بزرگ‌ترین حسرت جک نیکلسون

جک نیکلسون اسطوره سینما و پرافتخارترین بازیگر مرد تاریخ اسکار که به تازگی ۸۹ ساله شده، بزرگترین ناامیدی حرفه‌ای خود را فیلمی می‌داند که هرگز ساخته نشد، پروژه‌ای درباره ناپلئون بناپارت که قرار بود با کارگردانی استنلی کوبریک ساخته شود.

 ممکن است هیچ بازیگر دیگری در تاریخ سینما به اندازه نیکلسون موفق نباشد؛ او بیشتر از هر بازیگر مرد دیگری نامزدی اسکار دارد و در فیلم‌هایی ظاهر شده که جزو بهترین‌ فیلم های ست که ساخته‌شده اند.

او یک بازیگر واقعی است که می‌تواند در ژانرهای مختلف کار کند و برای فرو رفتن در شخصیت، خود را از نظر فیزیکی دگرگون کند.

نیکلسون علاوه بر همکاری با بسیاری از تأثیرگذارترین کارگردانان، اغلب نیروی خلاق اصلی در فیلم‌هایی بوده که در آنها نقش اول را ایفا کرده است. شاید بزرگترین دلیل دیگر موفقیت نیکلسون این باشد که همیشه گزینشی عمل کرده و به ندرت در فیلم‌هایی که در آنها ظاهر شده، اشتباه کرده است. اگرچه او به اندازه بازیگرانی مثل دنیل دی-لوئیس یا لئوناردو دیکاپریو سخت‌گیر نیست، اما فقط در فیلم‌هایی ظاهر شد که شانس خوبی برای موفقیت داشتند، که نتیجه آن کارنامه بسیار منسجمی بوده است.

فیلم‌های کمی هستند که او در آنها ظاهر شده و کاملاً «بد» باشند و حتی تعداد کمتری هم هستند که به نوعی موفق نبوده باشند.

سرمایه‌گذاری نیکلسون در فیلم‌هایی که در آنها ظاهر شد، به این معنا بود که جاه‌طلبی‌هایش گاهی از واقعیت فراتر می‌رفت. اگرچه او شخصیت‌های تاریخی جذابی مثل جیمی هوفا و یوجین اونیل را بازی کرده بود، بزرگترین رویای او بازی در نقش ناپلئون بناپارت بود. او حقوق رمان غیرداستانی «قتل ناپلئون» را در سال ۱۹۸۲ به دست آورده بود، اما این فیلم به دلایل مختلف از جمله زمان‌بندی، تأمین مالی و علاقه کارگردان هرگز ساخته نشد.

نیکلسون گفت: «نمی‌توانم بگویم چقدر دوست دارم فیلمی درباره او بسازم و چقدر آزاردهنده است که نمی‌توانم این کار را بکنم.»

به نظر می‌رسد زندگی ناپلئون موضوعی است که می تواند برای اقتباس‌های سینمایی بسیار مناسب باشد و تلاش‌های قابل توجهی در طول تاریخ سینما صورت گرفته است، از جمله حماسه صامت روسی «ناپلئون» در سال ۱۹۲۷ که برای سال‌ها به درستی نمایش داده نشد تا زمانی که سرانجام با یک بازسازی، بهترین نسخه چهار ساعته فیلم را نجات داد. با این حال، نیکلسون فیلمی درباره ناپلئون را مسأله‌ای می‌دید که می‌توانست آزمایش زمان را پس دهد و به عنوان بزرگترین نقش کارنامه او در تاریخ ثبت شود. او مدت‌ها برنامه داشت این فیلم را با استنلی کوبریک به عنوان کارگردان بسازد و حتی تا مرحله طراحی استوری‌برد و فیلمنامه‌نویسی پیش رفته بود.

کوبریک انتخاب ایده‌آلی برای کارگردانی بود، زیرا او همیشه شیفته قهرمانان پیچیده و از نظر اخلاقی مبهم بوده است. کوبریک علاوه بر ساختن یکی از بزرگ‌ترین حماسه‌های جنگی اروپا با عنوان «بری لیندون»، بر اساس تجربیاتش در ساخت «درخشش» در کنار نیکلسون، رابطه نزدیکی با او شکل داده بود. 

متأسفانه زمانی فرا رسید که نیکلسون برای بازی در این نقش پیر شده بود و فرآیند خلاقانه کوبریک نیز چالش‌برانگیزتر شده بود؛ او تمام زندگی‌اش را وقف آخرین فیلمش «چشمان کاملاً بسته» کرد. 

یک فیلم واقعی ناپلئونی در نهایت با بازیگری دیگر و کارگردانی دیگر ظاهر شد، زمانی که ریدلی اسکات در سال ۲۰۲۳ فیلم «ناپلئون» را با بازی واکین فینیکس کارگردانی کرد. اما شباهت‌های بین نیکلسون و فینیکس نیز جذاب است: هر دو برنده اسکار و هر دو با بازی در نقش جوکر به بزرگترین موفقیت‌های حرفه‌ای خود دست یافتند.

جک نیکلسون چند روز پیش ۸۹ ساله شد. این ستاره برنده سه جایزه و ۱۲ بار نامزد اسکار، آخرین بار در سال ۲۰۱۰ در فیلم «از کجا می‌دانی» ساخته جیمز ال. بروکس‌ نقش آفرینی کرد و در چند سال اخیر به ندرت در انظار عمومی ظاهر شده است. 

منبع: ایسنا