آدمهایی که گوشیهای هوشمندشان را دور میاندازند
فکر نمیکنم روزی که در بستر مرگ هستید آرزو کنید ای کاش زمان بیشتری را در توئیتر گذرانده یا یک مقاله بیشتر در اینترنت خوانده بودید.
فرادید | در جهانی که بسیاری از ما چشمهایمان را به گوشیهای هوشمندمان دوختهایم، امثال دالسی کاولینگ چیزی شبیه یک ناهنجاری است - او گوشیاش را دور انداخته است.
به گزارش فرادید، این زن ۳۶ ساله اواخر سال میلادی گذشته به این نتیجه رسید که خلاص شدن از شر گوشی هوشمند و تمام متعلقاتش سلامت روانی او را بهبود میبخشد؛ بنابراین در تعطیلات سال نو به خانواده و دوستانش گفت که به یک گوشی نوکیای قدیمی تغییر وضعیت داده که فقط میتواند به تماسها جواب بدهد و پیام متنی ارسال کند.
او میگوید یکی از حساسترین لحظاتی که باعث شد چنین تصمیمی بگیرد روزی بود که با دو پسرش که یکی ۶ و دیگری ۳ ساله است به پارک رفته بود. «با دو فرزند و تلفن همراهم در پارک بودم و به اطرافم نگاه کردم و دیدم که همه والدین - که ۲۰ نفری میشدند - در همان لحظه داشتند به گوشی تلفن همراهشان نگاه میکردند و غرق در آن بودند.»
«با خودم فکر کردم که کی همچین اتفاقی افتاد؟ همه دارند زندگی واقعی را از دست میدهند. فکر نمیکنم روزی که در بستر مرگ هستید آرزو کنید کهای کاش زمانی بیشتری را در توئیتر گذرانده بودند یا یک مقاله بیشتر در اینترنت خوانده بودید.»
کاولینگ، که یک مدیر خلاق در یک آژانس تبلیغاتی در لندن است، میافزاید فکر ترک کردن گوشی هوشمند در دوران قرنطینه به ذهنش رسیده بود. «فکر کردم چه مدت از وقتم را با تلفن همراهم مشغولم و به جای این کار چه کارهای دیگری میتوانم انجام دهم. متصل بودنِ مداوم به خدمات زیاد باعث حواسپرتیهای زیاد میشود و مغز باید همه اینها را که برایش زیاد است، پردازش کند.»
او تصمیم گرفته زمانی که از کنار گذاشتن تلفن همراه به دست آورده است را صرف مطالعه و خواب کند. از هر ۱۰ انگلیسی ۹ نفر امروز تلفن هوشمند دارند، این آمار در مورد همه کشورهای توسعهیافته صدق میکند. ما همگی خیره به گوشیهای هوشمندمان هستیم. یک مطالعه که اخیراً انجام شده است نشان میدهد که هر فرد بهطور متوسط ۴.۸ ساعت را صرف استفاده از گوشی هوشمند میکند.
دراینمیان، تعداد کمی از آدمها که البته درحالِ افزایش هستند، فکر میکنند که دیگر کافی است.
آلکس دانِدین ۲ سال پیش گوشی هوشمندش را دور انداخت. او که محقق آموزشی و کارشناس تکنولوژی است میگوید: «ما به این ابزار اعتیاد پیدا کردهایم. آنها شناخت را ضعیف میکنند و از بهرهوری ممانعت میکنند.»
داندین که در اسکاتلند زندگی و کار میکند، میگوید دلیل دیگر او برای کنار گذاشتن گوشی هوشمند نگرانی زیستمحیطی بوده است. «ما به شکلی تصاعدی در حال هدر دادن انرژی هستیم و این کار را با تولیدِ تصاعدی گاز دیاکسیدکربن انجام میدهیم.»
او میگوید از زمانی که تلفن هوشمندش را کنار گذاشته است احساس شادی بیشتری دارد و بهرهوریاش افزایش پیدا کرده است. داندین حتی دیگر گوشی قدیمی یا تلفن ثابت هم ندارد.
او از طریق ایمیل در دسترس است و با دیگران ارتباط برقرار میکند. او میگوید: «این کار زندگی من را به نحو مطلوبی دگرگون کرده است. افکار من از اینکه مدام به لحاظ شناختی به ماشینی وصل باشد که باید با انرژی و پول آن را تغذیه کنم، رها شده است. فکر میکنم خطر تکنولوژیها این است که آنها زندگی ما را تهی میکنند.»
لین وویس، یک معلم و نویسنده ۵۳ ساله از بیرمنگام، مسیر معکوس را طی کرده است - او بعد از ۶ سال قهر با گوشیهای هوشمند در ماه آگوست سال گذشته دوباره استفاده از گوشی هوشمند را از سر گرفت.
او میگوید علاقهای به خریداری دوباره گوشی هوشمند نداشته است؛ اما به دلیل افزایش استفاده از کدهای کیوآر در رستورانها، گذرنامههای مربوط به کووید و همینطور امکان برقراری ارتباطِ آسانتر با دخترش که در پاریس زندگی میکند، مجبور شده است یک گوشی هوشمند بخرد.
اما میگوید اگر بتواند دوباره آن را کنار میگذارد. «بعد از پایان همهگیری و وقتی اِلا [دخترش]دیگر در خارج از کشور نباشد، دوباره آن را کنار میگذارم. به نظر میرسد که یک نوع اعتیاد باشد. اینطور نیست؟»
وویس نخستینبار در سال ۲۰۱۶ گوشی هوشمندش را کنار گذاشت و هدفش این بود که دخترانش را تشویق کند اوقات کمتری را با تلفنهای هوشمندشان سر کنند.
«آنها به گوشیهایشان چسبیده بودند. فکر کردم تنها راه برای متوقف کردن چنین وضعیتی آن است که اول خودم از شر گوشی خلاص شوم؛ و همه چیز خیلی تغییر کرد. برای مثال وقتی به رستوران میرفتیم آنها میدیدند که من دست به گوشی نمیزنم.»
او میگوید: «نداشتن گوشی هوشمند باعث شد که فشار زیادی از روی مغزم برداشته شود. دیگر احساس نمیکردم که باید مدام به همه چیز واکنش نشان دهم یا وقتی بیرون از خانه هستم در دسترس باشم.»
درحالیکه بسیاری نگران وقت زیادی که با گوشیهایشان سپری میکنند، هستند، تعداد زیادی فکر میکنند که این گوشیها یک موهبت الهی بوده است.
یکی از سخنگویان شبکه موبایلی وودافون در انگلستان، میگوید: «امروز بیشتر از هر زمانی دسترسی به درمان، خدمات اجتماعی و حتی دوستان و خانواده دیجیتالی شده است و گوشیهای هوشمند یک ضرورت حیاتی برای مردم است.»
اما هیلدار برک، رواندرمانگر و نویسنده کتابی با عنوان «کتابکار اعتیاد به تلفن» میگوید بین استفاده زیاد از این ابزار و مشکلات زناشویی، کیفیت خواب، تواناییمان در رسیدن به نقطه آرامش و سطح تمرکز، ارتباطی قوی وجود دارد.»
«بسیاری از مردم مدام در معرض درخواستهایی هستند که به دلیل دردسترس بودن به آنها ارسال میشود، درحالیکه بسیاری از این درخواستها واقعاً ضروری نیستند.»
«آنها اجباراً احساس میکنند که باید مدام ایمیلها و پیامهایشان را به عنوان نخستین کار در صبح و آخرین کار در شب، ملاحظه کنند و به همین علت فکر میکنند قادر به رعایت مرزهای خود نیستند.»
اگر نمیتوانید تلفن همراهتان را کنار بگذارید، اما نگران وقت زیادی که صرف آن میکنید هم هستید، راههای دیگری هستند که میتوانند مدت زمانی که شما با گوشی سپری میکنید را مدیریت کنند.
شاید متناقض باشد، اما برنامههای کاربردی برای مدیریت استفاده از گوشی همراه هر روز بیشتر میشوند.
برای مثال برنامه کاربردی Freedom به شما اجازه میدهد تا موقتاً برخی برنامهها و وبسایتها را مسدود کنید تا بتوانید تمرکزتان را افزایش دهید. برنامه کاربردی Off The Grid به شما کمک میکند تا برای مدتی گوشیتان را مسدود کنید.
منبع: BBC
ترجمه: سایت فرادید