پس از طلاق چه چیز باید بخوریم؟
عادات غذایی پس از طلاق چگونه است؟ آیا رژیم غذایی طلاق متفاوت است و بعد از طلاق دچار کاهش یا افزایش وزن می شویم؟ در این نوشتار با ما همراه باشید تا رژیم غذایی طلاق را برای شما بیان کنیم و بدانیم پس از طلاق چه چیز باید بخوریم.
کد خبر :
۳۰۹۲۳
بازدید :
۵۲۹۹
عادات غذایی پس از طلاق چگونه است؟ آیا رژیم غذایی طلاق متفاوت است و بعد از طلاق دچار کاهش یا افزایش وزن می شویم؟ در این نوشتار با ما همراه باشید تا رژیم غذایی طلاق را برای شما بیان کنیم و بدانیم پس از طلاق چه چیز باید بخوریم.
من همیشه دچار پرخوری هیجانی میشوم. وقتی در کارم ترفیع میگیرم، میخواهم برای شام بیرون بروم. وقتی استرس دارم، میخواهم یک کیسه پاستیل خرسی در دسترسام باشد. وقتی غمگین هستم، بهترین دوستانام بستنی و شربت هستند.
برای همین وقتی سال گذشته من و همسرم از هم طلاق گرفتیم، البته به دوستانهترین نحو ممکن، شگفتزده شدم چون اغلب اوقات نمیتوانستم چیزی بخورم.
برای نهار غذاهای سالم و موردعلاقهام را آماده میکردم اما در یک وعده، نمیتوانستم بیش از چند لقمه فرو بدهم. مجبور بودم به زور بخورم. باتوجه به اینکه تمام زندگی بزرگسالیام را صرف مطالعهی رفتارهای خوردن کردهام، میدانستم نخوردن برای بدن مضر است. برای همین "کالری را مینوشیدم" (به آدمهایی که سعی میکنند وزن کم کنند دقیقا برعکس این پیشنهاد را میدهم) تا مطمئن شوم به اندازهی کافی چیزی مشابه مواد مغذی را دریافت میکنم (هی، اگر شیر زیادی در قهوه باشد، آن هم حساب میشود، درست است؟). اما من از هیچکدام از آنها لذت نمیبردم.
به نظر میرسد من تنها کسی نیستم که به استرس، و طلاق از همسر چنین واکنشی نشان میدهم. بر اساس پژوهش، طلاق دومین استرسآورترین اتفاقی است که یک فرد میتواند در زندگی تجربه کند(نخستین اتفاق فوت همسر است).
بیشتر زنان و مردان معمولا پس از ازدواج چاق میشوند، اما طلاق عموما منجر به کاهش وزن میشود. برای بعضیها شاید چشمانداز "آشنا شدن با فردی جدید" باشد که آنها را تشویق به کاهش وزن میکند. اما برای بسیاری از ما، این فقط یک واکنش به استرس بیش از حد است.
من گزارش آدمهای دیگر را از تجربهی طلاق و تغییر عادتهای روزانهشان خواندهام: خوراک کمتر، خواب کمتر، گریهی بیشتر. یکی از چیزهای تاسفآور دربارهی کاهش وزن ناشی از طلاق این است که زنان تقریبا در سراسر دنیا به خاطر این "دستاورد" تحسین میشوند، حتی اگر بهای آن را با آسیب عاطفی پرداختهباشند یا از دست دادن وزن باعث شدهباشد وزنشان کمتر از نرمال باشد.
همیشه نباید به خاطر کاهش وزن به آدمها تبریک گقت؛ در واقع، وزن کمتر از نرمال بیشتر از چاقی مغرط آدمها را در معرض خطر مرگ قرار میدهد.
البته، بعضیها با پرخوری بیش از حد به استرس واکنش نشان میدهند. اما، شواهد نشان میدهد این پرخوری لزوما باعث نمیشود آدمها احساس بهتری داشتهباشند. در واقع، هرچند همهی ما دوست داریم فکر کنیم خوراکیهایی که برای رسیدن به آرامش میخوریم ما را به آرامش میرسانند، اما خوب، پژوهشهای جدید نشان میدهند این اتفاق به ندرت میافتد.
در یک پژوهش که در دانشگاه مینهسوتا انجام شد، شرکتکنندهها فیلمهایی غمگینکنندهای تماشا کردند که علت انتخابشان همین ویژگی بود. سپس همان شرکتکنندهها که فیلمها را دیدهبودند، بهطور تصادفی انتخاب شدند تا پیشنهاد انواع مختلف خوراکی را- خوراکیهای آرامشبخش(مثلا شکلات)، خوراکیهای مورد علاقه، خوراکیهای خنثی(مثل گرانول)، یا خوراکی نخوردن، دریافت کنند. به نظر میرسد حالات روحی شرکتکنندهها، در هر گروهی که بودند، بهبود یافت، این نشان میدهد گذر زمان(نه نوع خاصی خوراکی) بهترین راه برای برطرف شدن غمگینی است.
این پژوهش نشان میدهد رژیم غذایی طلاق، یا هر گونه تغییر در عادات خوراکی که در پی عواطف منفی یا استرس ایجاد میشود، راهحلی مناسب یا بلندمدت برای مدیریت سالم وزن نیست. در واقع، استفنی دولگاف، نویسنده، اظهار میکند وسواس فرهنگی ما دربارهی شکل ظاهری و لاغری، ما را از تمرکز روی چیزهای مهمتر زندگی، و چیزهایی که اغلب اواقات گفتوگو دربارهی آنها مشکل است، بازمیدارد.
این با پژوهشی مطابقت دارد که نشان میدهد زنان اغلب ادعا میکنند میخواهند برای بهبود سلامتی وزن کم کنند اما در واقع فوایدی که برای ظاهرشان دارد انگیزهی اصلی تلاش آنها برای کاهش وزن است. یافتههای این نوع پژوهشها این سوال را ایجاد میکند که "چرا ما سعی میکنیم چیزی را که میخوریم کنترل کنیم در حالی که کنترل بخش دیگری از زندگی از دستمان خارج شدهاست؟"
خوشبختانه، وقتی مدتی از طلاق من گذشت، اشتهایم برگشت. خوراکی دوباره منبع لذت است. و میل به خوردن یادآور این است که همیشه یک وعدهی دیگر، یک فصل دیگر در زندگی وجود دارد.
منبع: سایکولوژی تودی
ترجمه: سایت بازده
من همیشه دچار پرخوری هیجانی میشوم. وقتی در کارم ترفیع میگیرم، میخواهم برای شام بیرون بروم. وقتی استرس دارم، میخواهم یک کیسه پاستیل خرسی در دسترسام باشد. وقتی غمگین هستم، بهترین دوستانام بستنی و شربت هستند.
برای همین وقتی سال گذشته من و همسرم از هم طلاق گرفتیم، البته به دوستانهترین نحو ممکن، شگفتزده شدم چون اغلب اوقات نمیتوانستم چیزی بخورم.
برای نهار غذاهای سالم و موردعلاقهام را آماده میکردم اما در یک وعده، نمیتوانستم بیش از چند لقمه فرو بدهم. مجبور بودم به زور بخورم. باتوجه به اینکه تمام زندگی بزرگسالیام را صرف مطالعهی رفتارهای خوردن کردهام، میدانستم نخوردن برای بدن مضر است. برای همین "کالری را مینوشیدم" (به آدمهایی که سعی میکنند وزن کم کنند دقیقا برعکس این پیشنهاد را میدهم) تا مطمئن شوم به اندازهی کافی چیزی مشابه مواد مغذی را دریافت میکنم (هی، اگر شیر زیادی در قهوه باشد، آن هم حساب میشود، درست است؟). اما من از هیچکدام از آنها لذت نمیبردم.
به نظر میرسد من تنها کسی نیستم که به استرس، و طلاق از همسر چنین واکنشی نشان میدهم. بر اساس پژوهش، طلاق دومین استرسآورترین اتفاقی است که یک فرد میتواند در زندگی تجربه کند(نخستین اتفاق فوت همسر است).
بیشتر زنان و مردان معمولا پس از ازدواج چاق میشوند، اما طلاق عموما منجر به کاهش وزن میشود. برای بعضیها شاید چشمانداز "آشنا شدن با فردی جدید" باشد که آنها را تشویق به کاهش وزن میکند. اما برای بسیاری از ما، این فقط یک واکنش به استرس بیش از حد است.
من گزارش آدمهای دیگر را از تجربهی طلاق و تغییر عادتهای روزانهشان خواندهام: خوراک کمتر، خواب کمتر، گریهی بیشتر. یکی از چیزهای تاسفآور دربارهی کاهش وزن ناشی از طلاق این است که زنان تقریبا در سراسر دنیا به خاطر این "دستاورد" تحسین میشوند، حتی اگر بهای آن را با آسیب عاطفی پرداختهباشند یا از دست دادن وزن باعث شدهباشد وزنشان کمتر از نرمال باشد.
همیشه نباید به خاطر کاهش وزن به آدمها تبریک گقت؛ در واقع، وزن کمتر از نرمال بیشتر از چاقی مغرط آدمها را در معرض خطر مرگ قرار میدهد.
البته، بعضیها با پرخوری بیش از حد به استرس واکنش نشان میدهند. اما، شواهد نشان میدهد این پرخوری لزوما باعث نمیشود آدمها احساس بهتری داشتهباشند. در واقع، هرچند همهی ما دوست داریم فکر کنیم خوراکیهایی که برای رسیدن به آرامش میخوریم ما را به آرامش میرسانند، اما خوب، پژوهشهای جدید نشان میدهند این اتفاق به ندرت میافتد.
در یک پژوهش که در دانشگاه مینهسوتا انجام شد، شرکتکنندهها فیلمهایی غمگینکنندهای تماشا کردند که علت انتخابشان همین ویژگی بود. سپس همان شرکتکنندهها که فیلمها را دیدهبودند، بهطور تصادفی انتخاب شدند تا پیشنهاد انواع مختلف خوراکی را- خوراکیهای آرامشبخش(مثلا شکلات)، خوراکیهای مورد علاقه، خوراکیهای خنثی(مثل گرانول)، یا خوراکی نخوردن، دریافت کنند. به نظر میرسد حالات روحی شرکتکنندهها، در هر گروهی که بودند، بهبود یافت، این نشان میدهد گذر زمان(نه نوع خاصی خوراکی) بهترین راه برای برطرف شدن غمگینی است.
این پژوهش نشان میدهد رژیم غذایی طلاق، یا هر گونه تغییر در عادات خوراکی که در پی عواطف منفی یا استرس ایجاد میشود، راهحلی مناسب یا بلندمدت برای مدیریت سالم وزن نیست. در واقع، استفنی دولگاف، نویسنده، اظهار میکند وسواس فرهنگی ما دربارهی شکل ظاهری و لاغری، ما را از تمرکز روی چیزهای مهمتر زندگی، و چیزهایی که اغلب اواقات گفتوگو دربارهی آنها مشکل است، بازمیدارد.
این با پژوهشی مطابقت دارد که نشان میدهد زنان اغلب ادعا میکنند میخواهند برای بهبود سلامتی وزن کم کنند اما در واقع فوایدی که برای ظاهرشان دارد انگیزهی اصلی تلاش آنها برای کاهش وزن است. یافتههای این نوع پژوهشها این سوال را ایجاد میکند که "چرا ما سعی میکنیم چیزی را که میخوریم کنترل کنیم در حالی که کنترل بخش دیگری از زندگی از دستمان خارج شدهاست؟"
خوشبختانه، وقتی مدتی از طلاق من گذشت، اشتهایم برگشت. خوراکی دوباره منبع لذت است. و میل به خوردن یادآور این است که همیشه یک وعدهی دیگر، یک فصل دیگر در زندگی وجود دارد.
منبع: سایکولوژی تودی
ترجمه: سایت بازده
۰