تصاویر| ۷ تریلر روانشناختی که از ابتدا تا پایان بینقص هستند؛ از Take Shelter تا Green Room
اگر یک زیرژانر بیش از بقیه برجسته باشد، بدون تردید تریلر روانشناختی است. فیلمهای این ژانر فرعی با ادراک مخاطب بازی میکنند و بر روایتهای پرتعلیقی تمرکز دارند که به موضوعاتی مانند آشفتگی ذهنی، اضطراب، بدبینی و واقعیتهای تحریفشده میپردازند.
کمتر ژانری در سینما به اندازه تریلر محبوب و انعطافپذیر است. این ژانر که از وحشت تا کمدی و اکشن را در بر میگیرد، بسیار شکلپذیر و ماندگار است و داستانهایی سرشار از رازآلودگی و اضطراب ارائه میدهد که مخاطب را دائماً روی صندلی نیمخیز نگه میدارد.
با این حال، اگر یک زیرژانر بیش از بقیه برجسته باشد، بدون تردید تریلر روانشناختی است. فیلمهای این ژانر فرعی با ادراک مخاطب بازی میکنند و بر روایتهای پرتعلیقی تمرکز دارند که به موضوعاتی مانند آشفتگی ذهنی، اضطراب، بدبینی و واقعیتهای تحریفشده میپردازند.
آنها همانقدر که با شخصیتهای خود بازی میکنند، با مخاطب نیز بازی کرده و نتیجه آن برخی از بهترین و نفسگیرترین آثار سینماست. فیلمهایی مانند Memento و Oldboy از شناختهشدهترین و بهترین فیلمهای تریلر روانشناختی هستند، اما آثار ارزشمند زیادی نیز در این زیرژانر وجود دارند که کمتر دیده شدهاند و این فهرست تلاشی برای معرفی آنهاست.
بهترین تریلرهای روانشناختی کمتر شناختهشده
۷- Possessed (۱۹۴۷)
۶- Manhunter (۱۹۸۶)
۵- Green Room (۲۰۱۵)
۴- Take Shelter (۲۰۱۱)
۳- Strange Darling (۲۰۲۴)
۲- Don’t Look Now (۱۹۷۳)
۱- Repulsion (۱۹۶۵)
۷- Possessed (۱۹۴۷)
جوآن کرافورد برای بازی در فیلم Possessed به کارگردانی کرتیس برنهارت، دومین نامزدی اسکار خود را به دست آورد. در این فیلم، او در نقش لوئیز ظاهر میشود، پرستار مردی ثروتمند به نام دین گراهام با بازی ریموند مَسی و همسرش، که بهتدریج دچار دلبستگی ناسالمی به همسایهای به نام دیوید با بازی ون هفلین میشود. پس از مرگ همسر دین، لوئیز با او ازدواج میکند، اما وسواس فکری همیشگیاش نسبت به دیوید او را به مسیری خشونتآمیز میکشاند.
کمتر بازیگر کلاسیکی توانسته مانند جوآن کرافورد نقش زنانی با درجات مختلف رنج روانی را چنین دقیق ایفا کند و Possessed یکی از بهترین نمونههای کار اوست. فیلم در برخی لحظات به مرز ملودرام نزدیک میشود که با توجه به سال تولید آن طبیعی است. با این حال، همچنان داستانی جذاب درباره خطرات وسواس فکری و تأثیر مخرب گذشته بر آینده ارائه میدهد، بهویژه زمانی که فرد با گذشته خود روبهرو نشود. علاوهبر این، بازی کرافورد بهتنهایی دلیل کافی برای تماشای فیلم است.
۶- Manhunter (۱۹۸۶)
شاید بسیاری ندانند، اما آنتونی هاپکینز اولین بازیگر نقش هانیبال لکتر در سینما نبود. پنج سال پیش از آن، مایکل مان رمان «اژدهای سرخ» نوشته توماس هریس را در قالب فیلم Manhunter اقتباس کرد. در این فیلم، ویلیام پیترسن در نقش ویل گراهام و برایان کاکس در نقش هانیبال لکتر ظاهر شدهاند. داستان درباره گراهام است که از بازنشستگی بازمیگردد تا قاتل زنجیرهای معروف به «پری دندان» را دستگیر کند و برای این کار مجبور میشود با لکتر روبهرو شود؛ کسی که سالها پیش قصد کشتن او را داشته است.
امروزه Manhunter تا حد زیادی تحتتأثیر موفقیت فیلم The Silence of the Lambs قرار گرفته است، اما همچنان یک تریلر روانشناختی بسیار جذاب محسوب میشود. این فیلم تصویری متفاوت اما قابلتوجه از شخصیت هانیبال ارائه میدهد. شاید این فیلم به اندازه نسخههای بعدی تصویرسازی شخصیت لکتر نوآورانه نباشد، اما سبک بصری خاص و روایت درگیرکنندهای دارد. همچنین نگاه آن به علم جرمشناسی در زمان خود تازه و تأثیرگذار بود و الهامبخش بسیاری از آثار بعدی شد.
۵- Green Room (۲۰۱۵)
جرمی سولنیه در سال ۲۰۱۵ با فیلم Green Room به شهرت رسید. این تریلر روانشناختی و ترسناک درباره یک گروه موسیقی پانک است که در یک باشگاه دورافتاده اجرا دارند. شب آنها زمانی به کابوس تبدیل میشود که ناخواسته نظارهگر یک قتل میشوند و خود هدف گروهی از نئونازیها قرار میگیرند. آنتون یلچین فقید در کنار ایموجن پوتس، کالوم ترنر و پاتریک استوارت در این فیلم بازی کردهاند.
Green Room فیلمی بسیار خشن، تاریک و پرتنش است که بهخوبی از فضای محدود خود استفاده میکند. این اثر شاید از نظر داستانی عمق زیادی نداشته باشد، اما با هیجان بالا و فضای سنگین خود این ضعف را جبران میکند. در عین حال، نکاتی درباره اخلاق و تغییر آن در شرایط بحرانی مطرح میکند. این فیلم برای افراد حساس مناسب نیست، اما برای علاقهمندان به آثار خشن و پرهیجان، یکی از آثار ارزشمند و کمتر دیدهشده دهه ۲۰۱۰ محسوب میشود.
۴- Take Shelter (۲۰۱۱)
مایکل شنون بازیگر نامزد اسکار و جسیکا چستین برنده اسکار در فیلم تریلر روانشناختی-فاجعهای Take Shelter به کارگردانی جف نیکولز بازی میکنند. در اینجا، شنون در نقش کرتیس ظاهر میشود، همسر و پدری که رؤیاهای آخرالزمانی درباره طوفانی قریبالوقوع میبیند. در حالی که شروع به ساختن پناهگاهی برای محافظت از خانوادهاش میکند، رفتارهای غیرقابل توضیح و بهظاهر غیرمنطقیاش بهتدریج رابطهاش با همسر مهربانش، سامانتا، با بازی چستین را تحت تنش قرار میدهد.
Take Shelter یک شاهکار کمسروصدا در ژانر تریلر است که به همان اندازه که تأملبرانگیز است، رازآلود نیز هست. فیلم چندان به این موضوع نمیپردازد که آیا رؤیاهای کرتیس واقعاً پیشگویانه هستند یا نه، بلکه تمرکز آن بر روان انسان و اهمیت ارتباط انسانی است. این فیلم فضایی ناآرام و سنگین دارد، اما بازی انسانی شنون و رویکرد ظریف نیکولز آن را به بررسی عمیقی از وظیفه و پارانویا تبدیل میکند، بدون آنکه رنج کرتیس را اغراقآمیز جلوه دهد. پایان مبهم فیلم شاید مشهورترین بخش آن باشد، اما کل اثر سرشار از نکات قابل تأمل است.
۳- Strange Darling (۲۰۲۴)
فیلم Strange Darling با بازی ویلا فیتزجرالد و کایل گالنر، داستان زن و مردی را روایت میکند که رابطهای یکشبه دارند که خیلی زود به ماجرایی مرگبار تبدیل میشود. روایت فیلم بهصورت غیرخطی و در شش فصل ارائه میشود که هرکدام بخشی از یک پازل بزرگتر هستند و تنها در میانههای داستان شروع به معنا دادن پیدا میکنند.
Strange Darling به بهترین شکل ممکن قواعد این ژانر را زیر پا میگذارد و از روایت پیچیده خود بیشترین بهره را میبرد، که تا حد زیادی مدیون بازی درخشان و در حد اسکار ویلا فیتزجرالد است. فیلم با پیشفرضهای ذهنی مخاطب درباره تریلر روانشناختی بازی میکند و نتیجه آن اثری تازه و متفاوت است که از مرزهای این ژانر فراتر میرود. این فیلم که تنها دو سال پیش منتشر شده، بهشدت دستکم گرفته شد، اما بهتدریج در حال پیدا کردن مخاطبان وفادار خود است، هرچند هنوز راه زیادی تا تبدیل شدن به یک اثر کالت دارد.
۲- Don’t Look Now (۱۹۷۳)
فیلم Don’t Look Now به کارگردانی نیکلاس روگ در سالهای اخیر محبوبتر شده، اما هنوز هم به اندازه دیگر آثار ترسناک دهه ۷۰ شناختهشده نیست. در اینجا، دونالد ساترلند و جولی کریستی در نقش زوجی ظاهر میشوند که برای کنار آمدن با مرگ دخترشان به ونیز سفر میکنند. اما آنها بهتدریج با اتفاقات عجیب و احتمالاً ماوراءالطبیعه روبهرو میشوند که سلامت روانشان را به مرز فروپاشی میرساند.
این فیلم شاید بیشتر بهخاطر پایانش و شایعهای قدیمی که بعدها رد شد شناخته میشود، اما در واقع اثری عمیق و واقعاً دلهرهآور درباره سوگ و ناتوانی در رها کردن گذشته است. مضامین ماورایی فیلم نیز بر ایده اجتنابناپذیر بودن تراژدی تأکید میکنند و فضایی از ترس ماندگار ایجاد میکنند که بهسادگی از بین نمیرود. بازی ساترلند به طور خاصی تأثیرگذار است و نقشآفرینی او در لحظات پایانی، جایگاه این فیلم را بهعنوان یک اثر کلاسیک تثبیت کرده است، هرچند هنوز کمتر از آنچه باید مورد توجه قرار گرفته.
۱- Repulsion (۱۹۶۵)
وقتی به تریلرهای روانشناختی رومن پولانسکی فکر میکنید، احتمالاً Rosemary’s Baby به ذهن میآید، اما او سه سال پیش از آن فیلم Repulsion را ساخته بود که نخستین اثر انگلیسیزبانش نیز محسوب میشود. در این فیلم، کاترین دنو در یکی از بهترین نقشآفرینیهای دوران حرفهایاش، نقش کارول را بازی میکند، زنی جوان که ترس شدیدی از ارتباط با مردان دارد. او که تنها در آپارتمانش رها شده، بهتدریج دچار توهم میشود و در رنج روانی فرو میرود.
Repulsion یکی از بهترین تریلرهای دهه ۶۰ است، اثری بیرحم و عمیقاً دلهرهآور درباره سرکوب جنسی، هویت و انزوا. فیلم با قرار دادن مخاطب در فضایی بسته و تدریجاً در حال کوچکتر شدن، اغلب او را در زاویه نگاه کارول قرار میدهد تا حس درگیری را افزایش دهد. این اثر بهنوعی بیانیهای درباره زنانگی و نافرمانی است، جایی که کارول بهجای تسلیم شدن، مسیر خشونت را انتخاب میکند. با اتکا به بازی درخشان دنو، Repulsion اثری قدرتمند است که بهسختی از ذهن پاک میشود.
منبع: روزیاتو
