تصاویرپ چگونه تبعه وفادار بریتانیا به معمار ایالات متحده بدل شد؟
واشینگتن، همچون نسلهای پیاپیِ آمریکاییان، با این تناقض دستوپنجه نرم میکرد که چگونه میتوان ملتی بر پایه آزادی بنا کرد، در حالی که همزمان از نهادِ اساساً نابرابرِ بردهداری حمایت میشود.
جورج واشینگتن زندگیای سرشار از «نخستینها» داشت. هموطن ویرجینیایی او، «لایت-هورس» هری لی، واشینگتن را چنین توصیف کرد: «نخست در جنگ، نخست در صلح، و نخست در دل هممیهنانش» (O’Brien, ۲۰۱۰, ۳). لی میتوانست به چندین «نخستین» مشخص دیگر نیز اشاره کند. برای مثال، در آوریل ۱۷۸۹، واشینگتن نخستین آمریکاییای شد که منصب ریاستجمهوری را برعهده گرفت.
زندگی واشینگتن موضوع افسانهپردازیها و اسطورهسازیهای بسیاری بوده است و حتی در زمان حیاتش نیز روایتهای اغراقآمیز فراوانی درباره او نقل میشد. این مقاله به برخی از رایجترین پرسشها درباره زندگی و میراث جورج واشینگتن پاسخ میدهد.
یادمان ملی زادگاه جورج واشینگتن، شهرستان وستمورلند، ویرجینیا؛ عکس از هیو تالمن، ۲۰۱۲.
منبع: ویکیمدیا کامنز.
۱. جورج واشینگتن چه زمانی به دنیا آمد؟
جورج واشینگتن در فوریه ۱۷۳۲، در کنار رود پوتوماک و نزدیک پاپز کریک، در شهرستان وستمورلندِ ویرجینیا، به دنیا آمد.
واشینگتن در خانوادهای سرشناس در ویرجینیا به دنیا آمد که ریشههای آن در این مستعمره به دهه ۱۶۵۰ بازمیگشت. تا زمانی که واشینگتن در ۲۲ فوریه ۱۷۳۲ [۳ اسفند ۱۱۱۰] به دنیا آمد، خانوادهاش بیش از سه نسل در منطقهای از ویرجینیا که به «نِکِ شمالی» (Northern Neck) شناخته میشد، ساکن و تثبیت شده بودند (Johnson, ۲۰۰۹, ۵).
تاریخنگار الکسیس کو اشاره میکند که مادر واشینگتن، مری، جورج جوان را تشویق کرد تا نقشهبردار زمین شود (۲۰۲۰, ۹). نقشهبرداری از زمین به یکی از علاقهمندیهای جدی واشینگتن تبدیل شد و او در سراسر زندگیاش بارها به این کار پرداخت.
به گفته پل جانسون، واشینگتن از سنین جوانی خود را عضوی از نخبگان حاکمی میدانست که عادت داشتند بدون دخالت لندن امور خود را اداره کنند. از این رو، هرگونه تغییر در آن توازن قدرت، مستلزم مقاومت بود (۲۰۰۹, ۵).
تاریخنگاران دقیقاً نمیدانند واشینگتن در کجا به دنیا آمده است. محل یادبود کنونی در پاپز کریک شامل بازسازی خانهای است که نمونهای از خانههای رایج آن منطقه در زمان تولد واشینگتن به شمار میآید. این خانه و محوطه تاریخی به مناسبت دویستمین سالگرد تولد واشینگتن در سال ۱۹۳۲ بنیانگذاری شدند.
پرتره جورج واشینگتن در یونیفورم شبهنظامیان ویرجینیا، اثر چارلز ویلسون پیل، ۱۷۷۲.
منبع: ویکیمدیا کامنز / نگارخانه ملی پرتره، واشینگتن دیسی.
۲. آیا جورج واشینگتن بریتانیایی بود؟
جورج واشینگتن در بخش بزرگی از زندگیاش، (کمابیش) تابعی وفادار به تاجوتخت بریتانیا بود.
درواقع، جورج واشینگتنِ جوان چیزی بیش از این نمیخواست که افسر بریتانیایی شود. تاریخنگار فرد اندرسون اشاره میکند که امروز شاید درک این نکته دشوار باشد که جورج واشینگتن زمانی خود را تبعهای وفادار به بریتانیا میدانست (۲۰۰۵, xxiii).
با این حال، در دهه ۱۷۵۰، واشینگتن امیدوار بود خدمت نظامیاش در ویرجینیا به دریافت «حکم افسری» در ارتش منظم بریتانیا طی جنگ فرانسه و سرخپوستان (۱۷۶۳-۱۷۵۴) منجر شود.
پیشتر به «نخستینهای» فراوان در زندگی جورج واشینگتن اشاره کردیم. یکی از آن نخستینها به نقش تعیینکننده واشینگتن در نخستین نبردهای جنگ فرانسه و سرخپوستان مربوط میشد؛ جنگی که مرحله دومِ جنگ هفتساله بود و در آمریکای شمالی رخ داد.
متأسفانه برای واشینگتن، این نبردهای آغازین برای بریتانیا فاجعهبار بود. واشینگتن سرانجام به درجه سرهنگ در شبهنظامیان ویرجینیا رسید و در سال ۱۷۵۸ از خدمت نظامی ویرجینیا بازنشسته شد (Anderson, ۲۰۰۵). او هرگز حکم افسریِ ارتش بریتانیا را دریافت نکرد.
حتی در دهه ۱۷۶۰، زمانی که سیاستهای نامحبوب مالیاتیِ بریتانیا در سراسر مستعمرهها آشوب و ناآرامی ایجاد کرد، واشینگتن موضعی میانهرو داشت.
اما سیاستهای بریتانیا بهتدریج واشینگتن را به حمایت از جدایی قاطع از بریتانیا سوق داد. درنهایت، تاریخنگار دیوید هکت فیشر توضیح میدهد که نبردهای لکسینگتون و کنکورد در آوریل ۱۷۷۵ واشینگتن را به پشتیبانی از انقلاب آمریکا واداشت (۲۰۰۴, ۱۶). دو ماه بعد، در ژوئن ۱۷۷۵، واشینگتن فرماندهی نیروهای آمریکایی را در خارج از بوستون برعهده گرفت و برای مقاومت در برابر ارتش بریتانیا آماده شد.
عمارت مانت ورنونِ جورج واشینگتن، عکس از مارتین فالبیسونر، ۲۰۱۳.
منبع: ویکیمدیا کامنز.
۳. جورج واشینگتن کجا زندگی میکرد؟
واشینگتن پس از مرگِ بیوه برادر ناتنیاش، لارنس، در سال ۱۷۶۱، ملکِ مانت ورنون را در نزدیکی الکساندریا در ویرجینیا از او به ارث برد. واشینگتن از اوایل دهه ۱۷۵۰ این ملک را از بیوه لارنس اجاره میکرد. در سال ۱۷۵۹ نیز واشینگتن با بیوه ثروتمند، مارتا دندریج کاستیس، ازدواج کرد.
جوئل اکنباخ اشاره میکند که مانت ورنون در امتداد رود پوتوماک، در زمینی نزدیک به ۸۰۰۰ جریب، شامل پنج مزرعه مجزا بود (۲۰۰۴, ۲).
به گفته اکنباخ، در طول جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۸۳-۱۷۷۵)، واشینگتن فقط در دو نوبت و آن هم به طور کوتاه از مانت ورنون دیدن کرد. هر دو دیدار در جریان کارزار یورکتاون در اواخر سال ۱۷۸۱ رخ داد (۲۰۰۴, ۳). در غیاب طولانی واشینگتن، مارتا واشینگتن اداره روزمره مانت ورنون را برعهده داشت.
با وجود آنکه واشینگتن یکی از سفرکردهترین آمریکاییهای نسل خود بود، تنها یک بار از مرزهای سرزمینیِ ایالات متحده آینده خارج شد و آن هم برای سفر به باربادوس همراه با برادر ناتنیاش، لارنس، بود.
همانطور که تاریخنگار ناتانیل فیلبریک توضیح میدهد، واشینگتن ترجیح میداد در مانت ورنون بماند، اما بارها از او خواسته شد که در ایالات متحده نوپا نقش رهبری برعهده بگیرد. او بر بسیاری از پروژههای بازسازی و توسعه، ازجمله ساخت ایوان سرتاسری و گنبدکِ نمادینِ روی بام، نظارت داشت (۲۰۲۱, ۱۳).
جرج واشینگتن در پرینستون، اثر جیمز پیل، حدود ۱۷۸۲.
منبع: ویکیمدیا کامنز / موزه هنر متروپولیتن، شهر نیویورک
۴. قد جورج واشینگتن چقدر بود؟
جرج واشینگتن برای کسی که در آمریکای دوران استعمار زندگی میکرد، قدبلند بود...
درواقع، قدِ واشینگتن بیشترِ کسانی را که با او دیدار میکردند تحت تأثیر قرار میداد. بسیاری از همعصرانش درباره قدِ چشمگیر و هیئتِ نظامیِ او نوشتهاند. ناتانیل فیلبریک اشاره میکند که ابیگیل آدامز توصیف کرده بود که وقارِ واشینگتن «با خوشبرخوردیِ آسانی درهم آمیخته است که عشق و احترام برمیانگیزد» (۲۰۲۱، ۳۰).
حکاکیِ خانواده واشینگتن، اثر ادوارد سَویج و رابرت ویلکینسون، ۱۷۹۸.
منبع: ویکیمدیا کامنز / موزه هنر متروپولیتن، شهر نیویورک.
۵. آیا جرج واشینگتن فرزندی داشت؟
جرج واشینگتن هیچ فرزندِ زیستی نداشت. با این حال، او ناپدریِ فرزندانِ همسرش، مارتا دندریج کوستیس — جان پارک کوستیس (جکی) و مارتا پارک کوستیس (پتسی) —بود. ناتانیل فیلبریک اشاره میکند که واشینگتن همچنین علاقه زیادی به نوههای ناتنیِ خود، جرج واشینگتن پارک کوستیس (واشی) و النور پارک (نِلی) کوستیس، داشت (۲۰۲۱، ۳۰).
دخترِ جرج واشینگتن پارک کوستیس با رابرت ای. لی ازدواج کرد؛ کسی که بعدها در جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۵-۱۸۶۱) به یکی از ژنرالهای فرماندهِ کنفدراسیون تبدیل شد.
در طول جنگ انقلاب آمریکا، واشینگتن افزون بر خانوادهاش در مونت ورنون، آنچه را خود «خانواده نظامی» مینامید نیز در آغوش گرفت. به گفته تاریخنگار دیوید هکت فیشر، این خانواده در آغاز از نزدیکترین دستیاران او تشکیل میشد که بیشترشان از طبقات اجتماعی مشابهی در ویرجینیا و مریلند بودند (۲۰۰۴، ۱۷).
با گذشت زمان، واشینگتن با چند تن از افسران ارشد ارتش قارهای، ازجمله ناتانائیل گرین، هنری ناکس و مارکی دو لافایت، رابطهای نزدیک پیدا کرد. درواقع، همانطور که تاریخنگار دیوید ای. کلَری اشاره میکند، لافایت برای واشینگتن مانند پسری خوانده شده بود (۲۰۰۷).
«آپوتئوزِ جرج واشینگتن» (الوهیتبخشی/خداسازیِ جرج واشینگتن). چاپ/ چاپسنگی اثر جان جیمز بارالت، به اقتباس از گیلبرت استوارت، حدود ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۲.
منبع: ویکیمدیا کامنز / موزهٔ هنر متروپولیتن، شهر نیویورک.
۶. جرج واشینگتن چه زمانی درگذشت؟
جرج واشینگتن در ۱۴ دسامبر ۱۷۹۹ [۲۳ آذر ۱۱۷۸] درگذشت. چهار روز بعد او را در مونت ورنون به خاک سپردند. همانگونه که در وصیتنامهاش تصریح کرده بود، واشینگتن برای آزادسازیِ تدریجیِ بردگانِ خودش (اما نه بردگانِ مارتا) پیشبینیهایی کرد (فیلبریک، ۲۰۲۱، ۱۱۵).
ملت پس از انتشار خبر مرگِ واشینگتن در سوگ فرو رفت، اما بلافاصله با مسئله آینده بردهداری در ایالات متحده روبهرو نشد. به گفته جوئل آکنباخ، تا زمان مرگش واشینگتن بردهداری را از نظر اخلاقی نادرست میدانست و آرزو داشت این نهاد بهتدریج از جامعه آمریکا محو شود. با این حال، الغای بردهداری تنها پس از آن تحقق یافت که در جنگ داخلیِ خونینِ دهه ۱۸۶۰، بیش از ۶۰۰ هزار آمریکایی جان خود را از دست دادند (۲۰۰۴، ۲۷۲).
جرج واشینگتن در حال سان دیدن از نیروها در جریان شورش ویسکی. منسوب به فردریک کِمِلمایر، حدود ۱۷۹۵.
منبع: ویکیمدیا کامنز / موزهٔ هنر متروپولیتن، شهر نیویورک.
۷. جرج واشینگتن هنگام مرگ چند سال داشت؟
جرج واشینگتن در دسامبر ۱۷۹۹ در سن ۶۷ سالگی درگذشت. به گفته جوئل آکنباخ، او در طول زندگیاش بارها تا آستانه مرگ پیش رفت. برای نمونه، واشینگتن در سال ۱۷۵۳، در جریان یک مأموریت دیپلماتیک دشوارِ زمستانی برای دیدار با مقامهای فرانسوی در سرزمین اوهایو، نزدیک بود کشته شود (۲۰۰۴، ۱۶–۱۷).
از نظر آکنباخ، «تواناییِ واشینگتن در جان سالم به در بردن از ماجراجوییهایی که بیتردید برای دیگران مرگبار میبود، به او هالهای از جاودانگی بخشیده بود. او باور داشت که سرنوشتی ویژه دارد» (۲۰۰۴، ۱۵).
واشینگتن در دوران فرماندهیِ ارتش قارهای در خلال جنگ انقلاب آمریکا، بارها جان خود را به خطر انداخت. او در چندین نوبت، در جریان نبرد برای استقلال آمریکا، نزدیک بود در میدان جنگ کشته شود.
زندگیِ واشینگتن ـ بسترِ مرگ»، اثر جونیوس بروتوس استرنز، ۱۸۵۱.
منبع: ویکیمدیا کامنز / مؤسسه هنر دیتون، دیتون، اوهایو.
۸. جرج واشینگتن چگونه درگذشت؟
کارشناسان پزشکیِ امروزی بر این باورند که جرج واشینگتن بر اثر عفونت گلو به نام «اپیگلوتیت» (التهابِ اپیگلوت) درگذشت. بسیاری نیز موافقاند که مرگ او به همان اندازه که نتیجه بیماری بود، از درمانی که دریافت کرد ناشی شد. واشینگتن درمانی رایج در آن روزگار را که برای بسیاری از بیماریها به کار میرفت دریافت کرد: خونگیری. اما این کار فقط وضعیت او را بدتر کرد.
واشینگتن پس از چند ساعت سوارکاری در بارانِ سرد بیمار شد و دچار گلودرد و تب گردید. به گفته تاریخنگار دیوید کلَری، نزدیکِ نیمهشبِ ۱۴ دسامبر ۱۷۹۹، واشینگتن آخرین کلماتش را گفت: «خوب است»، و سپس درگذشت (۲۰۰۷، ۴۳۲).
پرتره رسمیِ جرج واشینگتن (پرترهٔ لَنسداون)، اثر گیلبرت استوارت، ۱۷۹۶.
منبع: ویکیمدیا کامنز / نگارخانه ملیِ پرتره، واشینگتن دیسی.
۹. میراثِ جرج واشینگتن چیست؟
نسلهای پیاپیِ آمریکاییان در قرن نوزدهم جرج واشینگتن را ستایش میکردند. آنان او را به عنوان پدرِ کشور، قهرمانِ نجیب و باوقارِ جنگ، و کسی که سرنوشت آمریکا را به عنوان یک جمهوری با آیندهای مبتنی بر گسترش به سوی غرب شکل داد، ارج مینهادند.
تاریخنگار پل جانسون میراثِ واشینگتن را بر پایه نقشِ محوریِ او در انقلاب آمریکا، در فرایند تدوین، تصویب و اجرای قانون اساسیِ ایالات متحده، و نیز خدمتش به عنوان نخستین رئیسجمهوری که آن قانون اساسیِ فدرال را به اجرا درآورد، توصیف کرده است (۲۰۰۹، ۱).
امروزه پژوهشگران زندگیِ واشینگتن را بازتابی از بسیاری از رشتههای مهم در روایتِ گستردهترِ اوجها و فرودهای تاریخ ایالات متحده میدانند. واشینگتن بازتابدهنده بسیاری از کامیابیها و کاستیهای این کشور است؛ از آرمانهای والایی که در مبارزه برای استقلال و در قانون اساسی بیان شد گرفته تا نابرابریها و تناقضهای ذاتیِ جامعه آمریکا.
واشینگتن، همچون نسلهای پیاپیِ آمریکاییان، با این تناقض دستوپنجه نرم میکرد که چگونه میتوان ملتی بر پایه آزادی بنا کرد، در حالی که همزمان از نهادِ اساساً نابرابرِ بردهداری حمایت میشود.
افزون بر این، تاریخنگار کالین جی. کالووی استدلال میکند که جرج واشینگتن تصرفِ سرزمینهای بومیان آمریکا را برای پروژههای گسترشِ کشور به سوی غرب در اولویت قرار داده بود (۲۰۱۸). درواقع، نخستین درگیریهایی که ایالات متحده در دوران ریاستجمهوریِ واشینگتن در آنها جنگید، با ائتلافهای بومیان آمریکا بود که میکوشیدند در برابر تصرفِ سرزمینهای قبیلهایِ خود توسط آمریکا مقاومت کنند.
تاریخنگار ناتانیل فیلبریک توضیح میدهد که هرچند واشینگتن بههیچوجه بینقص نبود، تواناییِ او در متحد کردن آمریکاییان از سراسر مستعمرههای پیشینِ گوناگون، شایسته آن است که به یاد سپرده شود (۲۰۲۱، ۳۱۱–۳۱۲).
منبع: خبرآنلاین
