چطور پرخوری یا کم خوری عصبی را در بحران‌ها مهار کنیم؟

در زمان بروز بحران‌ها و به ویژه در شرایط استرس زای جنگی امکان دارد افراد دچار برخوری یا کم خوری و بی اشتهایی عصبی شوند که هر دوی این وضعیت‌ها می‌تواند برای سلامت کلی خطرناک باشد. اما چطور می‌توان کم خوری و پرخوری عصبی را در شرایط بحرانی مدیریت کرد؟

یک قسمت از پرخوری عصبی یا بی اشتهایی مربوط به احساسات ما است که تحت تاثیر عصبانیت خوشحالی یا وقایعی نظیر جنگ و یک سری بحران‌های ناگوار دیگر قرار می‌گیریم. یک قسمت این قضیه هم بخش متابولیک ماست که قند ما افت می‌کند و امکان دارد فرد بیشتر یا کمتر غذا بخورد.

افراد در بحران‌ها و اضطراب‌ها و در مواقع استرس زا امکان دارد اشتهایشان به طور کلی کم شود یا اینکه برعکس امکان دارد اشتهایشان زیاد شود، باید اول این را تشخیص بدهیم که فردی که استرس بر او وارد می‌شود از کدام دسته است.

سطح استرس را پائین بیاوریم

دکتر کوروش جعفریان متخصص تغذیه  در این باره می‌گوید: افرادی در مواقع بحرانی به سمت پر خوری می‌روند که تعدادشان هم بیشتر است. ما باید از این وضعیت که دامن گیر آن‌ها شده پیشگیری کنیم. ما باید باید پیش بینی کنیم که امکان دارد اتفاقاتی برای‌مان بیفتد که به ما استرس وارد کند. در چنین شرایطی باید تلاش کنیم سطح استرس را پائین بیاوریم. یعنی زمانی که آمادگی لازم برای رویارویی با اتفاقاتی را در خود پیدا می‌کنیم. ناخودآگاه سطح استرس در بدن قابل تحمل می‌شود و افراد می‌توانند راحت‌تر خیلی چیزها و اتفاقات را مورد پذبرش قرار دهند. به طوریکه موقعیت‌های استرس زا خیلی تاثیر جدی روی رفتارهای ما از جمله خوردن ما نگذارند.

زنجیره را بشکنیم

او با بیان اینکه راهکارهای مهمی برای مدیریت کم خوری و پرخوری عصبی وجود دارد، می‌گوید: ما باید زنجیره ارتباط یک استرس، یک بحران و یک خطر با خورئن را باید بشکنیم. اما چگونه باید این زنجیره را بشکنیم؟ به عنوان مثال، اگر اضطراب به ما وارد شد در اتاق قدم بزنیم. یک روزنامه برای مطالعه و آرام شدن، دست مان می‌گیریم. یک مطلب در گوشی موبایل یا یک کتاب می‌خوانیم. یک کاری باید انجام دهیم که حواس‌مان برای مدتی هم که شده از حادثه‌ای که در حال وقوع است پرت شود و یک گسستی میان استرس و خوردن یا نخوردن عصبی پددید آید.

چرا پیشگیری؟

این متخصص در ادامه می‌افزاید: البته این کار آسانی نیست و فرد اغلب زمانی که استرس دارد دوست دارد چیزی بخورد که آرامش کند. اما اصلاح کردن رفتار برای پیشگیری از پرخوری یا کم خوری عصبی خیلی مهم است. یعنی اگر هم می‌خواهم چیزی بخورم که آرام شوم بهتر است به سمت خوردنی‌هایی بروم که ریسک بیماری‌ها را در من کمتر کند.

او بر این نکته تاکید می‌کند که درچنین شرایط بحرانی که هر لحظه خطر افراد را تهدید می‌کند باید روی میزما میوه و انواع سبزیجات، آجیل و میوه خشک باشد. چیزهایی مانند نخود و پفیلا و سبزیجات که زمان زیادی طول میکشد برای مدیریت برخوری عصبی ناشی از استرس بسیار مفید است. زمانی که فرد دو یا سه عدد هویج می‌خورد استرس در وی فروکش می‌کند. باید حواس‌مان باشد که از این آپشن‌ها استفاده کنیم و رفتارمان را با بحران پیش آمده متناسب کنیم.

اهمیت ویتامین‌ها

دکتر جعفریان با بیان اینکه مصرف ویتامین‌ها پروتئین‌ها می‌تواند سطح استرس را در افراد پائین بیاورد، توضیح می‌دهد: برخی افراد به دلیل کمبود ویتامین‌های C و D دجاز استرس می‌شوند که می‌توانند که این کمبودها را با سبزیجات و پروتئین‌ها جبران کنند.

برای حفظ سلامت توصیه می‌کنیم در این شرایط در مصرف منابع حیوانی نظیر مرغ و ماهی که حاوی اسید آمینه آرامبخش تریپتوفان هستند افراط نکننیم و از منایع گیاهی نظیر سویا و اناوع حبوبات نیز استفاده کنیم. یکی از منابعی که به آرامش ما کمک می‌کند مصرف خوراکی‌های حاوی امگا3 نظیر ماهی و سویا و زیتون و روغن زیتون است. جویدن و جنباندن دهان هم می‌تواند به مدیریت استرس کمک کند و فرد می‌تواند با جویدن کرفس یا هویج استرس خود را مهار کند.

درباره بی اشتهایی

او بی اشتهایی و کاهش وزن را نیز خطر دیگری برای سلامت می‌داند و در این باره توضیح می‌دهد: شق دیگر این وضعیت بی اشتهایی در زمان بروز بحران‌ها است در این وضعیت سطح قند فرد خود به خود تنظیم می‌شود و متابولیسم وی‌ پائین می‌آید و فرد بی اشتها می‌شود. این می‌تواند باعث این شود که فرد در زمان وقوع بحران‌ها با کاهش وزن مواجه شود که این مساله نیزنگران کننده است.

توصیه به افراد بی اشتها مصرف میوه‌های حشک و مغزها مانند پسته و فندوق و بادام است. این خوراکی‌ها آرام بخش هستند و می‌توانند به بدن افراد بی اشتها انرژی کافی را برسانند. همچنین توصیه بر این است که این افراد از آبمیوه‌های طبیعی در میان وعده‌های خود استفاده کنند. رعایت این توصیه‌ها باعث جلوگیری از کاهش وزن افراد و تامین املاح مورد نیاز بدن‌ این افراد کم اشتها می‌شود.

منبع: همشهری