تصاویر/ بازگشت این زن تنیس زنان را جان تازه میدهد!
بحث و جدل درباره میزان جذابیت تنیس زنان، مسئلهای قدیمی است. منتقدان میگویند در سالهای گذشته در تنیس حرفهای زنان، شاهد رقابت داغی نبودهاند. رقابتی که دستکم در بخش مردان مشاهده میکنند. حالا اما اتفاقات اخیر در دنیای تنیس زنان حرفهای این نگرانی را کمتر کرده. ستارههای تازهواردی مثل آنژلیک کربر میدرخشند و قهرمانانی مثل ویکتوریا آزارنکا دوباره اوج میگیرند.

فرادید | آزارنکا که پیشتر نفر اول تنیس زنان بود حالا بعد از سه سال، دوباره به جمع پنج نفر برتر جهان برگشته است. از شروع ۲۰۱۶ نه فقط در رقابتهای بریزبن استرالیا اول شد که توانست در مسابقات ایندین ولز و میامی هم قهرمان شود. او در تاریخ تنیس زنان، سومین ورزشکاری است که توانسته در کالیفرنیا و بعد در فلوریدا به مقام نخست برسد.

بازگشت او به دوران اوج حالا نه فقط طرفدارانش که کل هواداران تنیس زنان جهان را خوشحال کرده. در واقع، بازگشت موفق آزارنکا، شاید ضامن یک اصل فراموششده در مسابقات تنیس زنان باشد: این که حس رقابت و مبارزه به دنیای تنیس زنان برمیگردد. شاید اگر او، کربر، رادوانسکا، کویتووا و سایرین بتوانند مثل ماههای گذشته سیطره سرنا ویلیامز را به چالش بکشند، تنیس زنان دوباره جان تازهای میگیرد.
در سالهای گذشته این ورزش در مشت سرنا ویلیامز بوده و او حرف اول و آخر را میزده. این برتری اما از انتهای تابستان گذشته تا امروز دچار وقفه شده است.

در این بین ویکتوریا آزارنکا در بیست و شش سالگی شانس اول برای نفر یک شدن دارد . کسی که چهار سال پیش در مسابقات اوپن استرالیا، اولین گرنداسلم زندگیاش را بُرد. در ژانویه سال ۲۰۱۲ وقتی با پرچم بلاروس، در ورزشگاه ملبورن دور افتخار میزد، انگار دنیای تنیس داشت تولد یک قهرمان تازه را جشن میگرفت.

یک سال بعد او با وجود مصدومیتهای متعدد، توانست این افتخار را تکرار کند. همان سال یعنی سال ۲۰۱۳ توانست به فینال اوپن آمریکا هم برسد که برابر سرنا شکست خورد. این روند موفق اما ادامه نداشت؛ آسیبدیدگیهای متوالی پای راستش در سال ۲۰۱۴، او را از بیشتر مسابقات دور کرد.

آزارنکا درباره آن روزهای تاریک میگوید که مصدومیتها مایه نگرانی شده بود: "بدنم نه در تمرینات و نه در مسابقات با من همراهی نمیکرد. دیگر سالم و آماده نبودم. از نظر ذهنی هم مشکل پیدا کرده بودم. میترسیدم دیگر نتوانم سلامتیام را پیدا کنم. هرچند که به توانایی خودم در تنیس اطمینان داشتم. بنابراین بعد از این مصدومیتها الان مهمترین چیز این است که کاملاً سالم باشم و بتوانم آن نمایشی که انتظار دارم را عرضه کنم."

بدشانسی آزارنکا این بود که وقتی به خاطر مصدومیت کنار نشست، سرنا ویلیامز هم روزهای درخشانی نداشت. تنیسبازانی مثل لی نا، ماریا شاراپووا، پترا کویتووا در کنار سرنا چهار گرنداسلم مختلف آن سال را فتح کردند. شاید اگر آزارنکا آن سال میتوانست بازی کند، امروز دستکم قهرمانی در یک گرنداسلم دیگر، به کارنامهاش اضافه میشد. به هرحال در روزهای بدون آزارنکا، دنیای تنیس در سال ۲۰۱۵ در قبضه سرنا ویلیامز بود. دورانی که بعضی آن را به نام "سرنا اسلم" یاد میکنند. او از فتح اوپن آمریکا در سال ۲۰۱۴ شروع کرد و این روند را با تا یک سال بعد تا مسابقات اوپن آمریکا در سال ۲۰۱۵ ادامه داد. در این مدت سرنا تمام گرنداسلمها را بُرد. او شبیه به یک ماشین جنگی شده بود که هر حریفی را به راحتی کنار میزد.

آزارنکا با چهار پیروزی برابر سرنا، بیشتر از تنیسبازان دیگر، راه و رسم غلبه بر او را بلد است.

آزارنکا در مقایسه با دیگر تنیسبازان زن، مهارت زیادی در بازگردان سرویسهای قدرتمند دارد و در این مواقع به حریف فضای زیادی نمیدهد تا بعد از سرویس، دست بالا را داشته باشند. ضمن این که او موقع سرویسهای دوم حریف که معمولاً با احتیاط بیشتری نواخته میشود، بسیار سریع و هوشیار عمل میکند و از آن بیشترین بهره را میبرد.

آزارنکا سال میلادی جاری را با ۹ پیروزی متوالی شروع کرد و توانست در مسابقات بریزبن استرالیا اول شود.

آزارنکا بعد از درخشش در کالیفرنیا راهی میامی در فلوریدا شد و آنجا هم به قهرمانی رسید. این دو قهرمانی ارزشمند ثابت کرد که امسال میتوان به نمایش باشکوه یک قهرمان قدیمی امیدوار بود. کسی که آنقدر با دل و جان بازی میکند که خلأ جنگجویی و مبارزه در دنیای تنیس زنان را پُر میکند.
منبع: متن از بی بی سی | عکس از فرادید