مجاز یا واقعیت؛ کدام را باور کنیم؟
طی تحقیقات تازهای که محققان روی موضوع «وابستگی به دنیای مجازی در نوجوانان» انجام دادهاند، این نتیجه حاصل شد که آنان به ٣ دلیل عمده در حال فعالیت تقریبا بیوقفه در شبکههای اجتماعی هستند.
کد خبر :
۷۳۳۹
بازدید :
۱۴۵۹
طی تحقیقات تازهای که محققان روی موضوع «وابستگی به دنیای مجازی در نوجوانان» انجام دادهاند، این نتیجه حاصل شد که آنان به ٣ دلیل عمده در حال فعالیت تقریبا بیوقفه در شبکههای اجتماعی هستند.
یک این که از میزان محبوبیت خود در میان دیگران با خبر شوند.
دو این که دوستان خود را از آنچه در طول روز انجام دادهاند با خبر کنند و در نهایت این که مطمئن شوند کسی پشت سرشان حرف نمیزند!
اینجا به درستی یا نادرستی نتایج حاصل از این تحقیق کاری نداریم، اما حقیقت این است که با نگاهی به دور و اطراف خود این وابستگی شدید را به وضوح میتوانیم مشاهده کنیم. هرچند که متاسفانه در کشور ما مانند خیلی از عوارض دیگر، این بلیه تنها مختص نوجوانان نبوده و سنین بالاتر را نیز درگیر خود ساخته که شاید بتوان دلیل آن را در ورای بلوغ دیررسی که بسیاری از ما از دیرباز مبتلایش بوده و هستیم جستجو کرد. حتما شما هم میان اطرافیان خود با زوجهایی جوان - و حتی نه خیلی جوان!- مواجه شدهاید که دعواهایی بسیار جدی بر سر استفاده بیش از حد از موبایل، تبلت و دیگر اقلام مشابه با یکدیگر داشته و دارند.
چالشی که امروزه زندگی مشترک و بنیان بسیاری از خانوادهها را به شدت مورد تهدید قرار داده و متاسفانه این نیز شاید از نتایج همان بلوغ دیررسی است که صحبتش رفت و مدلهای گوناگونش را بارها دیده و چشیدهایم! تعلق خاطر به فضای مجازی در نوجوانان البته طبیعی می کند که با هوشیاری و جهتدهی صحیح حتی میتواند نتایج مفیدی نیز در برداشته باشد، اما وابستگی فوق در بزرگسالان طبیعتاً عوارضی مخربتر به دنبال خواهد داشت.
به عقیده برخی چنین رفتارهایی میتواند از احساس نیاز برای جبران برخی کمبودها - بیشتر عاطفی - در زندگی مشترک نشأت گرفته باشد و متاسفانه این ساکنان دائمی شبکههای اجتماعی وقتی به حقیقت ماجرا که همانا بیفایده بودن «زندگی در فضای مجازی» است پی میبرند که دیگر کار از کار گذشته و زندگی واقعیشان نیز از هم پاشیده است. شخصیتی که افراد در دنیای مجازی برای خود میسازند در اکثر موارد متفاوت با شخصیت حقیقیشان است.
البته این امر لزوما به خاطر ناراستی آنان نیست بلکه شاید ته دل خود امیدوارند یا تصور میکنند میتوانند به آن شخصیت آرمانی - اما مجازی - نزدیک شوند. شخصیتی که فاقد همه ضعفهای بارز آنها در زندگی واقعی است. چنین تصوراتی میتواند مولود عوامل درونی چون ضعف شخصیت و عوامل بیرونی چون نگاه کیفیتگرای اطرافیان و جامعه باشد که بحث و بررسی پیرامون آن البته مجالی دیگر میطلبد
یک این که از میزان محبوبیت خود در میان دیگران با خبر شوند.
دو این که دوستان خود را از آنچه در طول روز انجام دادهاند با خبر کنند و در نهایت این که مطمئن شوند کسی پشت سرشان حرف نمیزند!
اینجا به درستی یا نادرستی نتایج حاصل از این تحقیق کاری نداریم، اما حقیقت این است که با نگاهی به دور و اطراف خود این وابستگی شدید را به وضوح میتوانیم مشاهده کنیم. هرچند که متاسفانه در کشور ما مانند خیلی از عوارض دیگر، این بلیه تنها مختص نوجوانان نبوده و سنین بالاتر را نیز درگیر خود ساخته که شاید بتوان دلیل آن را در ورای بلوغ دیررسی که بسیاری از ما از دیرباز مبتلایش بوده و هستیم جستجو کرد. حتما شما هم میان اطرافیان خود با زوجهایی جوان - و حتی نه خیلی جوان!- مواجه شدهاید که دعواهایی بسیار جدی بر سر استفاده بیش از حد از موبایل، تبلت و دیگر اقلام مشابه با یکدیگر داشته و دارند.
چالشی که امروزه زندگی مشترک و بنیان بسیاری از خانوادهها را به شدت مورد تهدید قرار داده و متاسفانه این نیز شاید از نتایج همان بلوغ دیررسی است که صحبتش رفت و مدلهای گوناگونش را بارها دیده و چشیدهایم! تعلق خاطر به فضای مجازی در نوجوانان البته طبیعی می کند که با هوشیاری و جهتدهی صحیح حتی میتواند نتایج مفیدی نیز در برداشته باشد، اما وابستگی فوق در بزرگسالان طبیعتاً عوارضی مخربتر به دنبال خواهد داشت.
به عقیده برخی چنین رفتارهایی میتواند از احساس نیاز برای جبران برخی کمبودها - بیشتر عاطفی - در زندگی مشترک نشأت گرفته باشد و متاسفانه این ساکنان دائمی شبکههای اجتماعی وقتی به حقیقت ماجرا که همانا بیفایده بودن «زندگی در فضای مجازی» است پی میبرند که دیگر کار از کار گذشته و زندگی واقعیشان نیز از هم پاشیده است. شخصیتی که افراد در دنیای مجازی برای خود میسازند در اکثر موارد متفاوت با شخصیت حقیقیشان است.
البته این امر لزوما به خاطر ناراستی آنان نیست بلکه شاید ته دل خود امیدوارند یا تصور میکنند میتوانند به آن شخصیت آرمانی - اما مجازی - نزدیک شوند. شخصیتی که فاقد همه ضعفهای بارز آنها در زندگی واقعی است. چنین تصوراتی میتواند مولود عوامل درونی چون ضعف شخصیت و عوامل بیرونی چون نگاه کیفیتگرای اطرافیان و جامعه باشد که بحث و بررسی پیرامون آن البته مجالی دیگر میطلبد
۰