ببینید| ارتش آمریکا پرتاب پهپاد Altius-700 از هلیکوپتر Black Hawk را آزمایش کرد

ارتش آمریکا روش جدیدی را برای تبدیل هلیکوپتر چندمنظوره H-60M Black Hawk به سکوی پرتاب تسلیحات خودمختار آزمایش کرده است. ویدیوی جدیدی که شرکت Anduril Industries در اول سپتامبر منتشر کرده، این هلیکوپتر را در حال پرتاب یک پهپاد Altius-700 از روی یک پایلون خارجی در فراز صحرای موهاوی کالیفرنیا، طی رزمایش Project Convergence Capstone 6 نشان می‌دهد.

در این ویدیو، یک پهپاد Altius-700 از بلک هاوک شلیک شده و سپس چند پهپاد با همکاری یکدیگر، یک هدف زمینی را شناسایی و مورد حمله قرار می‌دهند. این آزمایش نشان‌دهنده آینده‌ای است که در آن هلیکوپترها می‌توانند سامانه‌های بدون‌سرنشین را در فاصله‌ای بسیار فراتر از برد تسلیحات داخلی خود مستقر کنند.

بلک هاوک به حامل پهپاد تبدیل می‌شود

H-60M Black Hawk در درجه اول یک هلیکوپتر چندمنظوره است، در حالی که AH-64 Apache به‌عنوان هلیکوپتر تهاجمی اختصاصی ارتش آمریکا فعالیت می‌کند. این آزمایش با امکان حمل و پرتاب سامانه‌های خودمختار، نقش متفاوتی را در میدان نبرد برای بلک هاوک ایجاد می‌کند.

به گفته Anduril، خدمه هلیکوپتر یک «تیم شکارچی-قاتل» Altius-700 را مستقر کردند که به‌صورت خودمختار یک هدف را شناسایی کرد، اطلاعات را در میان گروه به اشتراک گذاشت و حمله را انجام داد.

ارتش آمریکا پیش‌تر Altius-700M را به‌عنوان مهمات دقیق دوربرد خود برای پرتاب از بلک هاوک معرفی کرده بود. بنابراین، وسیله‌ای که در تصاویر در حال اصابت به چیزی شبیه یک خودروی زرهی زمینی دیده می‌شود، احتمالاً Altius-700M است.

سرتیپ کوین چنی، معاون مدیر اجرایی برنامه‌های خرید در حوزه هواگردهای مانوری ارتش آمریکا، گفته است:

    پرتاب موفقیت‌آمیز مهمات پرتاب‌شونده از هوا از یک بلک هاوک چیزی فراتر از یک نقطه عطف است؛ این یک جهش رو به جلو محسوب می‌شود. با افزایش برد دسترسی و قدرت مرگبار، ما هندسه میدان نبرد را تغییر می‌دهیم و یک برتری تعیین‌کننده برای سربازان خود ایجاد می‌کنیم.

برد بیشتر از آسمان

Altius-700M به‌گونه‌ای طراحی شده است که در مقایسه با تسلیحاتی که به‌طور سنتی توسط هلیکوپترها حمل می‌شوند، برد بسیار بیشتری داشته باشد. بر اساس گزارش‌ها، این سامانه حدود ۱۶۱ کیلومتر برد دارد و می‌تواند تقریباً ۷۵ دقیقه در هوا باقی بماند.

در مقایسه، موشک AGM-114 Hellfire حدود ۱۱ کیلومتر برد دارد. این بدان معناست که یک بلک هاوک می‌تواند یک سامانه Altius را در حالی مستقر کند که فاصله بسیار بیشتری از هدف دارد.

مهمات پرتاب‌شونده از هوا همچنین می‌توانند مأموریت‌هایی مانند نظارت، تعیین هدف، جنگ الکترونیک، تقویت ارتباطات و حملات دقیق را انجام دهند. بنابراین، هلیکوپتر می‌تواند به‌عنوان یک حامل برای سامانه‌هایی عمل کند که توانایی‌های شناسایی و تهاجمی آن را افزایش می‌دهند.

آزمایش در صحرا توانایی‌های خودمختار را به چالش می‌کشد

آزمایش در موهاوی همچنین عملکرد این سامانه در شرایط سخت را بررسی کرد. ارتش آمریکا از محیط بیابانی برای ارزیابی این فناوری در گرمای شدید استفاده کرد و هم‌زمان قابلیت‌های شبکه ارتباطی و خودمختار آن را مورد آزمایش قرار داد.

این نمایش پس از سه روز آزمایش پروازی در فورت ای‌پی هیل در ویرجینیا در ماه ژوئن انجام شد. در جریان این آزمایش‌ها، خدمه H-60M چندین سامانه پرتاب‌شونده میان‌برد را پرتاب و کنترل کردند.

شرکت سیکورسکی انتظار دارد عملیات‌های آینده شامل چندین سامانه خودمختار باشد که به‌صورت هم‌زمان فعالیت می‌کنند. جیسون وریگلی، مدیر توسعه کسب‌وکار سامانه‌های ارتش و نیروی هوایی در سیکورسکی، گفته است:

    ما تصور نمی‌کنیم که فقط از یک سامانه در هر نوبت استفاده کنیم. انتظار داریم چندین سامانه به‌طور هم‌زمان فعالیت کنند و میدان نبرد آینده شامل تعداد زیادی پهپاد خواهد بود که باید با یک هواپیمای مادر یا یک گره کنترلی دیگر ارتباط برقرار کنند. بلک هاوک توانایی ایفای این نقش را خواهد داشت.

مرحله اول به برنامه‌های بزرگ‌تر اشاره دارد

ارتش آمریکا مرحله اول قابلیت سامانه‌های پرتاب‌شونده خود را به‌عنوان یک سامانه طراحی‌شده و متعلق به دولت معرفی می‌کند که با همکاری دفتر پروژه هلیکوپترهای چندمنظوره و مرکز هوانوردی و موشکی DEVCOM توسعه یافته است.

خانواده Altius شرکت Anduril یکی از سامانه‌هایی بود که در جریان Capstone 6 به نمایش درآمد، هرچند ارتش آمریکا نام تمامی سامانه‌های پرتاب‌شونده مورد استفاده در این رزمایش را به‌صورت عمومی اعلام نکرده است.

هم‌زمان، هلیکوپتر بدون‌سرنشین U-Hawk نیز با یک سامانه پرتاب داخلی در حال توسعه است. این رویکرد می‌تواند به هواگردهای خودمختار اجازه دهد مهمات پرتاب‌شونده را در داخل بدنه خود حمل کنند.

هدف گسترده‌تر، ایجاد میدان نبردی است که در آن هواگردهای سرنشین‌دار و بدون‌سرنشین بتوانند در کنار یکدیگر فعالیت کنند؛ به‌طوری که سامانه‌های خودمختار در جلوی نیروها حرکت کرده و توانایی آن‌ها برای شناسایی و درگیری با تهدیدها را افزایش دهند.

منبع: روزیاتو