مسیر باورنکردنی عراق برای صعود به جام جهانی؛ ۲۸ ماه، ۲۰ مسابقه و حالا عبور از جنگ!
عراق پس از ۲۰ مسابقه و ۲۸ ماه تلاش، اکنون به یکقدمی حضور در جام جهانی رسیده است.
تیم ملی عراق سفری طولانی و طاقتفرسا را برای رسیدن به این مرحله از مقدماتی جام جهانی پشت سر گذاشته و چالش اصلی هنوز پیش روی آنها است.
این تیم از زمان آغاز مسابقات مقدماتی در نوامبر ۲۰۲۳ تاکنون ۲۰ بازی انجام داده است؛ بیش از ۲۸ ماه از اولین بازی آنها میگذرد و مسابقه تعیینکننده بیستویکم آنها در پایان این ماه در مونتری مکزیک، مقابل برنده دیدار سورینام و بولیوی خواهد بود.
پیروزی در این پلیآف بینقارهای، عراق را برای نخستین بار از سال ۱۹۸۶ به بزرگترین صحنه فوتبال جهان بازمیگرداند. جایگاهی در گروه I جام جهانی تابستان امسال، کنار فرانسه، نروژ و سنگال که دستاوردی درخشان خواهد بود.
این مسابقه بدون شک مهمترین بازی عراق در ۴۰ سال اخیر خواهد بود اما حتی حضور در زمین مسابقه در مکزیک خود یک دستاورد بزرگ است. چرا که مراحل پایانی مسیر جام جهانیشان در سایه جنگ رخ داده است.
حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران در دو هفته گذشته آمادگی عراق را به آشوب کشیده و حتی توانایی این کشور برای برگزاری این مسابقه را زیر سؤال برده است. گراهام آرنولد، سرمربی تیم، احتمال به تعویق افتادن بازی تا ژوئن را مطرح کرد و اشاره داشت که بیشتر بازیکنان مستقر در عراق با چالشهای عظیمی برای خروج از کشوری بدون پروازهای تجاری روبرو خواهند بود. طولانیترین مسیر پیشنهادی او، سفر ۲۵ ساعته با اتوبوس از بغداد به استانبول بود.
اکنون برنامه جدیدی در حال اجراست که بازیکنان عراق را از راه زمینی به امّان اردن منتقل کند که مسافتی کوتاهتر است و از آنجا به مکزیک پرواز کنند. با این حال ناآرامیهای منطقهای چالشهای بزرگی ایجاد کرده است. آرنولد روز دوشنبه به سیانان گفت: «این وضعیت استرسزا است؛ شبهای زیادی را بدون خواب گذراندهام تا برنامهریزی درست انجام شود.»
در همان روز، عدنان درجال، رئیس فدراسیون فوتبال عراق، نامهای به جانی اینفانتینو، رئیس فیفا نوشت و چالشهای لجستیکی استثنایی پیش روی تیم ملی و کادر پشتیبانی را توضیح داد. او دشواریهای رسیدن به استانبول را برای فیفا مشخص کرد زیرا حریم هوایی عراق بسته است و هر هیئتی باید از مسیر زمینی از مناطق کردستان عراق عبور کند که در دو هفته اخیر بارها هدف بمباران قرار گرفتهاند.
حدود ۶۰ درصد از فهرست اولیه منتخب آرنولد را بازیکنان شاغل در باشگاههای عراقی تشکیل میدهند. بسیاری از آنها در تیمهای بغدادی الشرطه و الزوراء بازی میکنند؛ از جمله کاپیتان باتجربه جلال حسن و مهاجم برجسته ایمن حسین. بقیه عمدتاً در اروپا پراکندهاند؛ مانند علی الحمادی از لوتون تاون و مارکو فارجی از ونتزیای ایتالیا.
هرچند میتوان تیمی را تنها با بازیکنان خارج از عراق تشکیل داد اما این کار آرنولد را از حضور چند بازیکن کلیدی محروم میکند. برای مثال، همه دروازهبانان او از جمله حسن در باشگاههای عراقی هستند.
حرکت برنامهریزیشده از امّان – حدود ۱۰ ساعت فاصله زمینی از بغداد – نیز نیازمند سفرهای طولانی جادهای است اما مسیر غربی به جای شمالی به استانبول، احتمالاً کمتر چالشبرانگیز خواهد بود. سابقهای برای خروج ورزشکاران عراقی از مناطق بحرانزده وجود دارد. در سال ۲۰۰۴، برای المپیک آتن، نیروی هوایی استرالیا ۴۸ عضو تیم عراق را از بغداد به اردن منتقل کرد تا از آنجا به یونان پرواز کنند. این مداخله نمادی از آزادی ورزشکاران عراق پس از سقوط صدام حسین و پسرش عدی – که به شکنجه وحشیانه ورزشکاران شکستخورده مشهور بود – به شمار میرفت.
دریافت ویزای مکزیک نیز برای بازیکنان و کادر چالشبرانگیز بوده است. بدون سفارت مکزیک در عراق، درخواستها در هفت روز گذشته در عربستان سعودی یا قطر پردازش شدهاند. وزارت امور خارجه مکزیک به آسوشیتدپرس تأیید کرد که آماده «ارائه همه کمکهای لازم برای مستندسازی اعضای تیم ملی عراق» است.
آرنولد خودش هم موقتا در دبی گیر افتاد؛ جایی که پروازهای خروجی به دلیل نگرانی از حملات موشکی کاهش یافته بود. او سرانجام روز سهشنبه از دبی به کرواسی پرواز کرد و راه را برای ادامه سفر هوایی همراه با کادر پشتیبانی باز کرد.
کمپ تمرینی برنامهریزیشده برای هیوستون در پایان این هفته لغو شد اما اکنون تیم عراق اطمینان دارد که تا آخر هفته آینده به مکزیک برسد. جایی که میتواند دیدار بولیوی و سورینام را تماشا کند تا ببیند حریف نهاییاش در روز ۳۱ مارس (۱۱ فروردین) کیست.
برگزاری این پلیآفها در مکزیک برای عراق تداعیکننده یک ماجرای قدیمی است. عراق آخرین بار در سال ۱۹۸۶ به جام جهانی صعود کرد که میزبان آن دوره از مسابقات هم مکزیک بود. آنها در گروه چهار تیمی با میزبان، پاراگوئه و بلژیک بازی کردند و هر سه مسابقه را باختند. این تنها حضور عراق در جام جهانی باقی مانده است؛ دستاوردهای قابل توجه بعدی، رتبه چهارم المپیک ۲۰۰۴ و قهرمانی آسیا در ۲۰۰۷ بود.
عراق اکنون امیدوار است پس از حفظ آرامش و رسیدن به این مرحله، میراثی مدرن بسازد. در پلیآف دوگانه مقابل امارات در نوامبر، عراق با نتیجه مجموع ۳-۲ پیروز شد؛ بردی به لطف پنالتی دقیقه ۱۰۷ امیر العماری – مهاجم متولد سوئد – در ورزشگاه بینالمللی بصره مقابل ۶۲ هزار تماشاگر بهدست آمد.
حسنانه بلال، مجری پادکست فوتبال عراق که در لندن زندگی میکند، میگوید: «من ۳۳ سالهام و در طول عمرم عراق هرگز به جام جهانی صعود نکرده است. امیدوارم این بار متفاوت باشد. در صحنه جهانی، مردم چیزی درباره عراق نمیدانند. شنیدن نام عراق، آنها را به یاد صدام حسین یا تروریسم میاندازد. صعود به جام جهانی و نمایش چهرهای مثبت و متفاوت از عراق در جهان، بسیار بزرگ خواهد بود. این چیزی است که ما به شدت به آن نیاز داریم. میخواهیم جهان بفهمد که ما هم به اندازه دیگران عاشق فوتبال هستیم و فرصتی برای نمایش آن به جهان داشته باشیم.»
بلال از میان مهاجران عراقی است که از قبل بلیت پرواز به مکزیک در اواخر این ماه را رزرو کرده است. او با هواداران از دیگر نقاط اروپا، کانادا و استرالیا صحبت کرده که آنها نیز به ورزشگاه BBVA بروند؛ استادیومی که یکی از ۱۶ ورزشگاه جام جهانی تابستان خواهد بود. عراقیها هم زمان شروع مسابقه در ساعت ۶ صبح، بیدار خواهند بود. او میگوید: «همه این بازی را تماشا خواهند کرد، باور کنید. کل کشور بیدار خواهد بود. هیچکس نخواهد خوابید.»
در شرایط عادی، عراق باید شانس برتر باشد. پیشرفتهای آنها زیر نظر آرنولد، رتبه ۵۸ جهان را در ردهبندی فیفا برایشان به ارمغان آورده؛ رتبهای که بالاتر از هر دو حریف احتمالی یعنی بولیوی (۷۶) و سورینام (۱۲۳) است.
تردیدها درباره حضور ایران در تابستان امسال ممکن است مسیر تضمینی به مرحله نهایی جام جهانی را برای عراق باز کند؛ به شرطی که فیفا جایگاه ایران را به بهترین تیم بعدی کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) اختصاص دهد که عراق است.
بلال میگوید: «اگر جایگاه ایران به ما داده شود، همان حس را نخواهد داشت. میخواهم پایان شیرین باشد و نمیخواهم با انصراف ایران باشد به جام جهانی برویم. میخواهم با شایستگی خودمان صعود کنیم.»
پیروزی مقابل بولیوی یا سورینام پس از همه آنچه در هفته گذشته رخ داده، اتفاقی است که عراقیها اکنون رویای آن را در سر دارند.
منبع: خبرآنلاین
