بدترین تیم‌های تاریخ لیگ برتر انگلیس که کمترین امتیاز را طی یک فصل کسب کردند

کدام تیم‌ها کمترین امتیازها را در تاریخ لیگ برتر انگلیس کسب کرده‌اند؟ در این مطلب نگاهی داریم به تیم‌هایی که می‌توان آن‌ها را از بدترین تیم‌های تاریخ این رقابت‌ها دانست.

کمترین امتیازهای تاریخ لیگ برتر انگلیس:

    دربی کانتی در فصل ۲۰۰۷/۰۸: ۱۱ امتیاز

    ساوتهمپتون در فصل ۲۰۲۴/۲۵: ۱۲ امتیاز

    ساندرلند در فصل ۲۰۰۵/۰۶: ۱۵ امتیاز

    شفیلدیونایتد در فصل ۲۰۲۳/۲۴: ۱۶ امتیاز

    هادرسفیلد تاون در فصل ۲۰۱۸/۱۹: ۱۶ امتیاز

    استون ویلا در فصل ۲۰۱۵/۱۶: ۱۷ امتیاز

    ساندرلند در فصل ۲۰۰۲/۰۳: ۱۹ امتیاز

    پورتسموث در فصل ۲۰۰۹/۱۰: ۱۹ امتیاز*

*پس از ورود باشگاه به فرآیند ورشکستگی، ۹ امتیاز از این تیم کسر شد.

۷- پورتسموث (۲۰۰۹/۱۰): ۱۹ امتیاز

هیچ‌کس دوست ندارد سرنوشت فصل‌های فوتبال در دفاتر اداری و با دستگاه فکس تعیین شود، اما سقوط پورتسموث از لیگ برتر انگلیس در سال ۲۰۱۰ زمانی اجتناب‌ناپذیر شد که این باشگاه پس از ورود به فرآیند ورشکستگی در ماه مارس، با کسر ۹ امتیاز مواجه شد.

این اتفاق درواقع نتیجه نهایی چند فصل آشفتگی مالی بود؛ دورانی که از یک سو برای باشگاه لذت قهرمانی در جام حذفی انگلیس در سال ۲۰۰۸ و تساوی ۲ بر ۲ مقابل میلان بزرگ تحت هدایت تاکتیکی تونی آدامز را به همراه داشت، اما در نهایت باعث شد باشگاه ظرف تنها سه سال تا دسته چهارم فوتبال انگلیس سقوط کند.

عملکرد واقعی پورتسموث در زمین مسابقه در فصل ۲۰۰۹/۱۰ باید باعث می‌شد این تیم ۲۷ امتیاز کسب کند؛ امتیازی که باز هم آن‌ها را در قعر جدول نگه می‌داشت، اما واقعاً دلیلی وجود ندارد که این تیم را با سایر تیم‌های این فهرست مقایسه کنیم زیرا سوء مدیریت خارج از میدان مسابقه باعث سقوط این تیم شد.

۶. ساندرلند (۲۰۰۲/۰۳): ۱۹ امتیاز

حضور ساندرلند در لیگ برتر انگلیس طی دهه ۲۰۰۰ گاهی به‌سختی قابل درک است. برخلاف بسیاری از تیم‌های بدنام تاریخ، ساندرلند قرار است دو بار در این فهرست حضور داشته باشد؛ مثل دو غذای متفاوت در یک رستوران افتضاح. اولین مورد، فصل ۲۰۰۲/۰۳ است؛ همان فصلی که هاوارد ویلکینسون روی نیمکت هدایت تیم بود.

ساندرلند این فصل را با هدایت پیتر رید آغاز کرد؛ مربی‌ که نه‌تنها در سال ۱۹۹۹ تیم را به سطح اول فوتبال انگلیس رسانده بود، بلکه آن‌ها را در فصل‌های ۱۹۹۹/۲۰۰۰ و ۲۰۰۰/۰۱ به رتبه هفتم لیگ هم رساند. با ورزشگاه جدید و درخشش کوین فیلیپس، آینده باشگاه در بالاترین سطح فوتبال انگلیس امن به نظر می‌رسید؛ اما فصل ۲۰۰۱/۰۲ باعث شد تیم از جمع ۱۰ تیم بالای جدول در کریسمس، تا رتبه هفدهم در پایان فصل سقوط کند.

به همین دلیل، وقتی فصل ۲۰۰۲/۰۳ هم با نتایجی بی‌ثبات آغاز شد، زمان حضور رید در باشگاه رو به پایان بود و او در ماه اکتبر، درست در خطرناک‌ترین مقطع برای مربیان یعنی تعطیلات بازی‌های ملی، اخراج شد.

راه‌حل اولیه باشگاه، انتخاب هاوارد ویلکینسون، سرمربی سابق لیدزیونایتد بود که آن زمان به‌عنوان مدیر فنی در اتحادیه فوتبال انگلیس فعالیت می‌کرد. در آن زمان ویلکینسون آخرین مربی انگلیسی بود که قهرمان لیگ انگلیس شده بود. بیش از ۲۰ سال بعد، این موضوع هنوز هم حقیقت دارد که خودش بحث جداگانه‌ای می‌طلبد، اما در هر صورت خیلی زود مشخص شد قهرمانی در لیگ فصل ۱۹۹۱/۹۲ هیچ کمکی به حفظ ساندرلند در لیگ برتر انگلیس فصل ۲۰۰۲/۰۳ نمی‌کند. آن‌ها همراه با وستهام و وست‌برومویچ به چمپیونشیپ سقوط کردند.

بعید است هواداران ساندرلند در تاریخ ۱۱ ژانویه ۲۰۰۳ ورزشگاه استادیوم آو لایت را با رضایت ترک کرده باشند؛ چراکه پیش از پایان مسابقه، شاهد تساوی ناامیدکننده بدون گل مقابل بلکبرن بودند. چیزی که آن‌ها نمی‌دانستند این بود که آن مسابقه آخرین امتیاز فصل تیمشان خواهد بود. هر ۱۵ بازی باقی‌مانده با شکست برای این تیم پایان یافت؛ ۹ مسابقه آخر نیز این بار تحت هدایت یک سرمربی جدید دیگر، یعنی میک مک‌کارتی.

پیداکردن بدترین نقطه آن فصل دشوار است، اما شاید شکست خانگی ۳ بر ۱ مقابل چارلتون در ماه فوریه انتخاب مناسبی باشد. بازیکنان ساندرلند هر چهار گل آن مسابقه را به ثمر رساندند؛ آماری که شامل سه گل به خودی در یک مسابقه بود و رکورد لیگ برتر انگلیس محسوب می‌شد؛ رکوردی که از آن زمان فقط یک‌بار دیگر تکرار شده و جالب اینکه آن بار هم توسط خود ساندرلند و مقابل ساوتهمپتون در سال ۲۰۱۴ رقم خورد.

در آن زمان، هواداران لیگ برتر انگلیس از شدت بد بودن عملکرد ساندرلند در فصل ۲۰۰۲/۰۳ شوکه شده بودند و این سؤال را مطرح می‌کردند که آیا ممکن است تیمی دوباره در یک فصل کامل کمتر از ۲۰ امتیاز کسب کند؟ آه، مردم معصوم سال ۲۰۰۳، خودتان را برای آمارهایی ناراحت‌کننده‌تر آماده کنید!

۵. استون ویلا (۲۰۱۵/۱۶): ۱۷ امتیاز

قهرمانی غیرقابل‌باور لسترسیتی در این فصل باعث شده بخش زیادی از توجه‌ها از فصل فاجعه‌بار ۲۰۱۵/۱۶ استون ویلا دور شود. اما ما فراموش نکرده‌ایم، نه اصلاً.

بعضی چیزها قابل‌پیش‌بینی نیستند؛ مثل قهرمانی استون ویلا در اروپا در سال ۱۹۸۲، اما بعضی چیزها کاملاً قابل‌پیش‌بینی‌اند؛ مثل سقوط استون ویلا از لیگ برتر انگلیس در سال ۲۰۱۶. این اتفاق نتیجه روندی نزولی و اجتناب‌ناپذیر بود؛ تیمی که در اواخر دهه ۲۰۰۰ سه فصل متوالی در رتبه ششم لیگ قرار گرفته بود، در فصل ۲۰۱۴/۱۵ به رتبه هفدهم سقوط کرد و مانند بسیاری از تیم‌هایی که عمیقاً دچار بحران می‌شوند، شروع به تعویض سریع مربیان کرد.

استون ویلا فصل ۲۰۱۵/۱۶ را با تیم شروود آغاز کرد، اما در ماه نوامبر او را با رمی گارد آرام و کم‌حرف جایگزین کرد. البته گارد هم فقط تا ماه مارس دوام آورد و سپس اریک بلک هدایت تیم را تا پایان فصل بر عهده گرفت. این تیم در نهایت تنها ۱۷ امتیاز کسب کرد و حتی در ماه فوریه، دو مسابقه را بدون گرفتن حتی یک ضربه کرنر پشت سر گذاشت. استون ویلا که تا آن زمان همیشه در لیگ برتر انگلیس حضور داشت، پس از سقوط سه فصل را در دسته دوم سپری کرد تا سرانجام در سال ۲۰۱۹ بازگشت.

 ۴. هادرسفیلد تاون (۲۰۱۸/۱۹): ۱۶ امتیاز

دوران حضور هادرسفیلد تاون در لیگ برتر انگلیس مثل یک رابطه عاشقانه محکوم‌به‌شکست در دوران تعطیلات بود؛ شاید بهتر بود فقط یک فصل طول می‌کشید زیرا تمدید آن به دو فصل فقط همه افراد درگیر را ناراحت‌تر کرد.

صعود تیم یورکشایری به سطح اول فوتبال انگلیس در سال ۲۰۱۷ در کنار نیوکاسل یونایتد و برایتون خودش اتفاقی غافلگیرکننده بود؛ مخصوصاً وقتی بدانید آن‌ها از فصل ۲۰۱۱/۱۲ و دوران حضور در دسته سوم، دیگر هیچ فصلی را با تفاضل گل مثبت به پایان نرسانده بودند.

و مطلقاً هیچ شانسی وجود نداشت که آن‌ها در لیگ برتر انگلیس گل‌های بیشتری نسبت به گل‌های خورده بزنند؛ چیزی که در فصل ۲۰۱۷/۱۸ ثابت شد، زمانی که در ۳۸ مسابقه فقط ۲۸ گل به ثمر رساندند اما در رتبه شانزدهم قرار گرفتند. این آمار رکورد کمترین تعداد گل برای تیمی بود که سقوط نکرد و لازم نبود پیشگو باشید تا حدس بزنید بیماری معروف «سندروم فصل دوم» در راه هادرسفیلد است.

و دقیقاً همین اتفاق افتاد. هادرسفیلد در فصل ۲۰۱۸/۱۹ فقط سه پیروزی به دست آورد؛ دو تای آن‌ها مقابل ولورهمپتون بود، یعنی تقریباً ۴۰ درصد امتیازهای تیم مقابل وولوز کسب شد. این تیم در کل فصل نیز تنها ۲۲ گل به ثمر رساند.

اگر هادرسفیلد فصل را با دو تساوی جذاب ۱ بر ۱ مقابل منچستریونایتد و ساوتهمپتون به پایان نمی‌رساند، فصل را با ۱۴ امتیاز تمام می‌کرد. بااین‌حال، همان ۱۶ امتیاز در فصل ۲۰۱۸/۱۹ باعث شد این تیم به‌طور مشترک چهارمین تیم ضعیف تاریخ لیگ برتر انگلیس لقب بگیرد. این توصیف هم بی‌رحمانه است و هم منصفانه؛ ترکیبی ایده‎آل برای صحبت درباره سقوط.

 3. شفیلدیونایتد (۲۰۲۳/۲۴): ۱۶ امتیاز

فصل ۲۰۲۳/۲۴ برای شفیلدیونایتد فصلی فاجعه‌بار بود. بالاترین رتبه‌ای که این تیم در کل فصل تجربه کرد، رتبه شانزدهم بود و از هفته ششم به بعد، تمام فصل را در منطقه سقوط سپری کرد.

تنها یک پیروزی و پنج امتیاز از ۱۴ مسابقه ابتدایی کافی بود تا پل هکینگ‌باتم، مربی‌ که فصل قبل شفیلدیونایتد را به لیگ برتر انگلیس رسانده بود، اخراج شود و کریس وایلدر، سرمربی سابق تیم، جای او را بگیرد.

وایلدر که در فصل ۲۰۱۹/۲۰ شفیلدیونایتد را به رتبه نهم لیگ رسانده بود، این بار چنین موفقیتی نداشت. تیم او فقط دو مسابقه دیگر در کل فصل را با پیروزی به پایان رساند؛ مقابل برنتفورد و لوتون تاون، و در نهایت با ۱۶ امتیاز در قعر جدول قرار گرفت.

رکورد دفاعی فاجعه‌بار، ویژگی اصلی این فصل بود؛ شفیلدیونایتد در ۳۸ مسابقه خود ۱۰۴ گل دریافت کرد. این بدترین آمار تاریخ لیگ برتر انگلیس برای یک تیم محسوب می‌شود و میانگین ۲.۷۴ گل خورده در هر بازی نیز بالاترین نرخ در یک فصل از تاریخ این رقابت‌ها و بدترین آمار سطح اول فوتبال انگلیس از زمان ایپسویچ تاون در فصل ۱۹۶۳/۶۴ با میانگین ۲.۸۸ گل خورده در هر بازی بود.

آن‌ها فقط ۳۵ گل به ثمر رساندند و فصل را با تفاضل گل منفی ۶۹ به پایان رساندند؛ آماری که رکورد دربی کانتی در فصل ۲۰۰۷/۰۸ را تکرار کرد. البته کمی بعد بیشتر درباره آن تیم صحبت خواهیم کرد.

2. ساندرلند (۲۰۰۵/۰۶): ۱۵ امتیاز

همان‌طور که بالاتر دیدیم، ساندرلند در فصل ۲۰۰۲/۰۳ پس از ۱۵ شکست متوالی از لیگ برتر انگلیس سقوط کرد، بنابراین چندان عجیب نیست که بازگشت آن‌ها به سطح اول فوتبال انگلیس دو فصل زمان برد.

پس از کسب تنها چهار پیروزی و ۱۹ امتیاز در فصل بدنام رید/ویلکینسون/مک‌کارتی، این فصل چقدر می‌توانست بدتر باشد؟ مثلاً سه پیروزی و ۱۵ امتیاز چطور؟ بدتر به نظر می‌رسد، نه؟

پنج شکست متوالی در آغاز فصل باعث شد روند شکست‌های ساندرلند در سطح اول فوتبال انگلیس به ۲۰ مسابقه برسد؛ رکوردی تاریخی در فوتبال انگلیس که چند فصل پیش زمانی که نوریچ ۱۶ شکست متوالی را به ثبت رساند، برای مدتی در معرض تهدید قرار گرفت.

کسب پنج امتیاز از سه مسابقه درست پیش از تعطیلات بازی‌های ملی، زمان‌بندی بسیار خوبی برای میک مک‌کارتی بود، اما تیم او در ادامه ۹ شکست پیاپی را تجربه کرد تا تمام زنگ‌های هشدار در شمال شرق انگلیس به صدا درآیند.

بگذارید این‌طور بگوییم؛ اگر شما هوادار ساندرلند بودید و در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۰۵ با ناراحتی ورزشگاه The Valley را ترک می‌کردید، پس از اینکه تیمتان ۲ بر صفر شکست خورده بود، و همچنین تمام ۳۲ مسابقه قبلی این تیم در لیگ برتر را هم دیده بودید، فقط یک پیروزی، دو تساوی و ۲۹ شکست دیده بودید. این واقعاً بیشتر از چیزی است که یک طرفدار بتواند تحمل کند.

ساندرلند در ماه ژانویه مقابل وست‌برومویچ دوباره پیروز شد و سپس آخرین برد فصلش را برابر فولام به دست آورد؛ مدت‌ها پس از قطعی شدن سقوط و حتی مدت زیادی بعد از کنار رفتن مک‌کارتی از هدایت تیم.

هیچ بازیکنی در آن فصل بیش از سه گل برای ساندرلند به ثمر نرساند و مجموع ۲۹ شکست آن‌ها نیز نخستین بار بود که یک تیم در لیگ ۲۰ تیمی به چنین آماری می‌رسید.

ما تنها کسانی نبودیم که در تابستان داغ ۲۰۰۶ می‌گفتیم این نقطه، پایین‌ترین سطح ممکن برای یک باشگاه در لیگ برتر انگلیس است. ۱۵ امتیاز پایین‌ترین حد ممکن به نظر می‌رسید. بدون هیچ شکی. و بااین‌حال…

1. ساوتهمپتون (۲۰۲۴/۲۵): ۱۲ امتیاز

واقعاً سخت است توضیح دهیم که یک تیم چقدر باید بد باشد تا بتواند رکورد بدنام دربی کانتی را تهدید کند. اما سعی‌مان را می‌کنیم.

برای شروع، ساوتهمپتون در فصل ۲۰۲۴/۲۵ نخستین تیم تاریخ لیگ برتر انگلیس شد که در یک فصل ۳۰ مسابقه را با شکست پشت سر گذاشت.

راسل مارتین، مربی‌ که تیم را به لیگ برتر رسانده بود، پس از ۱۶ مسابقه اخراج شد. اصرار او به بازی‌سازی از خط دفاع، درحالی‌که بازیکنان تیم کیفیت لازم برای اجرای چنین سبکی را نداشتند، برایشان بسیار گران تمام شد. ساوتهمپتون بیشتر از هر تیم دیگری در لیگ مرتکب اشتباهاتی شد که منجر به شوت حریف (۵۰ مورد) و گل حریف (۱۹ مورد) شد.

جانشین او، ایوان یوریچ، حتی عملکرد بدتری داشت. مربی کروات از ۱۴ مسابقه لیگ تنها چهار امتیاز به دست آورد. با میانگین ۰.۲۹ امتیاز در هر بازی، او بدترین عملکرد تاریخ لیگ برتر انگلیس را در میان مربیانی که حداقل ۱۰ بازی هدایت تیمی را بر عهده داشته‌اند، ثبت کرد.

ساوتهمپتون از هفته سوم به بعد همیشه در منطقه سقوط قرار داشت و از هفته یازدهم نیز در قعر جدول ماند. پل اونوآچو با تنها چهار گل، بهترین گلزن تیم بود. و بدتر اینکه، آن‌ها هر دو پنالتی خود در طول فصل را نیز از دست دادند.

۱. دربی کانتی (۲۰۰۷/۰۸): ۱۱ امتیاز

در زندگی مدرن قطعیت‌های کمی وجود دارد، اما اینکه هیچ تیمی هرگز رکورد ۱۱ امتیازی دربی کانتی در فصل ۲۰۰۷/۰۸ لیگ برتر انگلیس را نخواهد شکست، یکی از همان قطعیت‌هاست.

فصلی آن‌قدر بد که می‌توان از آن به‌عنوان صفت استفاده کرد؛ «وای، فصل تیم شما خیلی شبیه دربی ۰۷/۰۸ شده». فصلی آن‌قدر فاجعه‌بار که هیچ تیم دیگری هرگز از آن هم بدتر نخواهد شد.

وقتی شفیلدیونایتد فصل ۲۰۲۰/۲۱ لیگ برتر انگلیس را با تنها دو امتیاز از ۱۷ مسابقه ابتدایی آغاز کرد، بعضی افراد وحشت‌زده فکر کردند شاید رکورد دربی در خطر باشد. اما حفظ چنین سطحی از فاجعه حرفه‌ای در طول ۳۸ مسابقه واقعاً کار دشواری است. آن‌ها نیز در نهایت فصل ۲۰۲۰/۲۱ را در قعر جدول به پایان رساندند، اما با ۲۳ امتیاز. یعنی بیش از دو برابر دربی.

دربی با پیروزی ۱ بر صفر مقابل وست‌برومویچ در فینال پلی‌آف سال ۲۰۰۷ به لیگ برتر انگلیس صعود کرد. میان جشن‌ها و شادی‌ها، هیچ‌کس متوجه نشد این پیروزی درواقع جامی زهرآلود است و حتی پس از نخستین مسابقه فصل ۲۰۰۷/۰۸، یعنی تساوی ۲ بر ۲ مقابل پورتسموثِ قهرمان جام حذفی، هنوز این احتمال وجود داشت که شاید اوضاع بد پیش نرود.

۱۷ سپتامبر ۲۰۰۷ یک دوشنبه بود و تنها روزی در کل سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ محسوب می‌شد که دربی کانتی موفق شد یک مسابقه لیگ برتر انگلیس را ببرد. در دیدار خانگی مقابل نیوکاسل، گل کنی میلر، که دوربین‌های تلویزیونی پخش زنده هنگام نشان دادن صحنه آهسته آن را از دست دادند، تفاوت دو تیم را رقم زد. دربی به رتبه نوزدهم جدول صعود کرد و سپس از چهار مسابقه بعدی خود دو امتیاز گرفت؛ درحالی‌که میلر دوباره گل زد و دومین گل فصلش را به ثمر رساند.

شش امتیاز از ۱۰ مسابقه. فوق‌العاده نیست، اما در مقیاس یک فصل کامل معادل ۲۳ امتیاز می‌شود. جالب اینکه میلر در پایان همان فصل بهترین گلزن دربی شد. همچنین بیشترین گل‌های پیروزی‌بخش تیم را هم او به ثمر رساند.

اما بعد از آن، همه‌چیز خیلی، خیلی بدتر شد.

تا اواخر ماه نوامبر، بیلی دیویس از سمت سرمربیگری کنار رفت و پل جول جای او را گرفت. پنجره نقل‌وانتقالات ژانویه هم با خریدهایی کاملاً مخصوص اواسط دهه ۲۰۰۰ همراه شد؛ بازیکنانی مثل دنی میلز، امانوئل ویلا، لوران روبر، رابی ساوج، حسام غالی، روی کارول و آلن استابز که همگی به تیمی پیوستند که سرنوشتش از قبل مشخص بود.

تساوی ۲ بر ۲ مقابل نیوکاسل درست پیش از کریسمس باعث شد نیوکاسل در کنار فولام، که دو بار مقابل دربی مساوی کرده بود، تنها تیم‌هایی باشند که نتوانستند در آن فصل دربی را شکست دهند. دومین تساوی مقابل فولام، یعنی تساوی ۲ بر ۲ در اواخر ماه مارس، نتیجه‌ای بود که سقوط دربی را قطعی کرد؛ البته اگر کسی پس از ماه اکتبر هنوز فکر می‌کرد آن‌ها شانسی برای بقا دارند.

دربی سپس سقوطش را با باختن در شش مسابقه پایانی جشن گرفت؛ دوره‌ای که طی آن مقابل استون ویلا و آرسنال هرکدام شش گل دریافت کرد. امانوئل آدبایور در هر دو مسابقه آرسنال مقابل دربی در آن فصل هت‌تریک کرد؛ رکوردی دیگر در تاریخ لیگ برتر انگلیس.

در نهایت، قوچ‌ها فصل را با ۳۲ مسابقه متوالی بدون پیروزی در لیگ برتر انگلیس به پایان رساندند؛ درحالی‌که پل جول از ۲۴ مسابقه‌ای که هدایت تیم را بر عهده داشت، تنها پنج امتیاز کسب کرده بود. دربی همچنین با تنها ۲۰ گل زده (رکورد مشترک کمترین گل زده) و ۲۹ شکست که آن زمان رکورد مشترک بیشترین شکست بود، فصل را با رکورد تاریخی و فاجعه‌بار ۱۱ امتیاز در سطح اول فوتبال انگلیس به پایان رساند.

این باشگاه از آن زمان تاکنون دیگر به لیگ برتر انگلیس بازنگشته است؛ هرچند از سال ۲۰۰۸ تاکنون دو بار در فینال پلی‌آف چمپیونشیپ شکست خورده؛ یک‌بار در سال ۲۰۱۴ و بار دیگر در سال ۲۰۱۹.

منبع: روزیاتو