روزهای آخر سال؛ ثانیههایی که سخت دلتنگند!
بهشت زهرا غلغله است انگارهمه امروز اینجا هستند، انگار همه دلبستگیای دارند آمده اند تا در پایان سال بعد از خانه تکانی و رفت و روب و خرید شب عید، دل را خانه تکانی کنند و چه بهتر که این خانه تکانی در کنار مزار عزیزان سفرکرده باشد.
دور و برش پراست از سبزه و گل، شیرینی ونقل هم آورده است، گلاب هم زیرنورآفتاب برق میزندو با وجود روشنایی روز دوتا شمع روشن کرده، خودش زل زده به قاب عکس، چشم از آن بر نمیدارد، خیلی مهربانانه دستی روی عکس داخل قاب میکشد و گویی غبار دوری را از آن میزداید...
صبح زود آفتاب نزده از خانه بیرون زده بود، گمان میکرد وقتی برسد، فقط خودش باشد، اما وقتی رسید دید خیلیها آمده بودند، حتی خیلیها قبل از آفتاب آنجا بودند، نفس بلندی کشید و وسایلی که همراه داشت را روی زمین گذاشت، با احترام دستمال سفیدی که داشت آغشته به گلاب کرد، گرد و خاکی که روی سنگ را گرفته بود پاک کرد، اما گویی دلش آرام نگرفت، آهی بلند کشید و باز هم با دست سنگ را نوازش میکند، حال نوبت تزیین است، سبزه را وسط میگذارد، کنارش گلدان گل میگذارد و یک تنگ کوچک آورده و ماهی قرمز درونش بی خیال دنیا، این طرف و آن طرف میرود، تنگ را کنار آیینه میگذارد و غبار آیینه را میگیرد و دو طرف آیینه شعمدان گذاشته و کمی آن طرفتر هفت سین را کامل کرده و پایین دست همه اینها هم دوتا جعبه شیرنی و شکلات و البته یک دیس تزیین شده هم حلوا و خرما.
اینها را که گذاشت و خیالش راحت شد، آرام چهار زانو نشسته کنار منزل ابدی دلبندش، چادرش را کمی جلو میکشد، عینکش را صاف میکند، دستمالی که در مشتش بود را میفشارد، صدایش را صاف میکند و آرام، اما لرزان میگوید مادر سلام.
منتظر جواب سلام نمیماند و میگوید حالت چطوره، مادرخیلی دلم برات تنگ شده بود، میدونی چندمدت نیامده بودم، یه وقتی نگی تا حالا کجا بودم، صبح زود آمدم که تو را بیشتر ببینم و با خودت تنها باشم، بچهها هم کم کم میآیند... وقتی میگوید انگارجوابش را هم میشنود و خرسند میشود، هنوز چشمش به چشمان مهدی است که حالا سالهاست در چهار چوب قاب عکس اسیر شده است.
اما مادر او را رها میبیند و با گوش دل صدای شهیدجوانش را که حال اگر بود دهه پنجم عمرش را تجربه میکرد را میشنود، عکس پسرش را نوازش میکند، درست مثل زمانی که مهدی کودک بود و برای برخاستن از خوب روی پیشانی اش بوسه میزد و بیدارش میکرد، حالا دلش آرام گرفته، آهی بلند از ته سینه اش میکشد، اما قطرات اشک آرام از گوشههای چشمش جاری میشود و با کف دستش اشک هایش را پاک میکند و با لحنی آرام میگوید، مادر ناراحت نشو خیلی دلم برات تنگ شده بود، تو که رفتی و جایت را گرفتی، اما ما هنوز اسیر دنیاییم.
آنقدر مشغولیم که حساب روز و ماه از دستمان در رفته، حالا هم که آخر سال است و همه جا شلوغ است و همه مشغول کارهای خودشان هستند، بچهها توقع دارند سور و سات عید را فراهم میکردم، مادر، این روزها دنیای ما که خیلی شلوغ است، دنیای شما را نمیدانم، اما با همه شلوغی ها، همیشه دلم پیش توست و آمده ام که ببینمت و دیدارهامون برای سال نو تازه شود.
بهشت زهرا غلغله است انگارهمه امروز اینجا هستند، انگار همه دلبستگیای دارند آمده اند تا در پایان سال بعد از خانه تکانی و رفت و روب و خرید شب عید، دل را خانه تکانی کنند و چه بهتر که این خانه تکانی در کنار مزار عزیزان سفرکرده باشد، امروز پنجشنبه آخر سال است و دیدار با مسافران دیارباقی و نثار فاتحه و سلام و صلوات هم یکی از آداب استقبال از سال نو نزد ما ایرانیان است.
پنج شنبهها و بخصوص پنجشنبه آخر سال که میشود، ثانیه هایمان سخت بوی دلتنگی میدهد، میخواهیم فارغ از هیاهوی روزهای پایان سال ساعتی هم با عزیزان سفرکرده، پدربزرگها ومادربزرگها و پدر و مادران و خواهرو بردار و فرزندان آسمانی خلوت کنیم و با انجام نمادین این دیدار، سنگینی غم فراق را سبک کنیم و حتی در بهترین و شادترین لحظات زندگی و برای ورود به سال نو آنها را در کنارمان احساس کنیم.
پدری آمده است و دست گلی در دست دارد و خم شده سنگ قبر فرزندش را میبوسد، فرزند شهیدی آمده که زمان شهادت پدر دو -سه ساله بود و حالا به اتفاق فرزنداش آمده، آمده رشادتها و دلیر مردیهای پدرش را برای فرزندانش بازگو کند و هر چند که پدر نیست، اما آمده تا آن پیوند عاطفی بین پدربزرگ و نوه را برقرارکند.
مادری جوان آمده، کنارش دو کودک حدود هفت تا ده ساله نشسته اند و بچهها هرکدام دسته گلی در دست دارند و آرام و با احترام سرسنگ مزار میگذارند، اشک در چشمانان حلقه زده مادر بغضش را فرو میخورد و به بچهها میگوید به بابا سلام کنید و بچهها فقط سرتکان میدهند، مادر چند شکلات به آنها میدهد و آنها را به بهانه بازی دور میکند و حالا نوبت خودش است که دل تنگیهای یک سال دوری را برای همسر سفر کرده اش باز کند و بگوید بی حضور او چه بر او گذشت.
کمی آن طرفتر دور یک مزار دیگر چندین نفر جمع اند، خوب که نزدیک میشویی میبینی مادر بزرگی مهربان در اینجا به خواب رفته و دختر ها، پسرها و نوه هایش آمده اند برای عید دیدنی و بعضیها هم کنار مزار مادر مثل خانه مادری نشسته اند، آنقدر در چشمانشان شوق دیدار میبینی که گویی مادر با چادر سفید نمازش در بین آنهاست و همه حرف هایشان را میشنود، هر کدامشان حتما رازها و ناگفتههایی که به هیچکس نمیتوانند، بگویند دارند، اما با مادر میان میگذارند و مادر هم سرا پا گوش است میشنود و وقتی گفتند، آرام میشوند و اطمینان پیدا میکنند و به قولی سبک میشوند.
بهشت زهرا این روزها و دیگر آرامگاهها درسرتاسر کشور مملو از جمعیت است و همه برای تازه شدن دیدارها با مسافران آسمانی آمده اند، امروز بهشت زهرا، شهر بهشتیان است و شهر عقده گشایی از حجران سفر عزیزان.
اگر چه جایشان در بین ما خالی است و هرگز از دلهایمان بیرون نمیروند و اگرچه دلمان خیلی برایشان تنگ شده است، دوست داشتیم که بودند و میگفتیم و میگفتند و میخندیدیم و میخندیدند، اما هزاران افسوس که رفته اند، اما با آمدن برسر مزارشان آنها را حس میکنیم و انگار که کنارت هستند و حرفایت را میشنود و به تو را دلداری میدهند و بعد از تازه شدن این دیدار سبک میشوندو دلتنگیها کمتر میشود و میرود تا دیدار بعدی.
زندگی ماشینی و ترافیک شهری و شلوغی و دغدغههای روزمرگی و، اما این روزها هم ازدحام پایان سال همه دست به دست هم داده اند که برخی از مراودات را فراموش کنیم، از سویی دیگر مشکلات اقتصادی و جولان ویروس شاخدار و تاخت و تاز آن در شهر و کرونایی که بلای جان انسان شده است و تمام رفتارهای اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی ما را تحت الشعاع قرار داده، کمتر مجالی میماند حتی برای زندهها و تا در کنار هم باشیم از با هم بودن لذت ببریم، تا چه رسد به عزیزان سفر کرده، اما با همه دغدغه و روزمرگیهای زندگی میشود وقتی هم خالی کرد برای لذت بردن از زندگی و تجدید دیدارها چه با آنهایی که هنوز داریمشان و چه آنهایی که رفته اند.
پنجشنبه آخر سال؛ پیوند ناگسستنی شادی و غم و است که به درستی در هم آمیخته است، غمی از روی نبودن عزیزان و شادی از دیدار آنها و رفتن به سال نو با هزارو یک آرزو، دعاهایی و انرژیهایی که از آنها میگیریم و مهیا میشویم برای یک سال دیگر.
کم کم بهار دارد از راه میرسد و بانگ آمدنش در کوه و برزن میپیچد، همه چیز دارد نو میشود، رخت ها، دلهایمان، روزها و سال هایمان، حتی درختان هم کلاه شکوفه بر سر مینهد و مارا به شادی و نشاط دعوت میکنند، رسم و رسوم عید، بوی عیدی، بوی کاغذ رنگی، بوی تند ماهی دودی، وسط سفره نو و یاس جانماز ترمه مادر بزرگ و شادی شکستن قلک پول و خرید لباس عید و برق کفش جفت شده تو گنجهها که همه حال و هوای عید را دارد و با همه چیزهایی که زمستون را سر کردیم و خستگیها مون در کردیم و حال نوبت بهار است و با دلی آرام و شاد پر ازمهر محبت به هم راهی سال دیگر شویم.
امیدورایم سالی پر از مهر و محبت و برکت و سلامتی، بهترین و مهترین ارمغان سال نو برای همه باشد و در سال نو با هم همراه شویم و قدر با هم بودن را بدانیم که بهارآمد و این بهارها هم یکی از پس دیگری خواهند گذشت و آنچه میماند یاد نیک است.