حساب بانکی
پیرمردی ۹۲ ساله که سر و وضع مرتبی داشت در حال انتقال به خانه سالمندان بود. همسر ۷۰ سالهاش به تازگی درگذشته بود و او مجبور بود خانه خود را ترک کند.
کد خبر :
۷۴۷۰
بازدید :
۱۱۴۵
پیرمردی ۹۲ ساله که سر و وضع مرتبی داشت در حال انتقال به خانه سالمندان بود. همسر ۷۰ سالهاش به تازگی درگذشته بود و او مجبور بود خانه خود را ترک کند.
پس از چند ساعت انتظار در سراسری خانه سالمندان، پرستاری به او نزدیک شد و گفت که اتاقش حاضر است. پیرمرد لبخندی بر لب آورد.
همین طور که عصازنان به طرف آسانسور میرفت، پرستار به او توضیح میداد که اتاقش خیلی کوچک است و به جای پرده، روی پنجرههایش کاغذ چسبانده شده است و... اما پیرمرد درست مثل بچهای که اسباب بازی تازهای به او داده باشند با شوق و اشتیاق فراوان گفت: «بله، خیلی دوستش دارم.» پرستار با تعجب به او گفت: «ولی شما که هنوز اتاق را ندیدهاید!» پیرمرد پاسخ داد: «به دیدن و ندیدن ربطی ندارد! شادی چیزی است که من از پیش انتخاب کردهام. این که من اتاق را دوست داشته باشم یا نداشته باشم به مبلمان و دکور و... بستگی ندارد، بلکه به این بستگی دارد که تصمیم بگیرم چگونه به آن نگاه کنم.
من پیش خودم تصمیم گرفتهام که اتاق را دوست داشته باشم. این تصمیمی است که هر روز صبح که از خواب بیدار میشوم میگیرم. من ٢ کار میتوانم بکنم. یکی این که تمام روز را در رختخواب بمانم و مشکلات قسمتهای مختلف بدنم که دیگر خوب کار نمیکنند را بشمارم، یا آن که از جا برخیزم و به خاطر آن قسمتهایی که هنوز درست کار میکنند شکرگزار باشم.
هر روز، هدیهای است که به من داده میشود و من تا وقتی که بتوانم چشمانم را باز کنم، بر روی روز جدید و تمام خاطرات خوشی که در طول زندگی داشتهام تمرکز خواهم کرد. سن زیاد مثل یک حساب بانکی است. آنچه را که در طول زندگی ذخیره کرده باشید میتوانید بعداً برداشت کنید. بدین خاطر، راهنمایی من به تو این است که هر چه میتوانی شادیهای زندگی را در حساب بانکی حافظهات ذخیره کنی. من هنوز هم در حال ذخیره کردن در این حساب هستم!»
پس از چند ساعت انتظار در سراسری خانه سالمندان، پرستاری به او نزدیک شد و گفت که اتاقش حاضر است. پیرمرد لبخندی بر لب آورد.
همین طور که عصازنان به طرف آسانسور میرفت، پرستار به او توضیح میداد که اتاقش خیلی کوچک است و به جای پرده، روی پنجرههایش کاغذ چسبانده شده است و... اما پیرمرد درست مثل بچهای که اسباب بازی تازهای به او داده باشند با شوق و اشتیاق فراوان گفت: «بله، خیلی دوستش دارم.» پرستار با تعجب به او گفت: «ولی شما که هنوز اتاق را ندیدهاید!» پیرمرد پاسخ داد: «به دیدن و ندیدن ربطی ندارد! شادی چیزی است که من از پیش انتخاب کردهام. این که من اتاق را دوست داشته باشم یا نداشته باشم به مبلمان و دکور و... بستگی ندارد، بلکه به این بستگی دارد که تصمیم بگیرم چگونه به آن نگاه کنم.
من پیش خودم تصمیم گرفتهام که اتاق را دوست داشته باشم. این تصمیمی است که هر روز صبح که از خواب بیدار میشوم میگیرم. من ٢ کار میتوانم بکنم. یکی این که تمام روز را در رختخواب بمانم و مشکلات قسمتهای مختلف بدنم که دیگر خوب کار نمیکنند را بشمارم، یا آن که از جا برخیزم و به خاطر آن قسمتهایی که هنوز درست کار میکنند شکرگزار باشم.
هر روز، هدیهای است که به من داده میشود و من تا وقتی که بتوانم چشمانم را باز کنم، بر روی روز جدید و تمام خاطرات خوشی که در طول زندگی داشتهام تمرکز خواهم کرد. سن زیاد مثل یک حساب بانکی است. آنچه را که در طول زندگی ذخیره کرده باشید میتوانید بعداً برداشت کنید. بدین خاطر، راهنمایی من به تو این است که هر چه میتوانی شادیهای زندگی را در حساب بانکی حافظهات ذخیره کنی. من هنوز هم در حال ذخیره کردن در این حساب هستم!»
۰