در جمع ورزش کنم و اصلاً این آدم‌هایی را که در خانه تنهایی رو به روی آیینه می‌ایستند و دمبل می‌زنند درک نمی‌کنم.»

 ورزش در دوران کرونا

محمدرضا و همسرش تا حالا دو بار کرونا گرفته‌اند و خودش معتقد است اگر ورزش را کنار نمی‌گذاشت شاید آنقدر شدید دچار مریضی نمی‌شد: «همسرم که روانشناسی خوانده می‌گوید اصلاً این دوری من از دوستان ورزشکارم و نداشتن معاشرت باعث شده از لحاظ روحی هم بهم بریزم. به نظر خودم هم جدا از سلامتی بدنی که ورزش برای من داشت باعث می‌شد حال روحی خوبی هم داشته باشم و اضطراب‌های شغلی را که داشتم آنجا تخلیه کنم.»

پیدا کردن جایی مطمئن برای ورزش کردن در تهران با این حجم از تراکم فیزیکی و کار راحتی نیست. همین چند ماه پیش بود که پزشکان مردم را از قدم زدن در پارک هم منع می‌کردند و معتقد بودند ویروس تا ساعت‌ها می‌تواند در فضا معلق بماند.

همین مسأله باعث شده بود بسیاری حتی برای قدم زدن روزانه هم از پارک‌ها استفاده نکنند. البته بسیاری هم در خانه‌های گران قیمت با داشتن باشگاه و استخر‌های اختصاصی در همین مدت هم ورزش کردن را کنار نگذاشتند.

مسعود از هزینه بالای باشگاه رفتن می‌گوید و اینکه نمی‌تواند بخشی از حقوق خود را برای ورزش کردن اختصاص بدهد به همین خاطر سعی می‌کند روی پشت‌بام خانه با یک زیلو و چند دمبل ورزش کند: «سعی خودم را کردم این مدت ورزش کنم، اما کار راحتی نیست اینکه هر روز صبح قبل رفتن به سر کار، بروی ورزش کنی؛ به نظرم خیلی‌ها به‌خاطر همین تنبلی ورزش نمی‌کنند وگرنه کرونا و بیماری بهانه است. همسر و فرزندان من با اینکه در خانه کنار من زندگی می‌کنند حاضر نیستند صبح بیدار شوند و ورزش کنند.

فکر می‌کنم کسی که به ورزش عادت کند دیگر هیچ چیز نمی‌تواند باعث شود که این کار را نکند، چون اگر ورزش نکند حالش بد می‌شود. ورزش مثل یک اعتیاد سالم و خوشایند است.»

او یکی از راه‌های دیگر ورزش را قدم زدن پر سرعت در راه رفت و برگشت برای رفتن به مغازه‌اش می‌داند که به او کمک می‌کند کمی هم ورزش هوازی بکند: «بیشتر از همه نگران سلامتی فرزند ۱۲ ساله‌ام هستم که به خاطر مدرسه نرفتن و نداشتن فعالیت بدنی اضافه وزن پیدا کرده است.»

مائده از آدم‌هایی است که ورزش‌های گروهی دوست دارد. او از تلاش‌هایش برای ورزش می‌گوید: «شاید تا حالا ۱۰ بار استارت زدم برای شروع ورزش، اما باز به چند هفته نمی‌رسید که رها می‌کردم. رفتم دمبل و تشک ورزش خریدم تا ورزش انفرادی بکنم؛ ولی انگیزه لازم برای ورزش در خانه ندارم احساس می‌کنم کار کسل‌کننده‌ای است به خاطر همین ترجیح می‌دهم با همین ماسک پیاده روی کنم و مسیر خانه تا محل کارم را راه بروم. دلم می‌خواهد ورزش کنم، اما آنقدر گفتند باشگاه خطرناک است و آنقدر اضطراب دارد که مانع می‌شود بروم در باشگاه ثبت‌نام کنم.»

مائده ورزش را دوست دارد و بار‌ها تأثیر ورزش را در حال و روز شخصی‌اش دیده، اما آن انگیزه قوی برای مداومت و ادامه دادن ورزش را ندارد چیزی که شاید درگیری بسیاری از افرادی باشد که نمی‌توانند به‌صورت مداوم ورزش کنند: «واقعیت این است که تهران به خاطر ازدحام جمعیت ورزش کردن حتی در فضای باز هم خطر دارد. خانواده من که در شهرستان هستند خیلی راحت به مکان‌هایی دسترسی دارند که خلوت است و می‌توانند ساعت‌ها بدون دیدن حتی یک نفر ورزش کنند.»

کرونا سبک جدیدی از زندگی را به ما تحمیل کرده است. خیلی‌ها مجبور شده‌اند ورزش را کنار بگذارند و بعضی هم از ترس ابتلا سعی کرده‌اند به هر قیمتی دقایقی در روز تکانی به اندام خود بدهند. با وجود محدودیت‌ها و اضطراب ناشی از کرونا ورزش می‌توانست کمی به نشاط جامعه کمک کند.

اما مسأله نگران‌کننده دیگر کودکانی هستند که با نرفتن به مدرسه و محدودیت‌ها مجبور شدند در چهاردیواری خانه حبس شوند.

کودکانی پر از انرژی که برای رشد سالم اندام‌هایشان باید ورزش یا فعالیت بدنی داشته باشند. بسیاری از پزشکان هم در مورد اضافه وزن کودکان هشدار داده‌اند و حالا باید دید آیا بازگشایی آهسته مدارس می‌تواند زندگی عادی را برای کودکان به ارمغان بیاورد.

منبع: روزنامه ایران

برچسب ها: کرونا ورزش
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
نگاه