کی‌روش را خوب بدرقه کنیم

Faradeed

کی‌روش را خوب بدرقه کنیم

هشت‌سال حضور کی‌روش در ایران موجب دو بار صعود به جام‌جهانی شد، به‌ویژه صعود دوم که بی‌دردسر و با نتایج قابل‌قبول بود. نتایجش در جام‌جهانی هم قابل قبول بود. وی بازیکنان ایرانی را از کشور‌های پیشرفته شناسایی و وارد فوتبال ایران کرد که نه‌تن‌ها به قدرت تیم افزودند، بلکه حس هویت ملی ایرانی را هم تقویت کرد.
کد خبر: ۶۷۵۳۶
بازدید : ۳۳۱
۱۰ بهمن ۱۳۹۷ - ۱۲:۴۱
نویسنده:عباس عبدی
کی‌روش را خوب بدرقه کنیمعباس عبدی| دوشنبه شب اتفاقاتی رخ داد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت. شاید باخت به ژاپن دور از انتظار نبود، ولی ۳ بر صفر چیزی نبود که قابل هضم باشد. هنگامی که یک اتفاق غیرمنتظره رخ می‌دهد، در درجه اول دچار شوک و حیرت و سپس تا حدی عصبانی می‌شویم.
 
در غیرمنتظره بودن ماجرا همین بس که صداوسیما نیز با اطمینان‌خاطر برنامه‌های خود را روی بُردِ ایران بسته بود و هنگامی که با باخت ایران مواجه شدیم، آنان هم حیرت‌زده کل برنامه‌های خود را به پایان رساندند. پرسشی که در این میان مطرح است، نحوه برخورد با مربی تیم‌ملی ایران است.
 
مربی‌ای که از موضع بالا حرف می‌زد، در مواجهه گفتاری کم نمی‌آورد و اعصاب خیلی‌ها را خُرد می‌کرد و هیچگاه در امور مربوط به سیاست فوتبالی داخل کشور کوتاه نمی‌آمد و بشدت طرفدار تقابل بود.
 
این مربیان تا هنگامی که برنده و موفق باشند، رقبای خود را منکوب می‌کنند، ولی خدا نیاورد که به زمین سفت بخورند. نمونه‌اش مورینیو است. تمام کسانی که طی سال‌های گذشته از کی‌روش زخم خورده بودند، به یک‌باره وسط می‌آیند و شدیدترین حملات را به او می‌کنند و او نیز در موضعی نیست که بتواند پاسخگو باشد یا از موضع خود دفاع کند.
 
این مثل آن می‌ماند که یک تیم ۳ -هیچ جلو است، ولی به یک‌باره سه بازیکن آن اخراج یا مصدوم می‌شوند و امکان تعویض هم وجود ندارد. یک تیم ۸نفره جلوی ۱۱ نفر سرنوشتش معلوم است، حتی اگر ۳ -هیچ جلو باشد.

این رفتار از سوی مخالفان کی‌روش چیز غیرمنتظره‌ای نیست، آنان که از لانه‌های خود بیرون آمده‌اند و مشغول انتقام‌گیری هستند، ولی دلیل ندارد که مردم نیز چنین رفتاری را تایید کنند. هر مربی اخلاق فردی و رفتار خاص خود را دارد و همچنان که میان مورینیو با آنجلوتی یا زیدان از نظر رفتاری تفاوت زیادی است، ولی این دلیل نمی‌شود که نقد رفتاری را به ویژگی‌های فنی تعمیم دهیم و نقاط قوت آن‌ها را نیز نادیده بگیریم.
 
هشت‌سال حضور کی‌روش در ایران موجب دو بار صعود به جام‌جهانی شد، به‌ویژه صعود دوم که بی‌دردسر و با نتایج قابل‌قبول بود. نتایجش در جام‌جهانی هم قابل قبول بود. وی بازیکنان ایرانی را از کشور‌های پیشرفته شناسایی و وارد فوتبال ایران کرد که نه‌تن‌ها به قدرت تیم افزودند، بلکه حس هویت ملی ایرانی را هم تقویت کرد.

چه کسی می‌توانست سامان قدوس را قانع کند که عضویت در تیم ایران را به تیم سوئد ترجیح دهد؟ نظم و انضباط تیم‌ملی که در این هشت‌سال شاهدش بودیم را کدام مربی می‌توانست برقرار و دروازه‌بان اول را از تیم اخراج کند؟
 
چه کسی می‌توانست الگوی انتخاب بازیکن را براساس شایستگی و نه انتساب به تیم‌های بزرگ برقرار کند؟ چه کسی می‌توانست سال‌های طولانی ایران را در رنکینگ اول آسیا نگه دارد؟ باخت دیروز تلخ، غیرمنتظره و ناراحت‌کننده بود، ولی بروز رفتار درست و کنترل رفتاری در شرایط ناراحتی ارزش دارد، از این‌رو باید این باخت را فراموش و با بدرقه‌ی اخلاقی از کی‌روش خداحافظی کرد، تا خاطره خوشی از دوران سرمربی‌گری‌اش در تیم ایران بماند و به سنت حسنه‌ای در مدیریت ورزشی تبدیل شود.
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
نگاه