این خیابان باز هم میتواند خاطره بسازد!
خیابان ولیعصر، نهر آب و درختان چنارش، میراث ارزشمند تهران در ٧ دهه گذشته است ...
کد خبر :
۲۵۳۳۱
بازدید :
۹۸۶
70 سال پیش، زمانی که تهران آسیبهای جنگ دوم جهانی و حضور متفقین را پشت سر گذرانده بود، خیابان پهلوی وقت (ولیعصر کنونی)، آب بسیار فراوان در جویبار، درختهای بلند و کهن، دستکم از دیدگاه یک کودک پنج ساله، موقعیتی ویژه بود که با گذشت بیش از ٧ دهه هنوز در یادم مانده است.
پدر و مادر به سرعت در کنار آب پیادهروی میکنند. کودک نالان میشود و به کمک نیاز دارد.
پدر و مادر چاره میاندیشند، عصای پدر، میان او و مادر تقسیم میَشود و جای میگیرد. کودک روی عصا مینشیند، دستاناش را در دستان پدر و مادر حلقه میزند و از حرکت آب و صدای آن و نزدیکی به پدر و مادر، گرچه در جایگاهی نه چندان آسوده، لذت میبرد.
امروز که ٧٠ سال از آن خاطره میگذرد، خیابان زیبای ولیعصر این معنا را برایم دارد؛ طعم کودکی و البته پیادهرویهای همیشگی با پدر و مادر زیر سایه چنارها بلند. این خیابان زیبا چه احساس آرامش و لذت کاملی به انسان میدهد!
آن کودک پنج ساله هنوز روزهای زیادی را به یاد میآورد که پدر و مادر دستاناش را میگرفتند تا با یکدیگر همراستا با جویبار پرآب و در زیر سایه چنارها چند صد گامی بپیمایند.
امروز که از دریچه ذهنام به آن روزها و راهپیمودنهای خیابان مشهور پایتخت مینگرم، درمییابم که آن صدای آب و جویبار و حس من درباره بلندی چشمگیر درختان، عصای پدرم و نشستن روی آن در میان پدر و مادر، چه تأثیری در شکلگیری بخشی از خاطرههای کودکیام داشته است؛ تصویری کوچک اما زیبا از بلندترین خیابان تهران که با گذشت دههها باز هم باشکوه و استوار است.
٧٠ سال پس از آن خاطره، خیابان ولیعصر امروز هم برای من دوستداشتنی است.
خیابان ولیعصر، نهر آب و درختان چنارش، میراث ارزشمند تهران در ٧ دهه گذشته است ...
این خیابان باز هم میتواند خاطره بسازد.
پدر و مادر به سرعت در کنار آب پیادهروی میکنند. کودک نالان میشود و به کمک نیاز دارد.
پدر و مادر چاره میاندیشند، عصای پدر، میان او و مادر تقسیم میَشود و جای میگیرد. کودک روی عصا مینشیند، دستاناش را در دستان پدر و مادر حلقه میزند و از حرکت آب و صدای آن و نزدیکی به پدر و مادر، گرچه در جایگاهی نه چندان آسوده، لذت میبرد.
امروز که ٧٠ سال از آن خاطره میگذرد، خیابان زیبای ولیعصر این معنا را برایم دارد؛ طعم کودکی و البته پیادهرویهای همیشگی با پدر و مادر زیر سایه چنارها بلند. این خیابان زیبا چه احساس آرامش و لذت کاملی به انسان میدهد!
آن کودک پنج ساله هنوز روزهای زیادی را به یاد میآورد که پدر و مادر دستاناش را میگرفتند تا با یکدیگر همراستا با جویبار پرآب و در زیر سایه چنارها چند صد گامی بپیمایند.
امروز که از دریچه ذهنام به آن روزها و راهپیمودنهای خیابان مشهور پایتخت مینگرم، درمییابم که آن صدای آب و جویبار و حس من درباره بلندی چشمگیر درختان، عصای پدرم و نشستن روی آن در میان پدر و مادر، چه تأثیری در شکلگیری بخشی از خاطرههای کودکیام داشته است؛ تصویری کوچک اما زیبا از بلندترین خیابان تهران که با گذشت دههها باز هم باشکوه و استوار است.
٧٠ سال پس از آن خاطره، خیابان ولیعصر امروز هم برای من دوستداشتنی است.
خیابان ولیعصر، نهر آب و درختان چنارش، میراث ارزشمند تهران در ٧ دهه گذشته است ...
این خیابان باز هم میتواند خاطره بسازد.
۰