از شیکاگو تا خیابان‌های جهان؛ راز انتخاب رنگ زرد برای تاکسی‌ها

داستان رنگ زرد از شیکاگوی سال ۱۹۱۵ شروع شد؛ جایی که جان هرتز (John Hertz) بنیان‌گذار شرکت «Yellow Cab»، به دنبال راهی برای متمایز کردن ناوگان تاکسی‌هایش از خودروهای شخصی و سایر رقبا در خیابان‌های شلوغ بود.

هرتز برای اتخاذ یک تصمیم علمی، از محققان دانشگاه شیکاگو درخواست کرد تا مطالعه‌ای دقیق درباره «میزان دیده شدن رنگ‌ها از فواصل دور» انجام دهند که نتیجه نهایی این تحقیق، انتخاب قطعی رنگ زرد بود.

از نظر فیزیک نور و ادراک بصری انسان، رنگ زرد بالاترین میزان جلب توجه را دارد و حتی در شرایط جوی نامناسب (مثل هوای ابری یا بارانی) و در ترافیک‌های سنگین، چشم انسان آن را سریع‌تر از هر رنگ دیگری تشخیص می‌دهد.

هدف اصلی هرتز از این انتخاب، افزایش سودآوری بود؛ چرا که اگر مسافر می‌توانست تاکسی را از یک بلوک دورتر به‌راحتی ببیند، احتمال بیشتری وجود داشت که آن را متوقف کند و سوار تاکسی‌های رقیب نشود.

این انتخاب به قدری در جذب مشتری موفق عمل کرد که «تاکسی زرد» به‌سرعت به نماد این صنعت تبدیل شد و بسیاری از شهرهای جهان نیز به دلیل کارایی بصری و ایمنی بالای این رنگ، از آن الگوبرداری کردند.

در بسیاری از کلان‌شهرها، رنگ زرد به یک استاندارد قانونی برای تاکسی‌ها تبدیل شد تا مأموران پلیس و مسافران بتوانند در یک نگاه، تاکسی‌های مجاز را از خودروهای متفرقه و خصوصی تشخیص دهند.

اگرچه امروزه در تمام نقاط دنیا تاکسی‌ها لزوماً زرد نیستند، اما به دلیل حضور پررنگ در سینما، رسانه‌ها و خاطرات جمعی، رنگ زرد همچنان به عنوان «استاندارد ذهنی» تاکسی در سراسر جهان شناخته می‌شود.

منبع: چند ثانیه