نه یا ده گالن بنزین برای سوزاندن جسد هیتلر و همسرش مصرف شد

در واپسین ماه‌های جنگ جهانی دوم، برلین به شهری ویران تبدیل شده بود. ارتش سرخ شوروی حلقه محاصره را تنگ‌تر کرده و نبرد برای پایتخت آلمان عملاً به پایان رسیده بود. در زیر زمین و در عمق حدود هشت‌متری باغ صدارت عظمای رایش، پناهگاه بتنی آدولف هیتلر آخرین صحنه زندگی دیکتاتور آلمان نازی بود.

۳۰ آوریل ۱۹۴۵ [۱۰ اردیبهشت ۱۳۲۴] حوالی ساعت ۱۵:۳۰، در حالی که صدای گلوله‌باران و انفجار همچنان شهر را می‌لرزاند، صدای شلیک گلوله‌ای از اتاق خصوصی هیتلر در پناهگاه شنیده شد. دقایقی بعد، هاینتس لینگه، پیشخدمت شخصی او، به همراه اتو گونشه، آجودان اس‌اس، وارد اتاق شدند.

آن‌ها با صحنه‌ای روبه‌رو شدند که پایان حکومت رایش سوم را نمادین می‌کرد: آدولف هیتلر و همسر تازه‌اش، اِوا براون، بی‌جان بر روی کاناپه نشسته بودند. براساس روایت شاهدان، اِوا براون با کپسول سیانور خودکشی کرده بود و هیتلر با شلیک گلوله به سرش به زندگی خود پایان داده بود.

یک روز پیش از این واقعه، در شامگاه ۲۹ آوریل، هیتلر و اِوا براون در همان پناهگاه ازدواج کرده بودند. هیتلر پس از آن وصیت‌نامه سیاسی و شخصی خود را دیکته کرد و از نزدیکانش خداحافظی کرد. او به اطرافیانش گفته بود که نمی‌خواهد زنده یا مرده به دست شوروی‌ها بیفتد و دستور داده بود پس از مرگ، جسدش سوزانده شود.

پس از تأیید مرگ، نزدیک‌ترین همراهانش اجساد هیتلر و اِوا براون را به باغ صدارت عظما بردند و با بنزین به آتش کشیدند. با این حال، بقایای اجساد سوخته بعدها توسط نیروهای شوروی کشف شد و گفته می‌شود از طریق دندان‌ها شناسایی گردید.

در سال‌های پس از جنگ، ابهام‌ها و روایت‌های متفاوت درباره چگونگی مرگ هیتلر شکل گرفت. برخی از گزارش‌های شوروی از احتمال مسمومیت نیز سخن می‌گفتند، اما بسیاری از تاریخ‌نگاران این ادعا را بخشی از تبلیغات آن زمان می‌دانند.

سرانجام در سال ۱۹۵۶، یک دادگاه آلمانی به‌طور رسمی اعلام کرد که آدولف هیتلر در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ در پناهگاه فرماندهی خود در برلین با شلیک گلوله به زندگی‌اش پایان داده است. با این حال، جزئیات دقیق آخرین لحظات او هنوز هم موضوع بحث و گمانه‌زنی در میان پژوهشگران تاریخ باقی مانده است.

منبع: خبرآنلاین