کشف سیاره «انایپوشا»؛ دنیایی بدون هیچ شباهتی به منظومه شمسی!
اخترشناسان با استفاده از دادههای تلسکوپ فضایی جیمز وب، سیارهای به نام «انایپوشا» را کشف کردهاند که با ویژگیهای منحصربهفرد خود، دستهبندیهای سنتی سیارات فراخورشیدی را به چالش کشیده است.
در حالی که منظومه شمسی ما مرزهای مشخصی میان سیارات سنگی و گازی ترسیم کرده است، کشف فراخورشیدی جدیدی در فاصله ۴۷ سال نوری از زمین نشان میدهد که کیهان میزبان جهانهای دورگهای است که هیچ شباهتی به همسایگان ما ندارند.
به گزارش فرارو به نقل از ارس، آنچه در ابتدا تنها یک سیاره فراخورشیدی معمولی در میان هزاران اکتشاف دیگر به نظر میرسید، اکنون به یکی از بزرگترین معماهای اخترشناسی مدرن تبدیل شده است. سیاره «انایپوشا» که در محافل علمی با نام فنی GJ 1214 b نیز شناخته میشود، پیشتر در دسته «مینی-نپتونها» (سیاراتی کوچکتر از نپتون اما دارای غشای گازی ضخیم) طبقهبندی شده بود.
اما دادههای جدید تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) نشان میدهد این سیاره، فراتر از تصورات قبلی، ویژگیهایی شبیه به یک ناهید (زهره) غولپیکر دارد.
این سیاره که به دور یک ستاره کوتوله قرمز در فاصله ۴۷ سال نوری از خورشید میچرخد، نه یک دنیای یخی است و نه یک سیاره گازی سنتی؛ بلکه اخترشناسان اکنون آن را «ابر-ناهید» مینامند؛ نامی که به دلیل جو غلیظ و ترکیبات شیمیایی خاص آن انتخاب شده است.
چرا انایپوشا یک استثنا در کیهان است؟
سیارات «زیر-نپتونی» (Sub-Neptunes) رایجترین نوع سیاره در کهکشان راه شیری هستند، با این حال هیچ نمونهای از آنها در منظومه شمسی ما وجود ندارد. این شکاف ساختاری باعث شده است که مطالعه این سیارات برای درک تکامل منظومههای ستارهای حیاتی باشد.
انایپوشا با تمام زیر-نپتونهایی که تاکنون مشاهده شده متفاوت است. جو این سیاره نه تنها از هیدروژن و هلیوم، بلکه از مقادیر قابل توجهی آب، متان و دیاکسید کربن تشکیل شده است. اما آنچه کار را برای دانشمندان دشوار میکند، وجود لایه ضخیمی از مه و ذرات معلق در لایههای فوقانی جو آن است.
اگر ناهید در منظومه شمسی ما با ابرهای غلیظ خود شناخته میشود، انایپوشا این پدیده را به سطحی افراطی رسانده است؛ اتمسفر این سیاره به قدری کدر است که عملاً مانع از عبور نور ستاره مادر و تحلیل دقیق لایههای زیرین میشود.
رمزگشایی از اتمسفر در میان مه غلیظ
تیمی از اخترشناسان به رهبری اورت شلاوین از دانشگاه آریزونا و کازوماسا اونو از رصدخانه ملی اخترشناسی ژاپن (NAOJ)، با استفاده از روش طیفسنجی زمانی که سیاره از مقابل ستارهاش عبور میکرد، موفق به ثبت دادههای خیرهکنندهای شدند. زمانی که انایپوشا میان ستاره و زمین قرار میگرفت، افتهای بسیار ناچیزی در طیف نوری مشاهده شد که نشاندهنده جذب نور توسط گازهای خاص بود.
یافتهها حاکی از آن است که جو این سیاره برخلاف مینی-نپتونهای معمولی، «فلزینگی» بالایی دارد و میزان هیدروژن موجود در آن کمتر از حد انتظار است. علاوه بر بخار آب، نشانههای ضعیفی از دیاکسید کربن و متان نیز شناسایی شد. وجود دیاکسید کربن با غلظتی مشابه آنچه در ناهید دیده میشود، فرضیه «ابر-ناهید» بودن این سیاره را تقویت کرده است.
کازوماسا اونو، که بخش تحقیقات نظری این پروژه را رهبری میکند، میگوید: «سیگنال دیاکسید کربن شناسایی شده بسیار کوچک بود و برای اطمینان از واقعی بودن آن، نیاز به تحلیلهای آماری بسیار دقیق داشتیم. این کشف ثابت میکند که انایپوشا در یک منطقه میانی عجیب میان ابر-زمینها و مینی-نپتونها قرار دارد.»
چالشهای مشاهده؛ وقتی نور ستاره مانع میشود
مطالعه بر روی انایپوشا به دلیل درخشندگی ستاره مادر و مه غلیظ خود سیاره، شبیه به تلاش برای دیدن جزئیات یک شمع در کنار یک نورافکن بزرگ است. لایه مه به قدری ضخیم است که تنها سیگنالهای بسیار ضعیفی از بخشهای عمیقتر جو به تلسکوپهای ما میرسد. اخترشناسان معتقدند برای تایید قطعی تمام ترکیبات شیمیایی این سیاره، نیاز به چندین جلسه رصد تکمیلی و استفاده از ابزارهای نسل جدید است.
یکی از سوالات کلیدی این است که آیا فلزات موجود در هوای انایپوشا میتوانند قطرات باران یا ابرهای پیچیدهای تشکیل دهند؟ این موضوع میتواند دلیلی برای تیرگی بیش از حد جو آن و عدم عبور نور باشد.
چرا کشف این سیاره برای ما مهم است؟
ممکن است بپرسید چرا مطالعه سیارهای سوزان که امکان حیات در آن وجود ندارد، تا این حد اهمیت دارد؟ پاسخ در دو بخش نهفته است:
۱. تنوع کیهانی: انایپوشا به ما میآموزد که نباید تصور کنیم تمام سیارات خارج از منظومه شمسی باید در دستهبندیهای شناختهشده ما (مانند زمین یا نپتون) بگنجند. کیهان بسیار خلاقتر از آن است که ما تصور میکردیم.
۲. آزمایشگاهی برای شکار حیات: روشهای پیشرفتهای که برای تحلیل جو غلیظ و مهآلود انایپوشا ابداع شدهاند، مستقیماً در جستوجوی سیارات فراخورشیدی قابل سکونت به کار خواهند رفت. اگر بتوانیم اتمسفر مهآلود و چالشبرانگیز این «ابر-ناهید» را رمزگشایی کنیم، در آینده قادر خواهیم بود جو سیارات کوچکتر و سردتری را که ممکن است دارای هوای قابل تنفس باشند، با دقت بیشتری بررسی کنیم.
اخترشناسان امیدوارند با مدلسازی ساختار داخلی و جو انایپوشا، به درک بهتری از نحوه شکلگیری سیارات زیر-نپتونی و تبدیل احتمالی آنها به انواع دیگر سیارات در طول زمان دست یابند. انایپوشا نه تنها یک سیاره جدید، بلکه سنگی زیربنایی برای درک تکامل جهانهای دوردست است. این کشف بار دیگر ثابت کرد که تلسکوپ جیمز وب در حال باز کردن فصلی نوین در تاریخ اخترشناسی است که در آن، مرزهای میان علم و تخیل بیش از هر زمان دیگری در هم میآمیزند.
