کشف شواهدی از «سگخواری» در اروپای 2500 سال قبل
یک مطالعه جدید روی استخوانهای سگ در چندین سایت باستانی متعلق به عصر آهن در بلغارستان نشان میدهد که مردم آن زمان گوشت سگ میخوردند.
فرادید| بررسی نشانههای برش روی دهها اسکلت سگ که در سایتهای باستانی بلغارستان پیدا شده، نشان میدهد که مردم این منطقه ۲۵۰۰ سال پیش گوشت سگ مصرف میکردند؛ و جالب اینجاست که این کار را از سر ناچاری یا گرسنگی انجام نمیدادند.
به گزارش فرادید؛ استلا نیکولوفا، جانور-باستانشناس از موسسه ملی باستانشناسی بلغارستان، در این باره میگوید: «خوردن گوشت سگ از روی فقر نبود، چون این مناطق پر از دامهای مختلف (منبع اصلی پروتئین) بودند. شواهد نشان میدهد که مصرف این گوشت بخشی از یک سنت مربوط به ضیافتها و جشنهای جمعی بوده است».
اگرچه امروزه خوردن گوشت سگ در جوامع اروپایی یک عمل ناپسند (تابو) محسوب میشود، اما همیشه اینطور نبوده است. گزارشهای تاریخی نشان میدهند که یونانیان باستان گاهی گوشت سگ میخوردند و تحلیلهای باستانشناسی در یونان نیز این موضوع را تایید کرده است.
آثار برش عمدی بر روی بخشهای کشفشده از استخوانهای باستانی سگ
در عصر آهن (قرن پنجم تا اول پیش از میلاد)، گروهی به نام تراکیان (Thracians) در بلغارستان امروزی زندگی میکردند. یونانیها و رومیها آنها را افرادی جنگجو و غیرمتمدن میدانستند. بررسیهای جدید نیکولوفا روی اسکلتهای ۱۰ سایت باستانی در سراسر بلغارستان نشان داد که تراکیان نیز مانند یونانیان گوشت سگ مصرف میکردند.
بسیاری از این سگها از نظر جثه شبیه به سگهای ژرمن شپرد امروزی بودند. اما تعداد زیاد آثار قصابی روی استخوانها ثابت میکند که آنها «بهترین دوست انسان» به معنای امروزی نبودند. نیکولوفا معتقد است که آنها بیشتر به عنوان سگ نگهبان برای گلههای دام نگهداری میشدند و مانند امروز به عنوان حیوان خانگی و مونس به آنها نگاه نمیشد.
در مرکز تجاری باستانی «امپوریون پیستیروس»، باستانشناسان بیش از ۸۰ هزار استخوان حیوان پیدا کردند که ۲ درصد آنها متعلق به سگها بود. بررسی دقیق نشان داد: حدود ۲۰ درصد از استخوانهای سگ دارای آثار برش با ابزارهای فلزی بودند؛ در برخی فکها، آثار سوختگی دندان مشاهده شد که احتمالاً مربوط به سوزاندن مو و پوست سگ قبل از پختن بوده است. همچنین بیشترین برشها در قسمتهای پرگوشت بدن (رانها) دیده شده است. به علاوه، الگوی قصابی سگها دقیقاً مشابه الگوی قصابی گوسفندان و گاوها در آن منطقه بوده است.
از آنجا که تراکیان به منابع غذایی فراوانی مثل پرندگان، ماهی و حیوانات وحشی دسترسی داشتند، خوردن سگ آخرین راه چاره آنها نبوده است. استخوانهای سگ هم در زبالههای معمولی خانگی و هم در بقایای ضیافتها پیدا شده است. این یعنی گوشت سگ علاوه بر جنبههای سنتی، به عنوان یک غذای خاص در موقعیتهای مختلف مصرف میشده است.
این محقق در پایان اشاره میکند که این رفتار مختص تراکیان نبوده و در شمال شرق دریای مدیترانه در هزاره اول پیش از میلاد، پدیدهای نسبتاً رایج بوده است. او قصد دارد در تحقیقات آینده بررسی کند که آیا با گذشت زمان، تغییری در نگرش مردم ایجاد شده که باعث شده سگها از فهرست غذایی حذف شوند یا خیر.
