اندازه باورنکردنی خرس ها در حالت ایستاده + اینفوگرافیک

خرس ها یکی از شناخته شده ترین حیوانات روی کره زمین هستند، اما جالب است بدانید که افراد کمی می توانند آن ها را به درستی از هم تشخیص دهند. تفاوت این موجودات فراتر از رنگ موهایشان است و به ویژگی های فیزیکی، زیستگاه و رفتارهای آن ها بازمی گردد. در این مطلب به بررسی 4 نوع از معروف ترین خرس های دنیا می پردازیم.

خرس قهوه ای: پادشاه قلمروهای گسترده

خرس قهوه ای گسترده ترین گونه خرس در جهان است که در اروپا، آسیا و آمریکای شمالی یافت می شود. این خرس با جثه ای عظیم می تواند تا 2.7 متر قد بکشد و وزنی معادل 700 کیلوگرم داشته باشد.

بارزترین ویژگی آن، وجود یک قوز عضلانی در ناحیه شانه (پشت گردن) است.

پنجه های آن دارای چنگال های بلند و صافی است که به طور اختصاصی برای کندن زمین طراحی شده اند.

خرس گریزلی: نماد قدرت در آمریکای شمالی

گریزلی در واقع یک زیرگونه از خرس قهوه ای است، اما ویژگی های منحصر به فردی دارد که آن را متمایز می کند. این خرس که یکی از خطرناک ترین درندگان خشکی در آمریکا محسوب می شود، تا 680 کیلوگرم وزن دارد.

نام گریزلی به دلیل لبه های نقره ای رنگ موهایش است که ظاهری «یخ زده» یا «خاکستری» به او می دهد.

قوز پشت گردن در گریزلی ها حتی از خرس های قهوه ای معمولی هم برجسته تر است.

خرس قطبی: غول سفید قطب شمال

خرس قطبی بزرگ ترین و بلندقدترین گونه در میان این چهار مورد است. قد او در حالت ایستاده به 3 متر و وزنش به 800 کیلوگرم می رسد. بدن او کشیده تر از بقیه است تا برای شنا در مسافت های طولانی مناسب باشد.

تنها گونه خرس است که به طور کامل گوشت خوار است.

جالب است بدانید موهای خرس قطبی سفید نیست، بلکه شفاف است و با انعکاس نور سفید به نظر می رسد.

خرس سیاه آمریکایی: کوهنورد چابک

کوچک ترین و فراوان ترین گونه در آمریکای شمالی است. قد خرس سیاه آمریکایی در حالت ایستاده حداکثر 1.8 متر و وزنش حدود 300 کیلوگرم است.

برخلاف نامش، این خرس می تواند قهوه ای، دارچینی یا حتی بلوند باشد.

نسبت به عموزاده هایش بسیار چابک تر است و مهارت بالایی در بالا رفتن از درخت دارد. همچنین روحیه تهاجمی کمتری نسبت به بقیه دارد.

جدول مقایسه ای در یک نگاه

اگرچه این حیوانات بسیار باشکوه هستند، اما به یاد داشته باشید که در مواجهه با آن ها در طبیعت، حفظ فاصله ایمن و شناخت رفتار هر کدام می تواند نجات بخش باشد.

منبع: عصر ایران