بیگانگان در میان ما هستند؟ بررسی یک ادعای جنجالی
هر بار که تصویری مرموز در آسمان ثبت میشود یا پروندهای محرمانه از بایگانی دولتها بیرون میآید، بحث حضور بیگانگان روی زمین دوباره داغ میشود؛ اما علم در اینباره چه میگوید؟
انتشار صدها پرونده از پدیدههای ناشناس هوایی (UAP) توسط دولت آمریکا و همچنین اکران فیلمهای سینمایی با محوریت حیات فرازمینی در سالهای اخیر، بار دیگر بحث قدیمی «آیا موجودات فضایی به زمین آمدهاند؟» را داغ کرده است.
نظرسنجیها نشان میدهد حدود یکسوم مردم در کشورهای مختلف باور دارند بیگانگان هماکنون در میان ما حضور دارند. اما از نگاه دانشمندان، اگرچه وجود حیات در نقاط دیگر کیهان کاملا محتمل است، شواهد علمی چند مانع بزرگ را پیش روی ایده سفر آنها به زمین قرار میدهد.
به گزارش ساینسآلرت، نخستین مانع بر سر راه سفر فرازمینیها به کره خاکی ما، فاصلههای سرسامآور کیهانی است. نزدیکترین ستاره به خورشید، «پروکسیما قنطورس»، حدود ۴۰ تریلیون کیلومتر از ما فاصله دارد. برای درک این عدد کافی است بدانیم این فاصله حدود ۲۶۸ هزار برابر فاصله زمین تا خورشید است.
سریعترین فضاپیمای ساختهشده بشر، کاوشگر «پارکر»، با حداکثر سرعتی در حدود ۱۹۱ کیلومتر بر ثانیه حرکت میکند؛ سرعتی که با وجود شگفتانگیز بودن، تنها کسری ناچیز از سرعت نور به حساب میآید. اگر همین فضاپیما به سمت نزدیکترین ستاره حرکت کند، بیش از ۶۶۰۰ سال طول میکشد تا به مقصد برسد.
حتی اگر تمدنی بسیار پیشرفته بتواند به سرعتی نزدیک به نور دست پیدا کند، با مشکل دیگری روبهرو خواهد شد: اتساع زمان. نظریه نسبیت خاص آلبرت اینشتین نشان میدهد هرچه جسمی سریعتر حرکت کند، زمان برای آن کندتر میگذرد.
به این ترتیب، سرنشینان یک فضاپیمای میانستارهای پس از بازگشت به خانه متوجه میشوند جهان بیرون بسیار بیشتر از آنها پیر شده است. در واقع، مسافران چنین سفرهایی ممکن است به نوعی «تبعیدیان زمان» تبدیل شوند.
دومین مانع، انرژی تقریبا غیرقابل تصور مورد نیاز برای چنین سفرهایی است. هرچه سرعت یک فضاپیما افزایش یابد، انرژی بیشتری برای شتابدادن به آن لازم خواهد بود. طبق قوانین فیزیک، رساندن یک جسم دارای جرم به سرعت نور به انرژی بینهایت نیاز دارد؛ چیزی که عملا غیرممکن است.
علاوه بر این، فضای میان ستارگان کاملا خالی نیست. ذرات پراکنده هیدروژن در سرعتهای نزدیک به نور میتوانند به تابشهای مرگبار تبدیل شوند و بدنه فضاپیما را بهتدریج فرسوده کنند. حتی ایدههای نظری برای سفر سریعتر از نور نیز به منابع انرژی فراتر از تواناییهای شناختهشده بشر نیاز دارند.
اما سومین مانع، خود زمین است. زیستکره زمین در نتیجه میلیاردها سال تکامل مشترک میان حیات و سیاره شکل گرفته است. جو سرشار از اکسیژن که برای ما حیاتی است، ممکن است برای موجودات تکاملیافته در جهانی دیگر محیطی سمی و خورنده باشد. اگر بیگانگان واقعا به زمین آمده باشند، انتظار میرود برای محافظت از خود به تجهیزات ویژه یا لباسهای محافظ نیاز داشته باشند؛ چیزی که در روایتهای رایج از مشاهده موجودات فضایی معمولا دیده نمیشود.
با وجود این چالشها، دانشمندان همچنان احتمال وجود حیات فرازمینی را جدی میدانند. تاکنون بیش از ۶۲۰۰ سیاره فراخورشیدی در هزاران منظومه کشف شده و تنها در کهکشان راه شیری بیش از ۱۰۰ میلیارد ستاره وجود دارد. همچنین جهانهایی مانند مریخ، اروپا، انسلادوس و تیتان میتوانند میزبان شکلهایی از حیات میکروبی باشند.
پروژههایی مانند جستوجوی هوش فرازمینی (SETI) و برنامه Breakthrough Listen دهههاست به دنبال نشانههایی از تمدنهای دیگر هستند، اما هنوز هیچ سیگنال قطعی پیدا نشده است. با این حال دانشمندان تأکید میکنند نبودِ شواهد به معنای نبودِ حیات نیست. همانطور که پژوهشگران بیش از نیم قرن پیش نوشتند: شاید احتمال موفقیت این جستوجو نامشخص باشد، اما اگر جستوجو نکنیم، احتمال موفقیت قطعا صفر خواهد بود.
منبع: همشهری
