افزایش استقلال کودکان

افزایش استقلال کودکان

والدین بهترین راهنما و معلم برای تقویت حس استقلال عاطفی و فیزیکی کودکان هستند. در ادامه این مطلب با مجموعه‌ای از این مهارت‌ها همراه ما باشید.

کد خبر : ۶۶۲۹۵
بازدید : ۳
فرادید | یکی از سخت‌ترین کار‌ها به عنوان والد کمک به فرزندان برای رشد، توسعه و استقلال است. ازجمله موضوعاتی که در رشد شناختی و هیجانی کودکان موثر است، افزایش استقلال در کودکان است. والدین باید به گونه‌ای رفتار کنند که نه‌تنها مانع ارتقای حس شجاعت کودکان برای انجام کار‌ها نشوند، بستر ارتقای این مهارت‌ها را نیز فراهم آورند. کودکان باید در فرایند تدریجی استقلال رشد کنند؛ زیرا آن‌ها از وابستگی کامل خود در کودکی در حال حرکت به سمت استقلال در بزرگ‌سالی هستند.

برقراری تعادل

رشد کودکان به دور از والدین بخش مهمی از دوران کودکی محسوب می‌شود. طی ۱۸ سال یا بیشتر از نوزادان کوچک کاملا وابسته به بزرگ‌سالانی مستقل و کارآمد تبدیل می‌شوند. این استقلال یک شبه اتفاق نمی‌افتد. باید به یاد داشته باشید که کلید مدیریت موثر آن طی روند مدیریت کودکان برای دست‌یابی به استقلال است. استقلال آن‌ها نیازمند رشد در درازمدت است.
فرآیند توسعه استقلال
روند توسعه استقلال از دوران کودکی آغاز می‌شود. هنگامی که فرزند شما برای اولین بار از قاشق برای خوردن غذا استفاده می‌کند و یا تلاش می‌کند لباسش را بپوشد یا کلاه خود را هنگامی که احساس گرما می‌کند از سرش بر دارد، تمامی این‌ها به معنای پرورش و توسعه استقلالشان است.

در مراحل اولیه بهتر است آن‌ها را تشویق کنید:
• با مطرح کردن سوال به آن‌ها کمک کنید تا فکر کنند چگونه احساسی دارند و چه پیشنهادی درباره آن می‌توانند داشته باشند. سوالاتی مانند «آیا گرمت شده است؟ چرا کلاهت را بر نمی‌داری؟»
• در تلاش بیش از حد برای کمک به فرزندتان نباشید. بگذارید آن‌ها برای اولین بار کاری را انجام بدهند و منتظر بمانید تا به کمک شما نیاز پیدا کنند. شما حتی در چنین مواقعی می‌توانید از آن‌ها بپرسید: «آیا می‌خواهی کمکت کنم؟» صبر کنید تا خودشان تصمیم بگیرند.
• فرزندانتان را تشویق کنید تا خود لباس‌های‌شان را آماده کنند و بپوشند.
• برای آن‌ها غذا‌هایی را آماده کنید که خودشان می‌توانند بخورند.

استقلال فیزیکی

یک لحظه مشخص وجود دارد که کودکان شروع به درک معنای جدایی فیزیکی می‌کنند که این احتمالا اولین قدم در راه استقلال فیزیکی است. از طرفی نوجوانان از استقلال یافتن ناامید هستند. آن‌ها می‌خواهند با دوستان خود بیرون بروند، تا دیروقت در کنار آن‌ها باشند، به‌تنهایی خرید کنند و تمامی فاکتور‌های «رشد کردن» را به نمایش بگذارند. بین این دو، روند ملایم و آهسته افزایش استقلال فیزیکی وجود دارد؛ اما سن مناسب برای هر مرحله چه سنی است؟

والدین در بسیاری از شرایط پاسخ‌های جدی و قاطعانه‌ای برای سوالات می‌خواهند، مانند:
• در چه سنی فرزند من می‌تواند تنها در خانه بماند؟
• در چه سنی می‌تواند خودش به‌تنهایی به مدرسه برود؟

متاسفانه هیچ پاسخ روشنی وجود ندارد.

• ممکن است همسایه مورد اطمینانی داشته باشید که بتوانید فرزندتان را تنها در خانه بگذارید، برای مثال وجود همسایه محترمی که مراقب فرزند شما هم باشد.
• احتمالا مدرسه فرزندتان بسیار نزدیک باشد و با عبور از یک خیابان اصلی آن‌ها به مدرسه خود برسند؛ همچنین این احتمال وجود دارد که فرزند بالغ و عاقل شما برای طی مسیر مدرسه نیازمند گرفتن یک تاکسی باشد. تصمیم‌گیری می‌تواند با توجه به شرایط متفاوت باشد.
• ممکن است فضای سبزی در نزدیکی خانه‌تان باشد، به طوری که از پنجره اتاق می‌توانید فرزند خود را درحال بازی مشاهده کنید و از این مسئله بسیار خرسند باشید؛ همچنین احتمال دارد فضای سبزی وجود داشته باشد؛ اما شما نمی‌توانید به‌راحتی فرزند خود را ببینید و حتی ممکن است فرزندتان از یک کودک بزرگ‌تر باشد، با این شرایط نمی‌توانید آن‌ها را تنها بگذارید.

افزایش استقلال کودکان

استقلال ذهنی

چگونه یک کودک با استقلال ذهنی پیشرفت می‌کند؟ پاسخ این است که به آن‌ها فرصتی برای بیان دیدگاه‌ها و نظراتشان بدهیم، درحالی که به آن‌ها نشان می‌دهیم نظرات و دیدگاه‌شان را می‌شنویم و برای‌شان اهمیت قائلیم.

روش‌های انجام این کار عبارت‌اند از:
• آن‌ها را تشویق کنید تا بازی را پیشنهاد کنند؛ سپس شما نیز هم‌بازی آن‌ها شوید. اگر این کار برای شما خسته کننده است، می‌توانید گزینه‌های دیگر سرگرمی را ارائه بدهید. برای نمونه از آن‌ها بخواهید انیمیشنی را برای تماشا پیشنهاد کنند که در کنار هم آن را ببینید.
• از آن‌ها بخواهید در مورد موضوع یک مقاله یا برنامه تلویزیونی و یا در هنگام بحث با بزرگ‌سالان دیگر عقیده‌شان را در مورد مسئله‌ای بیان کنند و نظرشان را بگویند.
• به سوالاتشان پاسخ بدهید و به آن‌ها کمک کنید تا ایده‌های‌شان را بیان کنند.

استقلال عاطفی

جنبه دیگری از استقلال، استقلال عاطفی است. استقلال عاطفی استرس را کاهش و خوشبختی را افزایش می‌دهد. استقلال عاطفی به معنای آن است که شما بیشتر تصمیمات شخصی و چالش‌های زندگی‌ تان را بدون شرکت دادن دیگران حل می‌کنید و پیش می‌روید.

برخی از این رفتار‌ها را که روانشناسان به والدین توصیه می‌کنند، عبارت‌اند از:
• به کودکان کمک کنید تا دلایل خود را برای دستیابی به آنچه می‌خواهند، بیان کنند.
• به آن‌ها کمک کنید و برایشان فرصتی را ایجاد کنید تا احساسات خود را نسبت به انجام فعالیتی گسترش بدهند.
• از جوایز به طور مناسب استفاده کنید، در حد معقول و مرتبط با رفتار/
• کودکان را تشویق کنید تا مسئولیت ناکامی و موفقیت‌های خود را بر عهده بگیرند. اجازه ندهید دیگران را بابت اشتباهی که مرتکب شده‌اند سرزنش کنند، در عوض از آن‌ها سوال کنید چگونه می‌توانند به نتایج بهتری دست یابند.
• نظرات آن‌ها را به‌ویژه درباره مسائلی که برای‌شان اهمیت دارد، بپرسید.
• به آن‌ها کمک کنید تا همه جوانب یک مسئله را در نظر داشته باشند؛ سپس با حمایت و راهنمایی شما تصمیم نهایی خود را بگیرند.

در عمل شما باید برای کودکان خود فرصت‌ها و ابزار‌هایی را برای پیگیری و پیشبرد اهداف خود ایجاد کنید. این شامل هر دو بخش روان‌شناختی مانند عشق و هدایت و ابزار‌های عملی مانند هزینه‌های مالی و رفت و آمد می‌شود. این‌ها به معنای دوست داشتن و احترام به فرزندان به عنوان فردی مستقل است. اعتماد به توانایی‌ها و مهارت آن‌ها نشان می‌دهد که می‌توانند روی زندگی خود کنترل داشته باشند. اگر این کار را انجام بدهید، استقلال فرزندانتان افزایش خواهد یافت و به بزرگ‌سالانی عمل‌گرا تبدیل خواهند شد.

منبع: skillsyouneed
وب سایت فرادید
۰
نظرات بینندگان
تازه‌‌ترین عناوین
پربازدید