«تلسکوپ فضایی جیمز وب» از جمع ستاره‌ها پرده برداشت
تلسکوپ فضایی جیمز وب ستاره‌های متعددی را آشکار کرده است که پیشتر در پس ابرهای غبار در یک مهد ستاره‌ای به نام «ان‌جی‌سی ۷۱۲۹»(NGC 7129) - کانون آفرینش کیهانی در فاصله ۳۳۰۰ سال نوری از زمین- پنهان بودند.
«تلسکوپ فضایی جیمز وب»، هیاهوی ناشی از فوران‌های ستاره‌ای سحابی را ثبت کرد و ستاره‌های پنهان را به نمایش گذاشت.
تلسکوپ فضایی جیمز وب ستاره‌های متعددی را آشکار کرده است که پیشتر در پس ابرهای غبار در یک مهد ستاره‌ای به نام «ان‌جی‌سی ۷۱۲۹»(NGC 7129) - کانون آفرینش کیهانی در فاصله ۳۳۰۰ سال نوری از زمین- پنهان بودند.
به نقل از فیز، تلسکوپ فضایی جیمز وب نور فروسرخ را ثبت کرد که از میان مواد متراکم عبور می‌کند. این مواد متراکم سایر انواع نور را پراکنده یا جذب می‌کنند. این ناحیه که سرشار از اجرام ستاره‌ای در مراحل گوناگون زندگی است، فرصتی را برای بررسی چگونگی شکل‌دهی ستاره‌ها به محیط پیرامونشان فراهم می‌آورد.
ستاره‌های این خوشه در مراحل متفاوتی از تکامل خود قرار دارند، زیرا ستاره‌های پرجرم‌تر، سریع‌تر شکل می‌گیرند و تکامل می‌یابند. پرجرم‌ترین و تکامل‌یافته‌ترین آنها، ستاره مرکزی و درخشان این ناحیه یعنی «LkHα 234» است. این ستاره که برجسته‌ترین الگوی پراش (تفرق نور) را در تصویر به نمایش می‌گذارد، جرمی در حدود پنج تا هشت برابر جرم خورشید ما دارد.
ستاره‌های موسوم به «پیش‌رشته اصلی» مانند این نمونه‌ها تقریباً جمع‌آوری جرم را به پایان رسانده‌اند و تحت نیروی گرانش شروع به انقباض کرده‌اند که باعث افزایش دمای آنها می‌شود. با گذشت زمان، این ستاره هیدروژن خود را مانند خورشید ما هم‌جوشی خواهد کرد.
حفره‌ای که در سمت چپ آن قرار دارد و به رنگ طلایی دیده می‌شود، با وسعتی در حدود ۳٫۵ سال نوری، بزرگ‌ترین نمود تأثیر ستاره مرکزی است. جریان‌های خروجی از مراحل پیشین چرخه زندگی این ستاره، در دل ابر مولکولی متراکم هیدروژن پیشروی می‌کنند و آن را می‌شکافند.
هم این جریان‌های خروجی و هم نور ستاره به گاز انرژی می‌بخشند و موجب درخشش آن می‌شوند. اگرچه بخش عمده‌ای از این گاز هیدروژن به اطراف رانده می‌شود، اما مقدار زیادی از آن نیز فشرده می‌شود و شرایط را برای شکل‌گیری ستاره‌های بیشتر فراهم می‌کند.
تعدادی از این ستاره‌های جوان درون این حفره قابل دیدن هستند. شماری از آنها نیز ستاره‌های پیش‌رشته اصلی هستند و بادهای ستاره‌ای تولید می‌کنند. امواج ضربه‌ای کمانی مجاور یعنی همان گاز فشرده و منحنی‌شکلی که در نزدیکی ستاره‌ها پدیدار می‌شود، زمانی شکل می‌گیرند که این بادها به درون گاز پرانرژی پیشروی می‌کنند و حفره‌های کوچک‌تری را برای خود به وجود می‌آورند.
ستاره مرکزی و ستاره‌های درون آن با هم محیطی داغ ایجاد می‌کنند که به گاز مولکولی سردتر و متراکم‌تر فشار می‌آورد و مرزی را تشکیل می‌دهد که به عنوان منطقه تجزیه نوری شناخته می‌شود. در این ناحیه، مولکول‌های هیدروژن به اتم‌ها تجزیه می‌شوند. این مجموعه ستاره‌ها با تأثیرگذاری بر گرمایش و سرمایش و شیمی منطقه، اطلاعاتی را درباره چگونگی فرسایش تدریجی این ابرهای مولکولی در طول میلیون‌ها سال فراهم می‌آورند.
ناحیه سمت راست ستاره مرکزی، داستانی متفاوت اما به همان اندازه پرآشوب را روایت می‌کند. این توده‌های ماده که با رنگ قرمز نشان داده شده‌اند، اجرامی بسیار جوان‌تر از اجرام سمت چپ را در خود پنهان کرده‌اند؛ یعنی پیش‌ستاره‌ها. مرحله پیش‌ستاره‌ای، مرحله‌ای مقدم بر مرحله پیش‌رشته اصلی است و پس از آن رخ می‌دهد که ابرهای مولکولی گاز و غبار در ابتدا فشرده و تکه‌تکه می‌شوند.
همچنان که پیش‌ستاره‌ها ماده را انباشته می‌کنند و جرم خود را افزایش می‌دهند، جریان‌هایی از مواد فوق‌العاده داغ را به بیرون پرتاب می‌کنند. این جریان‌ها با ماده متراکم و خاکستری اطراف پیش‌ستاره‌ها در تعامل قرار می‌گیرند و ضربه‌هایی را ایجاد می‌کنند که باعث ایجاد ظاهر بافت‌دار می‌شوند.
درخشش سرخ‌رنگ نیز حاصل همین تعامل است و درست مانند تأثیر جریان‌های خروجی ستاره مرکزی نرسیده به مرحله رشته اصلی بر حفره طلایی‌رنگی که در سمت چپ این ناحیه قرار دارد. جریان‌های خروجی متعدد چندین ستاره با یکدیگر هم‌پوشانی دارند و همین امر موجب پدید آمدن ظاهری آشفته شده است.
منبع: ایسنا
