کره جنوبی به عصر زیردریاییهای هستهای پیوست
چندروز پیش بود که کرهجنوبی رسما پروژه «جانبوگو-ان»(Jangbogo-N) برای ساخت اولین زیردریایی تهاجمی با پیشرانه هستهای (SSN) را راهاندازی کرد.
برخلاف زیردریاییهای هستهای آمریکا و بریتانیا که در طول تمام عمرشان، نیازی به سوختگیری مجدد نخواهند داشت، زیردریاییهای کرهای احتمالاً به حداقل یک دوره سوختگیری در میانه عمر عملیاتی ۳۰ ساله خود نیازمند هستند.
چندروز پیش بود که کرهجنوبی رسما پروژه «جانبوگو-ان»(Jangbogo-N) برای ساخت اولین زیردریایی تهاجمی با پیشرانه هستهای (SSN) را راهاندازی کرد.
این طرح، در واقع یک نقشهراه قطعی برای تولید و عملیاتی کردن این زیردریاییها تا قبل از سال ۲۰۴۰ است که از تغییر ساختار بنیادینی در استراتژی نظامی این کشور خبر میدهد و در عمل تلاشهای پراکنده سالهای قبل را به یک برنامه ملی و ساختاریافته تبدیل میکند که در آن محدودیتهای عملیاتی ناوگان دیزل-الکتریک فعلی برطرف خواهد شد.
چرا زیردریایی هستهای؟
در ناوگان فعلی کره جنوبی، زیردریاییهای کلاس «جانبوگو»، «سون وون-ایل» و «دوسان آن چانگ-هو» مشغول فعالیت هستند که گرچه در کلاس خود پیشرفته به شمار میروند، اما با محدودیتهای پیشرانههای دیزل-الکتریک دستوپنجه نرم میکنند. یکی از نقاط ضعف این زیردریاییها، نیاز به اسنورکلینگ یا تنفس هوای سطح آب یا استفاده از ژنراتور برای شارژ باتریها در طول ماموریتهای طولانی است.
اما بهرهگیری از پیشرانههای هستهای این امکان را برای زیردریاییها فراهم میکند تا ماهها بدون نیاز به آمدن به سطح آب، با سرعتهای پایدار بیش از ۲۵ گره دریایی حرکت کنند. دلیل اصلی کرهایها برای حرکت به سمت این تکنولوژی، در واقع مقابله با تهدیدهای روبه رشد زیردریاییهای هستهای چین در اقیانوس آرام و سیستمهای پرتاب هستهای دریایی کرهشمالی است.
عملیاتی شدن این پروژه باعث خواهد شد تا کرهجنوبی از یک استراتژی دفاعی ساحلی محلی به سمت بازدارندگی منطقهای پایدار و عملیاتهای نظارتی پیوسته در کریدورهای ترانزیتی اقیانوس آرام حرکت کند.
جزئیات فنی و مدیریت سوخت
برخلاف زیردریاییهای هستهای آمریکا و بریتانیا که در طول تمام عمرشان، نیازی به سوختگیری مجدد نخواهند داشت، زیردریاییهای کرهای احتمالاً به حداقل یک دوره سوختگیری در میانه عمر عملیاتی ۳۰ ساله خود نیازمند هستند.
از نظر مهندسی مواد، چنین سطحی از فناوری نیازمند تسلط بر دانش متالورژی پیشرفته رآکتورهای فشرده و ایجاد پوششهای حفاظتی دریایی است که بتوانند در برابر شوکهای ساختاری و ارتعاشات ناشی از عملیاتهای رزمی زیر آب مقاومت کنند. در نتیجه برای ساخت این زیردریاییها، استانداردهای صنعتی در حوزههایی مثل جوشکاری هستهای، سیستمهای پایش رادیولوژیک و کنترل آسیبهای تابشی واقعا سختگیرانه است.
علاوه بر دانش ساخت، ایجاد کادر متخصص افسران هستهای نیروی دریایی برای مدیریت عملیاتی رآکتور، مهندسی بازگشت به وضعیت ایمن و مدیریت پسماندهای رادیواکتیو، یکی دیگر از نکات کلیدی این پروژه برای تضمین بقای محفظه رآکتور در شرایط خروجی حرارتی بالا و محیطهای بسته زیردریایی خواهد بود.
این زیردریاییهای هستهای به عنوان گرههای فعال و مداوم عمل میکنند و قادرند تا در لحظه دادهها را پردازش کرده و بدون نیاز به افشای امضای الکترومغناطیسی، ارتباطات با پهنای باند بالا برقرار کننند. این تغییر تکنولوژیک نیازمند تجهیز به آرایههای سونار پیشرفته، سنسورهای هیدرواکوستیک با دقت بالا و الگوریتمهای پردازش سیگنال پیچیدهای است که بتوانند نویزهای فرکانس پایین را در کریدورهای شلوغ اقیانوس آرام تفکیک کنند.
در واقع، زیردریایی هستهای به یک گره پردازشگر متحرک و غیرمتمرکز در محیط جنگ شبکهمحور تبدیل میشود که امکان ردیابی آکوستیک مداوم و ارائه راهکارهای هدفگیری سریع علیه تهدیدات زیرسطحی با ارزش بالا را فراهم میآورد.
این پروژه یک ابرپروژه صنعتی است که طبق برآوردها بیش از ۴۰ هزار شغل بلندمدت در زمینههای مهندسی رآکتور، جوشکاری هستهای و مدرنسازی اسکلهها ایجاد خواهد کرد و شرکتهای بزرگی مثل هیوندای و «هانوا اوشن» در این پروژه عظیم، نقش پررنگی را ایفا می کنند.
این اولین باری نیست که کرهایها به فکر چنین پروژهای افتادهاند؛ در حقیقت پروژه «جانبوگو-ان» بازگشت به پروژهای است که در سال ۲۰۰۳ با نام «پروژه ۳۶۲» آغاز شد اما به دلیل فشارهای دیپلماتیک ناشی از آزمایشهای غنیسازی اورانیوم شکست خورد.
منبع: خبرآنلاین
