گر یک نفست ز زندگانی گذرد/ مگذار که جز به شادمانی گذرد!
در تلگرام گشت میزدم که در گروه خانوادگی «دلخوشی نیکنژاد بودن» به این پست برخوردم. دکتر حسابی: «لذت بردن را یادمان ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ! از گرما مینالیم. از سرما فرار میکنیم. در جمع، از شلوغی کلافه میشویم و در خلوت، از تنهایی بغض میکنیم. تمام هفته منتظر رسیدن روز تعطیل هستیم و آخر هفته هم بیحوصلگی تقصیر غروب جمعه است و بس! ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ میدﻫﻨﺪ: ﻣﺪﺭﺳﻪ... دانشگاه... ﮐﺎﺭ... ﺣﺘﯽ در ﺳﻔﺮ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﯿﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ! ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ میخواستیم ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ...» نمیدانم این جملهها از دکتر حسابی هست یا نه! اما انگار برای من گفته شدهاند.
در تلگرام گشت میزدم که در گروه خانوادگی «دلخوشی نیکنژاد بودن» به این پست برخوردم. دکتر حسابی: «لذت بردن را یادمان ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ! از گرما مینالیم. از سرما فرار میکنیم. در جمع، از شلوغی کلافه میشویم و در خلوت، از تنهایی بغض میکنیم.
تمام هفته منتظر رسیدن روز تعطیل هستیم و آخر هفته هم بیحوصلگی تقصیر غروب جمعه است و بس! ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ میدﻫﻨﺪ: ﻣﺪﺭﺳﻪ... دانشگاه... ﮐﺎﺭ... ﺣﺘﯽ در ﺳﻔﺮ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﯿﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ! ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ میخواستیم ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ...» نمیدانم این جملهها از دکتر حسابی هست یا نه! اما انگار برای من گفته شدهاند.
با خواندن آن تلاش کردم رفتار و اندیشهام را برای یکبار هم که شده دگرگون کنم. از اینرو یک روزم را با بکارگیری فعلها و رفتارهای مثبت آغاز کردم. بامداد، هشدار گوشیام به صدا درآمد. بیآنکه مانند همیشه حس خستگی داشته باشم از خواب بیدار شدم.
خسته نبودم! چون شب پیش به خاطر کمبود وقت و سر و صدای تلویزیون و خانه، تا ٢ نیمه شب بیدار نمانده بودم! زمین با بارندگی خوشایندی خیس بود و هنوز هم نمنمک باران میبارید. برخلاف همیشه با خود گفتم چه خوب که در این هوای دلنشین بامدادی باید زود از خانه بیرون بزنم و به دبیرستان بروم. بیگمان روزی خواهد رسید که امکان پیادهروی در این هوای زیبا برایم فراهم نیست.
به جای اینکه نگران از دیر شدن باشم و شتابان از خانه بیرون بروم، با آرامش در را بستم و به جای تاکسی، پیاده به سوی ایستگاه مترو راه افتادم. پیاده رفتنم کمی بیشتر طول میکشید اما ارزشش را داشت زیرا هوا خیلی خوب بود و شاید روزی افسوس راه رفتن در چنین هوایی را بخورم.
به ایستگاه که رسیدم از این همه شور و شلوغی انرژی گرفتم. انگار هیچکدام از آنها خمیازه نمیکشیدند و در سوار شدن یکدیگر را هل نمیدادند. گرچه با ضرب و زور سوار شدیم اما بدخویی و داد و بیدادی در کار نبود. به دبیرستان رسیدم.
کلاس شلوغ بود اما تلاشم این بود با لبخند وارد شوم. با خود گفتم بیگمان روزی برای با این بچهها بودن نیز دلتنگ خواهم شد. مانند همیشه بیشتر بچهها درس نخوانده بودند. اما آرامتر به نظر میرسیدند چون من آنها را آرامتر میدیدم، چون ذهن من آرامتر بود. هیچکس کمتاب نبود و هیچکداممان از درس دلزده نبودیم. وادار نبودم به خاطر کنترل کلاس اخم کنم و نمیخواستم روزم خراب شود. گرچه مانند همیشه بچهها دنبال بهانه میگشتند برای خنده و شادی و خوشگذرانی! اما من عصبانی نشدم.
شادی حق بچهها و من و همه است. باید از لحظهلحظه زندگی بهره برد و شاد بود. دلنگرانم که روزی باید در تنهایی بنشینم و برای بازیگوشیهای همین بچهها افسوس بخورم. مگر تاکنون کم افسوس خوردهام!؟ افسوس کودکی و جوانی از کف رفته، افسوس دوران دانشآموزی و سربازی، افسوس زندگی در خوابگاههای دانشجویی، افسوس پرانگیزگی نخستین سالهای آموزگاری، افسوس کوچک بودن فرزندم و کم دردسریاش، افسوس از دست دادن عزیزانم و افسوس... بیگمان به همین زودیها روزی خواهد رسید که افسوس همین لحظه نوشتن را نیز بخورم! که به گفته خیام «افسوس که نامه جوانی طی شد/ وآن تازه بهار زندگانی طی شد» پس «گر یک نفست ز زندگانی گذرد/ مگذار که جز به شادمانی گذرد/ هشدار که سرمایه سودای جهان/ عمر است چنان کش گذرانی گذرد».
گمانم این است که شاد بودن نیز آموختنی است و زندگی در لحظه و خوب دیدن نیز یادگرفتنی. افسوس که بسیاری از ما آنها را نیاموختهایم.