در انتظار تحویل زمانه
«بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین»، به چیزی در حد و اندازه حسرت گذشته و اندوه عمر ازکفرفته تقلیل یافته و انگاری چندان چاره نخواهد کرد، بسی ناهمواریها و دشواریها و ناخرسندیهایمان را در آنچه زندگی مینامیمش!
فرادید | احمد پورنجاتی در یادداشتی در شرق نوشته است: از بس که در چرخه بیحوصله و پرمشغله زندگی گرفتاریم، انگاری دیگر حال و مجال فکرکردن نداریم که مدتهاست کارکرد پندآموز این گزاره: «بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین»، به چیزی در حد و اندازه حسرت گذشته و اندوه عمر ازکفرفته تقلیل یافته و انگاری چندان چاره نخواهد کرد، بسی ناهمواریها و دشواریها و ناخرسندیهایمان را در آنچه زندگی مینامیمش!
به نظر نویسند؛ نخست باید تکلیف خودمان را با دوواژه بهظاهر همزاد اما ناهمراه، مشخص کنیم: «زمان» و «زمانه»؛ چه اشتباه بزرگ و هولناکی است، یکیدانستن این دو واژه! به همان اندازه که «زمان»، بیحوصله است و ناآرام و دگرگونشونده که میتوان آینهوار، در جاری آب جوی، گذران عمر را به تماشا نشست، «زمانه» اما بسیار خویشتندار و دندهپهن و گاه سمج و لجباز و کژتاب است برای دگرگونی که جان آدمی را به لب میرساند تا تکانی به خود بدهد!
این فعال سیاسی اصلاح طلب در مقاله شرق تاکید کرده است: بیایید یکبار برای همیشه خود را از زیر بار منت «تحویل سالنو» خلاص کنیم. اصلا مگر چیزی را به من و شما تحویل میدهد این «گذر زمان»؟! بیایید اینهمه دستافشانی و شادکامی را قلمدوش «زمانه تازه»ای کنیم که خود، خواهیمش ساخت. نوروز، عید نازنین و زیبای ما، در گستره «ایرانتاریخی» و بسی فراتر از مرزهای کنونی کشور ماست. میدانم و دوست میدارمش اما، دغدغه سالیان من، انتظار لحظه «تحویل زمانه» است.