راه به خطا رفتهایم
جای اعتراضی باقی نمیماند. البته اگر با این دید نگاه کنیم که اینها هم افرادی هستند، مثل بقیه. بقیهای که الزاماً افراد ویژهای نیستند. این ویژه نبودن یک صفت مذموم نیست بلکه تنها یک خصیصه است. خصیصهای مثل اینکه بگوییم فلانی دلرحم است یا بهمانی دست و دلباز است یا اینکه در این مورد خاص باید بگوییم الزاماً تمامی هنرمندان ما از قشر فرهیختهای نیستند.
کد خبر :
۷۸۵۹
بازدید :
۱۰۴۶
مریم حسینینیا در روزنامه شهروند نوشت:
جای اعتراضی باقی نمیماند. البته اگر با این دید نگاه کنیم که اینها هم افرادی هستند، مثل بقیه. بقیهای که الزاماً افراد ویژهای نیستند. این ویژه نبودن یک صفت مذموم نیست بلکه تنها یک خصیصه است. خصیصهای مثل اینکه بگوییم فلانی دلرحم است یا بهمانی دست و دلباز است یا اینکه در این مورد خاص باید بگوییم الزاماً تمامی هنرمندان ما از قشر فرهیختهای نیستند.
فرهیخته از این جهت که بتوان به مناسبتهای مختلف از نظرشان بهره برد و حتی در نگاهی خوشبینانه بهعنوان نمونهای کوچک از فرهنگ غنی کشور معرفیشان کرد.
اما تصور اینکه هنرمندان اعم از بازیگران، خوانندگان و ستارههای هنری و حتی ورزشکاران چرا در بعدی به غیرزمینه فعالیتشان از این قابلیت برخوردارند که در جایگاه نمونه و الگو ظاهر شوند، به نظر سیاستگذاران امر برمیگردد که برای تحقق این دیدگاه نیز از پرمخاطبترین و آسانترین راه ممکن بهره میبردند؛ رسانه ملی.
در این نوشتار قصد اشاره به هیچ نمونه خاصی را ندارم؛ گرچه موارد فراوانی برای اشاره موجود است، ولیکن ضرورت توجه به این مسأله نباید از یاد رود که چرا تلویزیون این رویه را باب کرد که به هر مناسبت، وعده و قراری، باید فردی نسبتاً شناخته شدهای حضور داشته باشد تا درخصوص مطلبی خاص، مناسبتی و... برای مردم سخن بگوید؟
چرا صفت «پرمخاطبترین» برنامه برای سازندگان مجموعههای تلویزیون کار را به جایی میرساند که پرداخت مبالغی هنگفت صرفاً برای بیان تبریک شب سال نو، یلدا و... به مسالهای عادی مبدل میشود؟ کدام یک از ما صرفا به خاطر بیان یک جمله از سوی یک هنرپیشه، به انجام کار خیر تمایل پیدا کردهایم؟
معرفی چند باره چهرهای که اِبایی از بیان ندانستن ندارد -این امر ماهیتا موضوع دردآوری نیست؛ اما بیان فارغ از تالم و تعقل، محل اشکال است- و حتی شناخت اجمالی از حیطه فعالیت خود ندارد چه سودی برای بینندگان دارد؟ ذائقه مخاطبان را برنامهسازان شکل میدهند و چرا این ذائقه هر روز با دمدستیترین غذاها، تطمیع میشود؟
از سویی دیگر تلویزیون بهعنوان یک دانشگاه عمومی و در دسترس، نهتنها در بیان ضروریات و اصول اولیه به خوبی عمل نکرده بلکه زمینه معرفی چهرههایی را فراهم كرده که به واقع از سوی همان قوانین سفت و سخت جاری در مجموعه نیز مورد تأیید نیستند.
جامعه بیقهرمان امروز ما نیاز به چهرههای بیآگاه و بیخرد ندارد. خرد، اندیشه و آگاهی گوهر گرانقدریاند که این روزها در زیر لایههای فرم و ظاهر درحال مدفون شدن است.
مرادهای نسبتا زیادی با این قاعده شکل گرفتند که مریدهای فراوانی هم دارند. در این فضا اندیشههای بکر و قابل دفاع در کنج خانهها در پوسته تنهایی و در انزوا درحال تکرارند؛ اما در مقابل و در عرصه عمومی نازک مغزانِ بیدغدغه، فالوئر جمع میکنند.
جای اعتراضی باقی نمیماند. البته اگر با این دید نگاه کنیم که اینها هم افرادی هستند، مثل بقیه. بقیهای که الزاماً افراد ویژهای نیستند. این ویژه نبودن یک صفت مذموم نیست بلکه تنها یک خصیصه است. خصیصهای مثل اینکه بگوییم فلانی دلرحم است یا بهمانی دست و دلباز است یا اینکه در این مورد خاص باید بگوییم الزاماً تمامی هنرمندان ما از قشر فرهیختهای نیستند.
فرهیخته از این جهت که بتوان به مناسبتهای مختلف از نظرشان بهره برد و حتی در نگاهی خوشبینانه بهعنوان نمونهای کوچک از فرهنگ غنی کشور معرفیشان کرد.
اما تصور اینکه هنرمندان اعم از بازیگران، خوانندگان و ستارههای هنری و حتی ورزشکاران چرا در بعدی به غیرزمینه فعالیتشان از این قابلیت برخوردارند که در جایگاه نمونه و الگو ظاهر شوند، به نظر سیاستگذاران امر برمیگردد که برای تحقق این دیدگاه نیز از پرمخاطبترین و آسانترین راه ممکن بهره میبردند؛ رسانه ملی.
در این نوشتار قصد اشاره به هیچ نمونه خاصی را ندارم؛ گرچه موارد فراوانی برای اشاره موجود است، ولیکن ضرورت توجه به این مسأله نباید از یاد رود که چرا تلویزیون این رویه را باب کرد که به هر مناسبت، وعده و قراری، باید فردی نسبتاً شناخته شدهای حضور داشته باشد تا درخصوص مطلبی خاص، مناسبتی و... برای مردم سخن بگوید؟
چرا صفت «پرمخاطبترین» برنامه برای سازندگان مجموعههای تلویزیون کار را به جایی میرساند که پرداخت مبالغی هنگفت صرفاً برای بیان تبریک شب سال نو، یلدا و... به مسالهای عادی مبدل میشود؟ کدام یک از ما صرفا به خاطر بیان یک جمله از سوی یک هنرپیشه، به انجام کار خیر تمایل پیدا کردهایم؟
معرفی چند باره چهرهای که اِبایی از بیان ندانستن ندارد -این امر ماهیتا موضوع دردآوری نیست؛ اما بیان فارغ از تالم و تعقل، محل اشکال است- و حتی شناخت اجمالی از حیطه فعالیت خود ندارد چه سودی برای بینندگان دارد؟ ذائقه مخاطبان را برنامهسازان شکل میدهند و چرا این ذائقه هر روز با دمدستیترین غذاها، تطمیع میشود؟
از سویی دیگر تلویزیون بهعنوان یک دانشگاه عمومی و در دسترس، نهتنها در بیان ضروریات و اصول اولیه به خوبی عمل نکرده بلکه زمینه معرفی چهرههایی را فراهم كرده که به واقع از سوی همان قوانین سفت و سخت جاری در مجموعه نیز مورد تأیید نیستند.
جامعه بیقهرمان امروز ما نیاز به چهرههای بیآگاه و بیخرد ندارد. خرد، اندیشه و آگاهی گوهر گرانقدریاند که این روزها در زیر لایههای فرم و ظاهر درحال مدفون شدن است.
مرادهای نسبتا زیادی با این قاعده شکل گرفتند که مریدهای فراوانی هم دارند. در این فضا اندیشههای بکر و قابل دفاع در کنج خانهها در پوسته تنهایی و در انزوا درحال تکرارند؛ اما در مقابل و در عرصه عمومی نازک مغزانِ بیدغدغه، فالوئر جمع میکنند.
۰