تصاویر| یوزپلنگی که هرگز به شکارش نرسید / آشنایی با رقیب آمریکایی فراری

داستان خودرویی کمیاب از دهه ۶۰ میلادی که قرار بود رقیبی جدی برای فراری و کبرا باشد، اما سرنوشت متفاوتی پیدا کرد و حالا به یک جواهر کلکسیونی تبدیل شده است.

 دنیای خودرو همیشه پر از رویاهای بزرگ بوده است؛ رویاهایی که گاهی به واقعیت می‌رسند و گاهی نیمه‌تمام باقی می‌مانند. در میان این داستان‌ها، پروژه «چیتا» یکی از خاص‌ترین نمونه‌هاست؛ خودرویی که با هدف رقابت با بزرگان صنعت شکل گرفت، اما امروز بیش از هر چیز به‌ عنوان یک اثر کمیاب و ارزشمند شناخته می‌شود.

تولد یک رویا؛ تلاش برای ساخت رقیب فراری

بسیاری از علاقه‌مندان به خودرو، رویای ساخت اتومبیل اختصاصی خود را در سر می‌پرورانند، اما تعداد بسیار کمی واقعا شجاعت (و بودجه) لازم برای تبدیل این رویا به واقعیت را پیدا می‌کنند. در دهه ۱۹۶۰، بیل توماس، مهندس کالیفرنیایی، یکی از معدود افرادی بود که تلاش کرد یک قاتل واقعی برای فراری و شلبی کبرا بسازد.

بیل توماس پیش از تاسیس شرکت خود با نام Bill Thomas Race Cars در سال ۱۹۶۰، تجربه ساخت کوروت‌های مسابقه‌ای برای جنرال موتورز را در اواسط دهه ۱۹۵۰ به دست آورده بود. او با حمایت وینس پیگینز، رئیس بخش محصولات پرفورمنس شورولت، توانست تامین قطعات حیاتی کوروت C۲ را برای ساخت خودروی مسابقه‌ای اختصاصی خود تضمین کند.

بیل توماس با همکاری دان ادموندز، سازنده ارشد، مدل «چیتا» (Cheetah) را خلق کرد. این خودرو که به پیشرانه ۳۲۷ کوروت مجهز شده بود، از ساختار موتور-وسطِ جلو (Front mid-engined) بهره می‌برد و بر روی یک شاسی لوله‌ای از جنس کروم-مولی با سیستم تعلیق مستقل کوروت ساخته شده بود. چیتا نیم‌رخی شبیه به هیچ خودروی دیگری در آن دوران نداشت؛ کابین تا حد ممکن به سمت عقب رانده شده بود، به این معنی که راننده و سرنشین تقریبا روی محور عقب می‌نشستند.

پایان ناگهانی و بازگشت به صحنه

متاسفانه آتش‌سوزی مهیبی، کارگاه کالیفرنیایی محل تولید چیتا را در هم کوبید و تصور می‌شود که تنها بین ۱۹ تا ۲۳ دستگاه از آن ساخته شده باشد. یکی از این خودروهای نادر اوایل این هفته در ایالات متحده به مزایده گذاشته شد و با قیمت چشمگیر ۵۲۰,۰۰۰ دلار معامله شد.

طبق آگهی سایت Bring a Trailer، کار بر روی این نسخه خاص از چیتا در اواخر سال ۱۹۶۵، اندکی پس از آتش‌سوزی کارگاه آغاز شده بود. این خودرو دارای پنل‌های بدنه فایبرگلاس سبک‌وزن است، به رنگ قرمز رنگ‌آمیزی شده و بر روی رینگ‌های ۱۵ اینچی Torq-Thrust با لاستیک‌های فایرستون سوار شده است.

قلب تپنده یک کلاسیک خاص

این خودرو در ابتدا بدون پیشرانه به اولین مالک خود تحویل داده شده بود، اما بعدا به یک موتور ۸ سیلندر ۳۷۷ اینچ مکعبی شورولت با سیستم تزریق سوخت مکانیکی مجهز شد. نیروی محرکه نیز از طریق یک گیربکس دستی چهارسرعته به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود.

چیتا شاید هرگز به هدف اصلی خود یعنی شکست رقبا نرسید، اما امروز به نمادی از جسارت و خلاقیت در صنعت خودرو تبدیل شده است؛ رویایی نیمه‌تمام که به یک کالای کلکسیونی شش‌رقمی تبدیل شد؛ نتیجه چندان بدی هم نیست!

منبع: خبرآنلاین