اتمام زرادخانه موشکی آمریکا / وقتی پیشرفته‌ترین سلاح‌ها هم کم می‌آیند

جنگ‌های امروزی دیگر فقط به تاکتیک و فناوری وابسته نیستند؛ مدیریت منابع و ذخایر تسلیحاتی به یکی از تعیین‌کننده‌ترین عوامل تبدیل شده است. در همین چارچوب، افشای اتمام ذخایر برخی از پیشرفته‌ترین موشک‌های ارتش آمریکا در جریان عملیات علیه ایران، بحث‌های گسترده‌ای را درباره پایداری توان نظامی این کشور به راه انداخته است.

مصرف کامل موشک‌های PrSM در آغاز جنگ

ارتش ایالات متحده تایید کرده که در همان مراحل ابتدایی درگیری، کل ذخایر موشک‌های Precision Strike Missile (PrSM) خود را مصرف کرده است. این موشک‌ها برای نخستین بار در یک عملیات واقعی، علیه اهدافی در عمق خاک ایران از مواضع مستقر در خلیج فارس به‌ کار گرفته شدند.

موشک PrSM به‌عنوان جانشین ATACMS توسعه یافته و با سامانه راکتی هیمارس یکپارچه شده است. این موشک نه‌ تنها بردی بیش از ۵۰۰ کیلومتر دارد (در مقایسه با حدود ۳۰۰ کیلومتر ATACMS۹)، بلکه طراحی فشرده آن امکان حمل دو موشک در هر پرتابگر را فراهم کرده است.

این ویژگی باعث می‌شود تا قدرت آتش دوربرد سامانه‌های هیمارس عملا دو برابر شود؛ قابلیتی که در مناطقی مانند اقیانوس آرام و خلیج فارس، با فاصله‌های طولانی و محدودیت‌های عملیاتی، اهمیت حیاتی دارد.

فشار سنگین جنگ بر ذخایر تسلیحاتی

PrSM تنها نمونه‌ای از مهماتی نیست که در این درگیری به‌شدت مصرف شده است. گزارش‌ها نشان می‌دهد که حجم استفاده از تسلیحات پیشرفته و گران‌قیمت، فشار بی‌سابقه‌ای بر ذخایر نظامی آمریکا وارد کرده است.

این موضوع نه‌ تنها هزینه‌های سنگینی برای جایگزینی به همراه دارد، بلکه می‌تواند توان عملیاتی آینده را هم تحت تاثیر قرار دهد؛ چرا که تولید این تسلیحات زمان‌بر و پیچیده است.

بحران در ذخایر موشک‌های تاماهاوک

نگرانی‌ها تنها به PrSM محدود نمی‌شود. منابع پنتاگون اعلام کرده‌اند که ذخایر موشک‌های کروز تاماهاوک نیروی دریایی هم با سرعت بالایی در حال کاهش است.

برآوردها نشان می‌دهد که تنها در چهار هفته نخست درگیری، نزدیک به ۱۰۰۰ فروند از این موشک‌ها شلیک شده است.

این در حالی است که ظرفیت تولید سالانه آن‌ها در بهترین حالت به حدود ۱۵۰ فروند می‌رسد؛ موضوعی که جایگزینی این حجم مصرف را به فرآیندی چندساله تبدیل می‌کند.

جنگی با مصرف بی‌سابقه تسلیحات پیشرفته

برای رهگیری حملات ایران بیش از ۲۰۰۰ موشک ضدبالستیک شلیک شده است. این روند باعث شده تا ذخایر سامانه‌های دفاعی مانند تاد، پارتیوت و AEGIS به سطوح نگران‌کننده‌ای کاهش پیدا کند و حتی تجهیزات از پایگاه‌های دیگر به خاورمیانه منتقل شوند.

یکی دیگر از نمونه‌های قابل‌توجه، بمب‌های سنگرشکن GBU-۵۷ است که گفته می‌شود ذخایر آن تقریبا به پایان رسیده است. این بمب‌ها که برای نفوذ به اهداف بسیار مستحکم طراحی شده‌اند، هزینه‌ای بسیار بالا دارند و تولید آن‌ها هم متوقف شده است.

چنین وضعیتی نشان می‌دهد که در میدان واقعی جنگ، حتی پیشرفته‌ترین و گران‌ترین تسلیحات هم محدود هستند و نمی‌توان به‌صورت نامحدود روی آن‌ها حساب کرد.

منبع: خبرآنلاین