تصاویر| ۱۰ فیلم علمی تخیلی که در تماشای دوم معنای واقعیشان را کشف میکنید
برای کشف عمق و پیچیدگیهای پنهان برخی فیلمهای علمی تخیلی، گاهی اوقات تماشای دوم ضروری است تا معنای واقعی و پیامهای عمیق آنها آشکار شود.
ژانر علمی تخیلی با مفاهیم بلندپروازانه و داستانگوییهای پیچیده، همواره مخاطبان خود را به چالش کشیده است. برخی از آثار سینمایی این ژانر، بیش از یک بار تماشا شدن را میطلبند تا درک کاملتری از جهانبینی آنها به دست آید. این فیلمها، چه کلاسیکهای شناختهشده باشند و چه آثار کمتر دیدهشده، با هر بار تماشا لایههای جدیدی از معنا را فاش میکنند.
۲۰۰۱: ادیسه فضایی (۱۹۶۸)
۲۰۰۱: ادیسه فضایی (۱۹۶۸) ساخته استنلی کوبریک، شاهکاری پیچیده درباره تکامل بشر و هوش مصنوعی است. با روایتی غیرخطی، سفر دکتر دیوید بومن و مواجهه با HAL ۹۰۰۰ را تصویر میکند. پایان مرموز آن، تماشای چندباره را برای درک معنای واقعیاش ضروری میسازد.
ورود (۲۰۱۶)
ورود (۲۰۱۶) از دنی ویلنوو، داستان دکتر لوئیز بنکس (ایمی آدامز) را روایت میکند که باید زبان ۱۲ سفینه بیگانه فرودآمده بر زمین را تفسیر کند. تماشای دوباره این فیلم، درک عمیقتری از روایت غیرخطی آن و مضامین سوءتفاهم و زیبایی شکننده زندگی ارائه میدهد.
استاکر (۱۹۷۹)
استاکر (۱۹۷۹) ساخته آندری تارکوفسکی، با ریتم آهسته و فضای شاعرانهاش در ابتدا چالشبرانگیز است. فیلم، سفر نویسنده و استادی را دنبال میکند که به دنبال اتاقی اسرارآمیز برای برآورده شدن آرزوهایشان در سرزمینی پساآخرالزمانی هستند. عظمت استعاری این فیلم علمی تخیلی تنها با تماشای دوم کاملا درک میشود.
۱۲ میمون (۱۹۹۵)
۱۲ میمون (۱۹۹۵) به کارگردانی تری گیلیام، فیلمی علمی تخیلی با سفر در زمان است. بروس ویلیس در نقش جیمز کول، برای کشف منشا ویروس نابودگر بشر به سال ۱۹۹۵ بازمیگردد. تماشای مجدد، علاوه بر انرژی هیجانانگیز فیلم، به درک دقیق نگارش و طعنه دراماتیک سرنوشت کول کمک میکند.
پرایمر (۲۰۰۴)
پرایمر (۲۰۰۴)، شاهکار مستقل علمی تخیلی، داستان دو مهندس را روایت میکند که سفر در زمان را کشف میکنند. داستانگویی غیرخطی و جزئیات فنی آن در ۷۷ دقیقه، درک فیلم را در تماشای اول دشوار میسازد. تماشای دوباره به درک بهتر خردهداستانها و درگیریهای فلسفی این فیلم علمی تخیلی کمک میکند.
چشمه (۲۰۰۶)
چشمه (۲۰۰۶) به دلیل روایت غیرخطیاش، اثری علمی تخیلی است که در ابتدا نادیده گرفته شد. این فیلم سه داستان درهمتنیده از عشق و جستجوی زندگی ابدی را با بازی هیو جکمن و ریچل وایس دنبال میکند. عدم انسجام ظاهری در تماشای اول گیجکننده است، اما تماشای دوباره به درک زیبایی بصری و کاوش عمیقتر در مضامین آن کمک میکند.
سولاریس (۱۹۷۲)
سولاریس (۱۹۷۲) دیگر شاهکار آندری تارکوفسکی، فیلمی علمی تخیلی درباره حافظه، نوستالژی و حدود درک انسان است. دکتر کلوین (دوناتا بانیونیس) برای بررسی جنون خدمه به سیاره سولاریس میرود که خاطرات سرکوبشده را احضار میکند. ریتم آرام و دیالوگهای فلسفی آن در تماشای اول سنگین است، اما تماشای دوباره به درک عمیقتر مضامین فکری این اثر کمک میکند.
بلید رانر ۲۰۴۹ (۲۰۱۷)
بلید رانر ۲۰۴۹ اثر دنی ویلنوو، دنبالهای درخشان در سینمای علمی تخیلی مدرن است. این فیلم داستان افسر کی (رایان گاسلینگ)، پلیس رپلیکانت، را در جستجوی موجودی متولدشده از انسان و اندروید روایت میکند. تماشای دوباره آن، فیلم را از یک معما به مطالعه شخصیت غمانگیز کی تبدیل کرده و مهارت فیلمسازی، جلوههای بصری و موسیقی متن را برجستهتر میسازد.
برزیل (۱۹۸۵)
برزیل (۱۹۸۵) از تری گیلیام، فیلمی دستکمگرفتهشده با تمرکز بر یکنواختی بوروکراسی و نظارت جمعی است. پیامهای قوی و زیباییشناسی منحصربهفرد آن با الهام از دهه ۱۹۴۰، در تماشای اول ممکن است پیچیده بهنظر آیند. تماشای مجدد برزیل به روشن شدن این مضامین و ارائه تجربه کاتارسیس عمیقتر کمک میکند.
فرزندان انسان (۲۰۰۶)
فرزندان انسان (۲۰۰۶) یک شاهکار علمی تخیلی دستکمگرفتهشده است. در دنیایی دیستوپیایی که بشریت توانایی تولید مثل را از دست داده، تئو (کلایو اوون) باید اولین زن باردار را به پناهگاهی امن برساند. وزن تماتیک و دقت روایی فیلم در تماشای دوم برجستهتر میشود و مهارت فنی بیبدیل آلفونسو کوارون در جهانسازی دقیق آن، با تماشای مجدد به خوبی درک میشود.
منبع: خبرآنلاین
