قرارداد ۵۶۲ میلیون دلاری بوئینگ برای ساخت پهپاد سوخت‌رسان MQ-25A Stingray

نیروی دریایی آمریکا قراردادی به ارزش ۵۶۲ میلیون دلار با بوئینگ امضا کرده است تا تولید اولیه با نرخ پایین (LRIP) پهپاد سوخت‌رسان MQ-25A Stingray را آغاز کند؛ اقدامی که این هواپیمای بدون سرنشین مستقر روی ناوهای هواپیمابر را از مرحله توسعه به سمت خدمت عملیاتی می‌برد.

این قرارداد با قیمت ثابت و مشوق‌های عملکردی، تولید سه فروند Lot 1 را پوشش می‌دهد و هزینه قطعات با زمان تأمین طولانی برای سه فروند دیگر از Lot 2 را نیز تأمین می‌کند. نیروی دریایی آمریکا انتظار دارد تحویل نخستین هواپیماهای Lot 1 از سال ۲۰۲۹ آغاز شود.

سوخت‌رسانی که جنگنده‌ها را برای مأموریت‌های رزمی آزاد می‌کند

MQ-25 برای انجام سوخت‌رسانی هوایی از روی ناوهای هواپیمابر طراحی شده است؛ مأموریتی که در حال حاضر بخشی از آن توسط جنگنده‌های F/A-18E/F Super Hornet نیروی دریایی انجام می‌شود. انتقال مأموریت سوخت‌رسانی به یک هواپیمای بدون سرنشین می‌تواند تعداد بیشتری از Super Hornetها را برای حمله و سایر مأموریت‌های رزمی در دسترس نگه دارد و هم‌زمان بخشی از ساعات پرواز ناوگان جنگنده‌ها را کاهش دهد.

دفتر حسابرسی دولت آمریکا (GAO) اعلام کرده است که Stingray برای انتقال دست‌کم ۱۴,۰۰۰ پوند (حدود ۸,۰۰۰ لیتر) سوخت در فاصله ۵۰۰ مایل دریایی (۹۲۵ کیلومتر) طراحی شده و می‌تواند راه دیگری برای افزایش برد هواپیماهای مستقر روی ناو در اختیار نیروی دریایی آمریکا قرار دهد.

برنامه کلی نیروی دریایی آمریکا شامل ۷۶ فروند MQ-25 است که هواپیماهای عملیاتی و نمونه‌های قبلی توسعه و آزمایش را دربرمی‌گیرد. بوئینگ می‌گوید با قرارداد جدید Lot 1، تعداد Stingrayهای تحت قرارداد به ۱۴ فروند رسیده است.

MQ-25 هواپیمای نسبتاً بزرگی است که حدود ۵۱ فوت (۱۵.۵ متر) طول و ۷۵ فوت (۲۳ متر) عرض بال دارد. این هواپیما به یک موتور توربوفن Rolls-Royce AE 3007N مجهز است که امکان پرواز با سرعت بیش از ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت و فعالیت در ارتفاع بیش از ۳۹,۰۰۰ پا را فراهم می‌کند.

برد اعلام‌شده آن نیز حداکثر ۹۲۵ کیلومتر است؛ قابلیتی که به نیروی دریایی اجازه می‌دهد هواپیمای سوخت‌رسان بدون سرنشین را در فاصله قابل‌توجهی از ناو مستقر کند و هم‌زمان برد هواپیماهای عملیاتی روی عرشه را افزایش دهد.

از هواپیمای آزمایشی تا تولید

قرارداد تولید پس از یک نقطه عطف مهم در اوایل سال جاری به امضا رسیده است. نیروی دریایی آمریکا در ماه مه مجوز Milestone C را برای MQ-25 صادر کرد و پس از نخستین پرواز هواپیما در ماه آوریل، مسیر ورود برنامه به مرحله تولید اولیه با نرخ پایین را هموار کرد.

پرواز ۲۵ آوریل توانایی هواپیما را برای تاکسی‌کردن، برخاستن، پرواز و فرود خودکار هنگام فعالیت با سامانه کنترل مأموریت Unmanned Carrier Aviation Mission Control System نیروی دریایی به نمایش گذاشت.

بااین‌حال، این برنامه با تأخیرهایی نیز مواجه شده است. گزارش Selected Acquisition Report پنتاگون در آوریل ۲۰۲۶، ریسک‌های فنی و اعتصاب کارگران بوئینگ را از جمله عوامل مؤثر بر برنامه زمانی اعلام کرد. در حال حاضر، دستیابی به قابلیت عملیاتی اولیه برای سال ۲۰۲۹ پیش‌بینی شده که چهار سال دیرتر از هدف اولیه برنامه است.

نیروی دریایی آمریکا همچنین در حال ایجاد زیرساخت‌های لازم برای فعالیت این هواپیما از روی ناوهای هواپیمابر است. بر اساس گزارش Navy Times، ناو هواپیمابر USS Theodore Roosevelt در ماه مارس به نخستین ناو نیروی دریایی تبدیل شد که به Unmanned Air Warfare Center برای پشتیبانی از عملیات MQ-25 مجهز شده است.

نقش جدید هواپیماهای بدون سرنشین روی ناوهای هواپیمابر

MQ-25 تنها یک هواپیمای سوخت‌رسان بدون سرنشین نیست. نیروی دریایی آمریکا آن را نخستین هواپیمای بدون سرنشین عملیاتی مستقر روی ناو هواپیمابر و مسیری برای ادغام هواپیماهای خودکار در بال‌های هوایی آینده ناوهای هواپیمابر می‌داند.

مأموریت اولیه آن نسبتاً ساده است: انتقال سوخت تا جنگنده‌های سرنشین‌دار مجبور نباشند این کار را انجام دهند. اما اثبات اینکه یک هواپیمای بدون سرنشین می‌تواند به‌طور معمول از روی عرشه ناو هواپیمابر فعالیت کند، با هواپیماهای سرنشین‌دار یکپارچه شود و از طریق سامانه‌های بال هوایی ناو کنترل شود، می‌تواند زمینه را برای گسترش استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین در عملیات دریایی فراهم کند.

انتظار می‌رود بوئینگ تحویل نخستین سه فروند هواپیمای LRIP را از سال ۲۰۲۹ آغاز کند و MQ-25 را یک گام دیگر به تبدیل‌شدن به بخشی عادی از عملیات ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا نزدیک‌تر کند.

منبع: روزیاتو