من هیتلر را دیدم که روی صندلی تاشو دراز کشیده بود

ادگار فوشت‌وانگر پنج‌ساله بود و همراه خانواده‌اش در مونیخ زندگی می‌کرد که آدولف هیتلر به آپارتمانی در روبه‌روی آن‌ها نقل مکان کرد. در ابتدا، والدینش فکر می‌کردند که با پنهان شدن در معرض دید، در امان هستند، تا زمانی که دیگر چنین نبود.

ادگار فوشت‌وانگر، تاریخ‌نگار یهودی آلمانی‌ـ‌بریتانیایی که بیش از یک قرن عمر کرده، یکی از آخرین شاهدان زنده‌ای است که کودکی‌اش را روبه‌روی خانه آدولف هیتلر در مونیخ گذرانده است. او در سال ۱۹۲۹ تنها پنج سال داشت که هیتلر به آپارتمانی مجلل در خیابان پرینتس‌ریگنتن‌پلاتس نقل مکان کرد؛ درست روبه‌روی خانه خانواده فوشت‌وانگر. خانواده‌ای روشنفکر و مرفه که رفت‌وآمد چهره‌هایی چون توماس مان و لیون فوشت‌وانگر، نویسنده مشهور، در آن عادی بود.

ادگار بعدها در کتاب «هیتلر، همسایه من» روایت کرد که در سال‌های نخست، بسیاری هیتلر را شخصیتی موقتی و حتی مضحک می‌دانستند. عمویش لیون فوشت‌وانگر نیز در رمانی انتقادی، او را مردی هیستریک و شکست‌خورده تصویر کرده بود. اما با قدرت‌گیری نازی‌ها، زندگی خانواده به تدریج فروپاشید؛ خدمتکارانشان اخراج شدند، پدرش شغلش را از دست داد و فضای ضدیهودی هر روز خشن‌تر شد.

فوشت‌وانگر به یاد می‌آورد که در کودکی، مانند بسیاری از همسالانش، تحت تأثیر تبلیغات نازی قرار گرفته بود و حتی در دفتر مدرسه صلیب شکسته می‌کشید. او می‌گوید آن زمان هنوز عمق خطر را درک نمی‌کرد. اما پس از «شب بلورین» در سال ۱۹۳۸، پدرش به اردوگاه داخائو فرستاده شد و خانواده دریافت که دیگر جایی برای ماندن ندارند.

ادگار در ۱۴ سالگی به انگلستان گریخت و چند ماه بعد والدینش نیز به او پیوستند. او بعدها استاد تاریخ در دانشگاه ساوت‌همپتون شد و عمرش را صرف پژوهش درباره آلمان نازی کرد. 

منبع: خبرآنلاین