ژن خوبها سکوت کنند بهتر است!
ثروتمندان اعم از انقلابی و غیرانقلابی، مسوول و غیرمسوول، مذهبی و غیرمذهبی به لذات و نعمات خود اکتفا کنند و هرازچندی سخنی بر زبان نیاورند که عمق جان ضعفا را بسوزاند
جعفر گلابی | هر چند ویدیوی پخش شده از یک منتقد مدارس غیرانتفاعی بازنشر زیادی داشته است ولی مستقلا از اهمیت چندانی برخوردار نیست. مهم نوع این سخنان از سوی متمولان است که به کرات صادر شده و احتمالا این آخرینش نیست و اختصاص به یک جناح هم ندارد.
به نظر میرسد اینگونه سخنان مبنا و سرچشمه و علت دارد. وی در پاسخ به سوالی راجع به مخالفتش با مدارس غیرانتفاعی و چرایی ثبتنام فرزندش در همین مدارس میگوید: من عضو هیات علمی دانشگاه هستم و پولش را دارم ولی یک عده از مردم پولش را ندارند!
او در توضیح و توجیه این فرمایش گهربار به نکات مهمی اشاره میکند که از اصل ماجرا و سخن ابتدایی او سهمگینتر و صادقانهتر است. وی میگوید: من جزو طبقه برنده هستم و میخواهم فرزندم هم جزو طبقه برنده باشد! اگرچه وی در این رابطه اظهار شرمندگی میکند ولی همین سخنان فارغ از گویندهاش فوقالعاده مهم و مستحق تمرکزند.
چندی پیش راجع به جنگ داغ میان فقر و غنا نوشتم و کوشش کردم ثابت کنم اگر جنگی وجود دارد، جنگ غنا با فقر و اغنیا با فقراست. از این بحث مهم و چرایی و کثرتش که بگذریم تحلیل اوضاع کنونی و نگاهی به رابطه فقرا و اغنیا از اهمیت ویژهای برخوردار است.
حالا ثروتمندان نه تنها لحظهای را در پیشروی علیه اقشار مستمند جامعه از دست نمیدهند که پدیدهای جدید از چندین سال پیش شکل گرفته و در حال بزرگ شدن و سلطه بر فضای روانی کشور است. رانتخواریها و اختلاسها و حقوقهای نجومی و سر برآوردن برجهای لوکس خیرهکننده که پیامهای خاص خود را دارند جای خود.
تفاخر به مال و مکنت و تحقیر ضعیفان و تاکید مستقیم و غیرمستقیم بر مهتری و برتری و تبلیغ برخورداریها و به رخ کشیدن زندگیهای لاکچری هم شلاقی شده که بر روح و روان تهیدستان فرود میآید!ای کاش به ملاحظه انقلاب و جنگ که ثقل اصلیش بر دوش فقرا بود...
محض رعایت ارزشهای اخلاقی که قرار بود با انقلاب سال ۵۷ مستولی شود یا حداقل برای جلوگیری از خشم بینوایان، ثروتمندان اعم از انقلابی و غیرانقلابی، مسوول و غیرمسوول، مذهبی و غیرمذهبی به لذات و نعمات خود اکتفا کنند و هرازچندی سخنی بر زبان نیاورند که عمق جان ضعفا را بسوزاند.
اگر بخواهیم اعمال و سخنان فقیرسوز برخورداران جامعه را لیست کنیم میشود مثنوی صد من کاغذ! هنوز ادعای ژن خوب داشتن آن آقازاده، چون تیغ در روح مستمندان فرو نرفته بود که آقازاده دیگری به کمکش شتافت و منتقدان را با توهینهای عجیب نواخت و وقتی همسر یکی از مسوولان جمله تاریخی خود را بیان کرد که مدرسه خوب برای فرزندمان پیدا نکردیم خودمان مدرسه ساختیم، صاحب مشاغل ۳۰ گانه مردم را به لنگپوشی و نان خشکخوری دعوت کرد، وزیر مولتیمیلیاردر جلو دوربینها در پاسخ پیرمردی که از هزینه سنگین فیزیوتراپی گلایه میکند، پاسخ میدهد که خودت بمال و باعث خنده حضار میشود!
تحلیلگری که همه را به چوب انتقاد میراند و استادی دانشگاه را یدک میکشد با ذوقی نمایان اعلام میکندکه مادر و پدرش ثروتمند بودهاند و همیشه در خارج و داخل کشور در رفاه کامل بوده است، هنرپیشهای ایران را لایق زاده شدن فرزند خود نمیداند و بازمیگردد و باز هم پروژه میگیرد و هنرپیشه دیگری به صراحت بیان میکند که میخواهم ۸۰ میلیون ایرانی نباشند اگر خم به چشم فرزندم بیاید!
این سخنان و رفتار گزنده حاکی از به وجود آمدن طبقهای فوقالعاده ثروتمند است که فرسنگها از مردم خود دور شدهاند و این سخنان و اعمال برایشان کاملا عادی است و نه تنها احساس شرم و خطر نمیکنند که از آن لذت میبرند!
وقتی در علن چنین است در برخوردهای روزمره بسیار بیشتر و شدیدتر روحیه ثروت و مکنت و به قولی اخلاق بورژوازی از وجودشان صادر میشود و من صدها مورد از این رفتارهای عارض شده را در ایشان دیدهام. برای مسوولی داستان بیکاری و فقر همکاری را شرح دادم که برای او کاری پیدا کند، وی ضمن اینکه میتوانست و کوچکترین کاری نکرد در کمال تعجب، داستان مراسم عروسی پسرش در ویلای لواسان و نوع عذاهای عجیب سرو شده در آن مراسم را برایم شرح داد؟!
همکاری که به لطایفی به مکنت رسیده است علاقه عجیبی به سفر خارج دارد، در یک نوبت وقتی در فیسبوک به شرح لذایذ اسفارش پرداخته بود عکسی از کودک کورهپزخانههای جنوب تهران را گذاشتم چنان برآشفت که اگر قدرتی داشت حتما معاقب میکرد!
با این اوصاف و نظر به اوضاع بغرنج معیشت تودههای مردم پیشنهاد جدی که ضرورت عاجل دارد، این است که صاحب نفوذی در حکومت یا بیرون آن یا جمعی اندیشمند و موجه به اشراف و متمکنان و مسوولان جدا هشدار دهند که اگر در عمل به چرب و شیرین دنیا سخت مشغول شدهاند و فعلا تا برقراری عدالت راه درازی در پیش داریم حداقل برای امنیت خودشان هم که شده اوضاع جامعه و خصوصا بینوایان را درک و سکوت پیشه کرده یا در گفتار خویش احتیاط اکید کنند.
چه لذتی دارد به مستمندانی که از شانس ژن خوب نصیب نبردهاند و رانتی نوازششان نکرده یا پدر پولدار نداشتهاند، فخر فروخته شود.
این یک لذت را قلم گرفتن کار دشواری نیست! داستان جوانی که چند روز پیش دستگیر شد که خودروهای مدل بالا را آتش میزد عاقلان نکتهسنج را تکان میدهد. خدای ناکرده یکی از سخنان و رفتارها از سر عجب و تکبر و تفاخر به ثروت و قدرت ممکن است جرقهای بر خشم انباشته تهیدستان بزند وتر و خشک را با هم بسوزاند.