نخست باید انسان باشیم
کد خبر :
۷۱۴۲
بازدید :
۱۰۶۸
مهدی بهلولی در روزنامه شهروند نوشت:
در روزگار قدیم، مردم برای هم نامه مینوشتند. دلشان که برای هم تنگ میشد، یا اینکه میخواستند از سلامتیشان به کسی خبر بدهند، یا به هر دلیل دیگر، نامه مینوشتند. الان دیگر کمتر کسی این کار را انجام میدهد -البته آنگونه که آن زمان بود.
در روزگار قدیمتر که به نسل من و ماها نمیرسد، گویا برخی کسان، نامهها را در درون شیشهای میگذاشته و به دریا میانداختهاند با این امید که شاید به دست طرف برسد یا شاید آیندگانی آن را بیایند و بخوانند؛ شاید هم به دلیلی این کار را میکردهاند که اکنون بر من پیدا نیست. امروزه برخی از این نامههای دریایی که پیدا میشوند گاهی کلی هم رسانهای میشوند.
این نکته را هم بگویم که نامه را به خود هم میتوان نوشت. به خود نامه نوشتن میتواند گونهای جدی یا جدیتر سخن گفتن با خود باشد. اما من گاهی با خود میاندیشم که این یادداشتهای روزنامهای هم، چیزی در مایههای همان نامههای دریاییاند. یادداشتهایی که نوشته و به دریای رسانهها انداخته میشوند تا شاید روزی روزگاری به دست مخاطبش برسند. این روزی روزگاری البته میتواند خیلی دور نباشد و همان روز انتشار روزنامه باشد.
یادداشتهای روزنامهای البته میتواند نامه به خود هم باشند. یعنی اگر در یادداشتی/ نامهای و از زبان دیوید ثورو، اندیشمند آمریکایی نوشتم: «فکر میکنم که نخست باید انسان باشیم تا تابع» خب این سخن، هم برای دیگری است هم برای خودم. دیگری میتواند آن پرستاری باشد که گویا به فرمان بالادست یا به دلیل سپهر پولزده جامعه ما، بخیه زده شده را از چانه پسرک ۵ساله میکشد؛ چرا که مادرش پول ندارد هزینه ۱۵۰هزار تومانی بخیه را بدهد. دیگری میتواند کسی باشد که در «جامعه مدنی» نشسته و قرار است با اندیشه سنجشگر، تصمیم بگیرد و سخن بگوید اما جامعه مدنی و سپهر آن را با حلقه درویشان عوضی گرفته و گویا شبانهروز در اندیشه سرایش غزل و قصیده به سر میبرد.
دیگری میتواند کارشناسی باشد که با پول مردم و بورسیه دولتی درس خوانده و مدرک دکترا گرفته و در نهادی دولتی نشسته تا سنجشگر تصمیمهای فرادستان باشد؛ اما کارش شده تنها و تنها زدن مهر تأیید بر تصمیمهای رئیسش. شگفت اینکه نهتنها در دوره این رئیس بلکه در دوره چند رئیس، «کارشناس» بوده و کارهای همه را تأیید کرده اما پس از رفتن یک دولت، رئیس دیگر که آمده و از کارهای رئیس پیشین انتقاد کرده ایشان هم به پیروی از رئیس تازه، از رئیس گذشته انتقاد کرده است! اما یادداشت روزنامهای میتواند نامه به خودم هم باشد.
یعنی اگر در یادداشتی/ نامهای و از زبان دیوید ثورو، اندیشمند آمریکایی نوشتم: «فکر میکنم که نخست باید انسان باشیم تا تابع» دیگر نباید فراموش کنم هنگامی که از سر کار آمدم خانه و خواستم چیزی بخوانم یا بنویسم و از قضا آرین ٢ ساله بازیگوش و شلوغ کاری هم در خانه بود که نمیگذاشت بخوانم یا بنویسم حق ندارم عصبانی شوم و به خاطر زندگی سخت و خانههای کوچک این روزها، بر سر پسرک خردسالم، فریاد بکشم و روی اعصاب همسر و فرزند دیگرم راه بروم! انسان بودن و ماندن، بر هر چیزی برتر است.
در روزگار قدیم، مردم برای هم نامه مینوشتند. دلشان که برای هم تنگ میشد، یا اینکه میخواستند از سلامتیشان به کسی خبر بدهند، یا به هر دلیل دیگر، نامه مینوشتند. الان دیگر کمتر کسی این کار را انجام میدهد -البته آنگونه که آن زمان بود.
در روزگار قدیمتر که به نسل من و ماها نمیرسد، گویا برخی کسان، نامهها را در درون شیشهای میگذاشته و به دریا میانداختهاند با این امید که شاید به دست طرف برسد یا شاید آیندگانی آن را بیایند و بخوانند؛ شاید هم به دلیلی این کار را میکردهاند که اکنون بر من پیدا نیست. امروزه برخی از این نامههای دریایی که پیدا میشوند گاهی کلی هم رسانهای میشوند.
این نکته را هم بگویم که نامه را به خود هم میتوان نوشت. به خود نامه نوشتن میتواند گونهای جدی یا جدیتر سخن گفتن با خود باشد. اما من گاهی با خود میاندیشم که این یادداشتهای روزنامهای هم، چیزی در مایههای همان نامههای دریاییاند. یادداشتهایی که نوشته و به دریای رسانهها انداخته میشوند تا شاید روزی روزگاری به دست مخاطبش برسند. این روزی روزگاری البته میتواند خیلی دور نباشد و همان روز انتشار روزنامه باشد.
یادداشتهای روزنامهای البته میتواند نامه به خود هم باشند. یعنی اگر در یادداشتی/ نامهای و از زبان دیوید ثورو، اندیشمند آمریکایی نوشتم: «فکر میکنم که نخست باید انسان باشیم تا تابع» خب این سخن، هم برای دیگری است هم برای خودم. دیگری میتواند آن پرستاری باشد که گویا به فرمان بالادست یا به دلیل سپهر پولزده جامعه ما، بخیه زده شده را از چانه پسرک ۵ساله میکشد؛ چرا که مادرش پول ندارد هزینه ۱۵۰هزار تومانی بخیه را بدهد. دیگری میتواند کسی باشد که در «جامعه مدنی» نشسته و قرار است با اندیشه سنجشگر، تصمیم بگیرد و سخن بگوید اما جامعه مدنی و سپهر آن را با حلقه درویشان عوضی گرفته و گویا شبانهروز در اندیشه سرایش غزل و قصیده به سر میبرد.
دیگری میتواند کارشناسی باشد که با پول مردم و بورسیه دولتی درس خوانده و مدرک دکترا گرفته و در نهادی دولتی نشسته تا سنجشگر تصمیمهای فرادستان باشد؛ اما کارش شده تنها و تنها زدن مهر تأیید بر تصمیمهای رئیسش. شگفت اینکه نهتنها در دوره این رئیس بلکه در دوره چند رئیس، «کارشناس» بوده و کارهای همه را تأیید کرده اما پس از رفتن یک دولت، رئیس دیگر که آمده و از کارهای رئیس پیشین انتقاد کرده ایشان هم به پیروی از رئیس تازه، از رئیس گذشته انتقاد کرده است! اما یادداشت روزنامهای میتواند نامه به خودم هم باشد.
یعنی اگر در یادداشتی/ نامهای و از زبان دیوید ثورو، اندیشمند آمریکایی نوشتم: «فکر میکنم که نخست باید انسان باشیم تا تابع» دیگر نباید فراموش کنم هنگامی که از سر کار آمدم خانه و خواستم چیزی بخوانم یا بنویسم و از قضا آرین ٢ ساله بازیگوش و شلوغ کاری هم در خانه بود که نمیگذاشت بخوانم یا بنویسم حق ندارم عصبانی شوم و به خاطر زندگی سخت و خانههای کوچک این روزها، بر سر پسرک خردسالم، فریاد بکشم و روی اعصاب همسر و فرزند دیگرم راه بروم! انسان بودن و ماندن، بر هر چیزی برتر است.
۰