همیشه میتوان تغییر کرد
یکی از باورهای قالبی رایج در میان ما که بسیار هم تکرار میشود، این است که شخصیت آدمها در سنین کودکی شکل میگیرد و هر چه آدمی از این سن و سالها دورتر میشود، خمیرمایه وجودش متصلبتر میشود، به گونهای که در دهه سوم به سختی بتوان فردی را دگرگون کرد و در میانسالی و پیری چنین تحولی محال است.
کد خبر :
۵۴۶۲۰
بازدید :
۱۱۲۱
محسن آزموده | یکی از باورهای قالبی رایج در میان ما که بسیار هم تکرار میشود، این است که شخصیت آدمها در سنین کودکی شکل میگیرد و هر چه آدمی از این سن و سالها دورتر میشود، خمیرمایه وجودش متصلبتر میشود، به گونهای که در دهه سوم به سختی بتوان فردی را دگرگون کرد و در میانسالی و پیری چنین تحولی محال است.
این تحویل یا فروکاستن تربیتپذیری انسان به سالهای کودکی و نهایتا نوجوانی او این پرسش را پدید میآورد که پس نقش اراده و اختیار انسان چه میشود؟ اگر اصل و اساس و بنیاد آدمی در سنینی که او کمترین نقشی در ساختن شخصیت خودش را دارد، پایهریزی میشود، پس چرا فرد باید کماکان بخواند و ببیند و تجربه کند و یاد بگیرد؟
به خصوص که انسان دستکم تا سالهای آغازین کهنسالی که جسمش به دلیل کهولت، فرتوت و ناتوان میشود، معمولا در اوج توان تصمیمگیری و انتخابگری به سر میبرد. فیلسوفان، اما در برابر این جبرگرایی مستتر و پنهان، قیام میکنند و بر نقش عقل و اراده در برابر جبر زمینه و زمانه اصرار دارند.
آنها عمیقا بر امکان تغییر و تحول تاکید دارند و بزرگترین شاهد مثالشان نیز خودشان هستند. بسیاری از فلاسفه بزرگ در طول حیات فکریشان دگرگونیهای اساسی را تجربه کردهاند و در بنیادیترین اندیشههایشان بازنگری کردهاند. برای مثال ایمانوئل کانت فیلسوف شهیر آلمانی، در دهه چهارم زندگیاش بهطور جدی درگیر پرسشهای دیوید هیوم، فیلسوف انگلیسی شد.
به گونهای که به تعبیر خودش از خواب جزمی بیدار شد و در طول قریب به ١٠ سال بنیاد فلسفهای را بنا گذاشت که تاریخ اندیشه بشری را عمیقا دگرگون ساخت. کسانی که با تاریخ زندگی بزرگان آشنایی دارند، میدانند که این دست تحولات اساسی در همه ابعاد زندگی یک انسان امکانپذیر است و اینهمه نشانه آنکه تغییر همیشه ممکن است و چنان نیست که فکر کنیم، مسلوبالاختیاریم و نقشی در زندگی خود ایفا نمیکنیم.
۰