کشف سکونتگاه قرون وسطایی در جریان ساخت یک مرکز بهداشت

فرادید| کارشناسان «انجمن منطقه‌ای وستفالن-لیپه» (LWL) با همکاری یک شرکت تخصصی باستان‌شناسی، بقایای گسترده‌ای را شناسایی کردند که از دوره «قرون وسطای میانه» تا قرن بیستم را در بر می‌گیرد. بین برجسته‌ترین یافته‌ها، دیوارهای قابل‌توجهِ پیِ کلیسای پیشین صومعه «ماریِن‌برینک» قرار دارد که زمانی در قلب شهر واقع بود. 

به گزارش فرادید، کاوش‌های اکتشافی اولیه و بررسی‌های ژئوفیزیکی در سال ۲۰۲۴ در جنوب ساختمان‌های کنونی کاریتاس انجام شد. به گفته دکتر آندریاس وونشل، پژوهشگران همان زمان برای نخستین بار به بخش‌هایی از کلیسای صومعه متعلق به قرن پانزدهم برخورد کردند. قسمت‌هایی از دیوارهای غربی و جنوبی نمایان، اندازه‌گیری و مستندسازی شدند. 

ادامه حفاری‌ها در پایان سال ۲۰۲۵ نشان داد که بخش‌هایی از پی‌های کلیسا به‌طور استثنایی به‌خوبی حفظ شده‌اند. دکتر اولریش هولتفِستر، مدیر کاوش گزارش داده که باستان‌شناسان یک دیوار بیرونی به عرض ۱٫۲۵ متر شناسایی کردند که پی‌های آن به ارتفاع حدود ۱٫۶۰ متر می‌رسد. این دیوارها که از آجر قرمز و ملات آهکی ساخته شده بودند، در برخی نقاط زیر لایه‌های ضخیم آوار پنهان مانده بودند. 

در این محوطه ویژگی‌های تاریخی متأخرتر نیز آشکار شده است. سال ۲۰۲۴، یک پناهگاه ضدهوایی مربوط به جنگ جهانی دوم در جنوب‌غربیِ بقایای کلیسا کشف شد. ارزیابی‌های اولیه نشان داد این پناهگاه بخش چشمگیری از محدوده طرح توسعه را اشغال کرده است. 

ترانشه‌های اضافی که بین اکتبر و نوامبر ۲۰۲۵ در بخش‌های باغ (جایی که ورودی پارکینگ زیرزمینی برنامه‌ریزی شده) حفر شدند، زیرزمین‌های پرشده‌ی ساختمان‌های پیشین، گودالی برای لاشه حیوانات و شمار زیادی گودال و حفره‌های جای تیرک متعلق به دوره آغازین عصر جدید آشکار شد. قطعات سفالی به‌دست‌آمده در جریان این عملیات، از اواخر قرون وسطای میانه تا دوران معاصر تاریخ‌گذاری می‌شوند و نشان‌دهنده سکونت پیوسته و متراکم در این بخش از مرکز شهر بورکن طی سده‌ها هستند. 

این منطقه به دلیل نزدیکی به کلیسای محله‌ای سنت رِمیگیوس از دید باستان‌شناسی حساس تلقی می‌شود؛ کلیسایی که منشأ آن به حدود سال ۸۰۰ میلادی به‌عنوان پایگاه تبلیغی سلطنتی یا ملک اسقفی بازمی‌گردد. پژوهشگران اشاره می‌کنند که هسته تاریخی بورکن عموماً لایه‌های باستان‌شناسی پیچیده‌ای را زیر سیمای کنونی خیابان‌ها حفظ کرده است. 

این محل همچنین از اهمیت فرهنگی و مذهبی برخوردار است. پس از انحلال صومعه ماریِن‌برینک در اوایل قرن نوزدهم، بخش‌هایی از این مجموعه برای کنیسه، مدرسه و میقوه‌ای (حمام خاصی که در یهودیت برای غسل کردن از آن استفاده می‌شود) که سال ۱۸۱۸ تأسیس شد، دوباره استفاده شد. این کنیسه در جریان «شب بلورین» سال ۱۹۳۸ ویران و سال بعد تخریب شد. هرچند تاکنون بقایای قطعی مرتبط با کنیسه شناسایی نشده، باستان‌شناسان اعلام کرده‌اند که همزمان با پیشرفت برنامه‌ریزی برای طرح جدید، بررسی‌ها ادامه دارد.

مترجم: زهرا ذوالقدر