وقتی از جیب می خوریم
فتح الله آملی در سرمقاله اطلاعات نوشته خوردن از جیب: وقتی کسی کار نکند یا بیکار باشد و یا ورشکست شود این اصطلاح به کار میرود. یعنی به جای اینکه از محل دسترنج و تلاش و ابتکار و خلاقیت و کار خود درآمدی داشته باشد و زندگی بسازد از سرمایهاش میخورد و کاملاً پیداست که روزی این سرمایه تمام میشود. اما مصادیق این خوردن از جیب به میزان قابل توجهی متکی به نفت است. اگرچه به ناگزیر به خاطر تحریم و پایین آمدن بهای آن خوشبختانه سهم آن در بودجهی در این دولت به حدود سی درصد کاهش یافته اما همچنان این وابستگی هست و به همان نسبت آسیبپذیری در اقتصاد وجود دارد.
فتح الله آملی در سرمقاله اطلاعات نوشته خوردن از جیب: وقتی کسی کار نکند یا بیکار باشد و یا ورشکست شود این اصطلاح به کار میرود. یعنی به جای اینکه از محل دسترنج و تلاش و ابتکار و خلاقیت و کار خود درآمدی داشته باشد و زندگی بسازد از سرمایهاش میخورد و کاملاً پیداست که روزی این سرمایه تمام میشود. اما مصادیق این خوردن از جیب به میزان قابل توجهی متکی به نفت است. اگرچه به ناگزیر به خاطر تحریم و پایین آمدن بهای آن خوشبختانه سهم آن در بودجهی در این دولت به حدود سی درصد کاهش یافته اما همچنان این وابستگی هست و به همان نسبت آسیبپذیری در اقتصاد وجود دارد.
به نوشته این مقاله : وقتی به سفرههای آب زیرزمینی هجوم میبریم و منابع آبی و ذخایر استراتژیک را هم مصرف میکنیم یعنی داریم از جیب میخوریم. به این دلیل که هر روز با برداشت بیشتر از این منابع که از محل آبهای سطحی تجدیدشونده نیست، هر روز بیش از پیش به سمت نابودی سفرههای آبی زیرزمینی حرکت میکنیم و نفسِ زمین را میگیریم و خاک مستعد و بارور را به بیابان بدل میکنیم. و یا وقتی زمینهای کشاورزی را در بهترین مناطق جغرافیایی کشور یعنی در شمال که نیاز به آب در آن به دلیل بارشهای خدادادی در حد بارش است و نه تحمیل هزینهای برای آوردن آب بر سرِ زمین، قطعه قطعه میکنیم و اجازه میدهیم تا ویلایی در آن احداث شود و به پول اندکی برسیم، باز هم یعنی از جیب میخوریم.
سرمقاله اطلاعات به این جا رسیده که حتی در شهرهایمان نیز به جای اینکه از محل ارائه و فروش خدماتمان و با روشهای علمی و اقتصادی و با درآمدهای پایدار و منطقی به اداره شهرها و به ویژه شهرهای بزرگمان بپردازیم با فروش شهر و فضاها و محیطهای شهر و زندگی، عملاً از جیب میخوریم. چرا که به هرحال روزی نَفَس شهر میگیرد، عرصههایش تمام میشود حتی فایدهای هم ندارد که بگوییم این گناه دولت قبل است که صدها میلیارد دلار درآمد داشت و به جای آنکه آن را صرف زیرساختهای ضروری برای توسعه و پیشرفت کشور کند در هاضمة هزینههای گاه زائد دستگاههای اجرایی، پروژههای آنچنانی، اقدامات غیرمفید و فلان و بهمان کرد.