خشکاندن نهال امید
اتفاقا امیدآفرینی کاذب و سرپوش گذاشتن بر نارساییها و ناکارآمدیها اگر در کوتاهمدت پاسخ دهد حتی در میانمدت هم کارکرد خود را از دست میدهد و به ضد خود مبدل میشود. ما با واقعگرایی و شناخت دقیق نابسامانیهاست که میتوانیم به حل مسائل بپردازیم و با پاک کردن صورت مسائل خود و مردم را فریب ندهیم.
کد خبر :
۵۱۸۳۷
بازدید :
۱۰۶۵
محمد کاظمی | ملتها در طول تاریخ حیاتشان افتوخیزهای فراوان دارند، بعضی توان تحمل سختیها را از دست میدهند و مجموعه شرایط، آنان را از صفحه روزگار به کلی حذف میکند، اما بسیارند جوامعی که هزاران سال به فرازوفرودهای بزرگ گرفتار میشوند ولی جانانه میایستند و از هویت و تاریخ و زندگی و حتی آینده خویش دفاع میکنند و میمانند.
ملت ایران یکی از همین ملتهاست که سختیها و تاراجها و جنگها و فشارهای عظیم دیده است ولی خویشتن خویش را، چون گوهری گرانبها حفظ کرده و پس از فرونشستن گردوغبارها قد برافراشته و ایستادن خود را به رخ دیگران کشیده است. هنگامی که ابرهای تیره فرا میرسند و خورشید رو به غروب میرود ابهام و تردید و ترس به جان انسانها میافتد و گاهی ناامیدی بر ذهن و دل و فکر آدمی مستولی میشود.
ضعیفترها در چنین شرایطی عقب مینشینند و از ایستادن و مبارزه باز میمانند و گاهی روح و روان مبارزان را میخراشند.
ضعیفترها در چنین شرایطی عقب مینشینند و از ایستادن و مبارزه باز میمانند و گاهی روح و روان مبارزان را میخراشند.
درست در چنین موقعیتهایی است که جوهر انسانها نشان داده میشود و سست عنصران از قوی مردان و بزرگ زنان تمییز داده میشوند. امروز هم ما ایرانیان با یکی از دورانهای سخت حیات خویش روبهروییم، مشکلات فراوان شدهاند و انتظارات فراوانتر، حوادث پیدرپی از زلزله گرفته تا آتشسوزی نفتکش سانچی تا سقوط هواپیما آن هم در بستری از چالشهای بزرگی، چون خشکسالی و بحران آب، گران آمدهاند و روحیهها را تضعیف ساختهاند.
مفسدان اقتصادی از راه رسیدهاند و بدتر از هر عامل دیگری در مردمان احساس بیعدالتی را به وجود آوردهاند. اگر همه مشکلات کشور مضاعف میشدند ولی اختلاس و رانت خواری و بیعدالتی نبود میشد با همت مردم خوب سرزمینمان بهسادگی و راحتی از پس همه چالشها برآییم.
چیزی که مردم را برای پنجهافکندن در پنجه مشکلات سست و انگیزه صبر و جسارت رویارویی را در آنها زایل میکند همانا احساس تبعیض و بیعدالتی است. شاید ما ندانیم که اخبار هر فساد اقتصادی و برتریجویی مالاندوزان با روح و روان مردم چه میکند؟
شاید هنوز باور نکردهایم که نگاه خیره مردم بیش از تمام خبرهای دیگر نوع خودرویی که ما مسوولان سوار میشویم و خانهای که نشستهایم را دنبال میکند... با همه اینها و با علم به دشواریهای گوناگون از هیچکس پذیرفته نیست که تخم یأس و ناامیدی را در ذهن و دل مردم بکارد.
تنها کسانی عامدانه به این گناه بزرگ دست میآلایند که تعلق خاطری به ایران و مردم و ارزشهای الهی و انسانی ندارند. ما با همه عیبها و نقصها دارای قدرتها، ارادهها، ظرفیتها، سرمایههای مادی و معنوی عظیم هستیم و بیتردید بر همه مشکلات ریز و درشت کشور فائق خواهیم آمد. باید خوبان و دلسوزان و وطنخواهان از هر دسته و گروه گرد هم آیند و در کاشتن بذر امید لحظهای درنگ را به خود راه ندهند.
اگر مردم در میان نخبگان خود حس ساختن و آباد کردن و همدردی با محرومان را ببینند قدرت و مشکلگشایی اراده ملت دوباره جوشش خواهد کرد و مثل صدها بزنگاه تاریخی دیگر موفقیت دستیافتنی میشود.
این هنر نیست که عدهای برای رسیدن به اهداف سیاسی و جناحی تخم کینه، نفرت و یأس را در دل مردم میکارند و از عواقب هولناک انباشته شدن خشمها ترسی به خود راه نمیدهند. میشود دولت را دلسوزانه نقد کرد ولی راه روشن آینده را تیره و تار نساخت.
اتفاقا امیدآفرینی کاذب و سرپوش گذاشتن بر نارساییها و ناکارآمدیها اگر در کوتاهمدت پاسخ دهد حتی در میانمدت هم کارکرد خود را از دست میدهد و به ضد خود مبدل میشود. ما با واقعگرایی و شناخت دقیق نابسامانیهاست که میتوانیم به حل مسائل بپردازیم و با پاک کردن صورت مسائل خود و مردم را فریب ندهیم.
با سهیم کردن مردم در دانستن و عمل کردن میشود به مدیریت اساسی چالشها برخاست. امید واقعی ناشی از ظرفیتها و سرمایههای ملی و اجتماعی است نه دل بستن به شعارهای اغواکننده که به سرعت خالی بودن آنها آشکار میشود. هنگامی که مردم به درستی مشکلات موجود را بدانند و محدودیتهای واقعی را بپذیرند حس همدلی و همکاری آنان که نیاز اساسی مدیریت کشور است جلب خواهد شد و امکان حل مسائل به وجود خواهد آمد.
۰