عکسهایی از شهر شلوغ جویندگان طلا که حالا به «شهر ارواح» تبدیل شده است
در ارتفاعات خشک و بادخیز شرق رشتهکوه سیرا نوادا در ایالت کالیفرنیا، شهری متروکه قرار دارد که گویی زمان در آن از حرکت ایستاده است. «بودی» (Bodie) یکی از مشهورترین شهرهای ارواح جهان است؛ شهری که روزگاری هزاران جوینده طلا را از سراسر دنیا به سوی خود کشاند، اما امروز خیابانهای خاموش، خانههای متروک و ساختمانهای نیمهویرانش تنها روایتگر شکوهی ازدسترفته هستند.
فرادید| آنچه «بودی» را از بسیاری از شهرهای متروکه دیگر متمایز میکند، نه فقط تاریخ پر فراز و نشیبش، بلکه شیوه منحصربهفرد حفاظت از آن است. این شهر در حالتی موسوم به «توقف فرسایش» نگهداری میشود؛ یعنی بناها و وسایل داخل آن دقیقاً همانگونه باقی ماندهاند که آخرین ساکنان هنگام ترک شهر رهایشان کردند. به همین دلیل، قدم زدن در بودی بیشتر شبیه سفر به بیش از یک قرن پیش است تا بازدید از یک محوطه تاریخی.
به گزارش فرادید؛ داستان بودی در سال ۱۸۵۹ آغاز شد؛ زمانی که معدنجویی به نام ویلیام اس. بودی نشانههایی از طلا را در تپههای اطراف دریاچه مونو کشف کرد. او چند ماه بعد در کولاک جان باخت و هرگز رونق شهری را که بعدها به نام او نامگذاری شد ندید.
جشنی در خیابان اصلی شهر در حدود 146 سال قبل
سالها این منطقه اهمیت چندانی نداشت، تا اینکه در سال ۱۸۷۶ رگهای بسیار غنی از سنگ معدن طلا کشف شد. این کشف موج بزرگی از مهاجرت را به راه انداخت و بودی را در مدت کوتاهی به یکی از بزرگترین شهرهای معدنی غرب آمریکا تبدیل کرد.
تنها طی چند سال، جمعیت شهر از چند ده نفر به حدود هشت تا ده هزار نفر رسید و بیش از دو هزار ساختمان در دامنه تپهها ساخته شد. خیابان اصلی شهر مملو از زندگی بود؛ دهها هتل، فروشگاه، رستوران، سالن رقص، قمارخانه، کلیسا، بانک، زندان، روزنامه، ایستگاه تلگراف و حتی راهآهن در این شهر فعال بودند. گفته میشود در اوج رونق، حدود ۶۵ کافه تنها در خیابان اصلی فعالیت میکردند.
شهری که ثروت و آشوب را همزمان تجربه کرد
همانقدر که بودی به ثروت شهرت داشت، به شهری خشن و بیقانون نیز معروف بود. درگیریهای مسلحانه، قتل، سرقت از کالسکههای حمل طلا و نزاعهای دائمی در میخانهها بخشی از زندگی روزمره شهر محسوب میشد.
در کنار معدنچیان، مهاجران چینی نیز در محله مخصوص خود زندگی میکردند و معبد، فروشگاهها و کسبوکارهای خود را داشتند. گورستان شهر، تالار اتحادیه معدنچیان و کلیساهای مختلف نیز نشان میدهند که با گذشت زمان، بودی از یک اردوگاه معدنی موقت به جامعهای نسبتاً پایدار تبدیل شده بود.
آغاز سقوط
رونق بودی چندان دوام نیاورد. از اوایل دهه ۱۸۸۰ ذخایر طلای غنی رو به کاهش گذاشت و بسیاری از معدنچیان برای یافتن فرصتهای بهتر، شهر را ترک کردند.
اگرچه پیشرفت فناوری استخراج طلا در دهه ۱۸۹۰ برای مدتی کوتاه دوباره به فعالیت معادن جان بخشید، اما این احیا موقتی بود. آتشسوزیهای بزرگ در سالهای ۱۸۹۲ و بهویژه ۱۹۳۲ بخش عمده شهر را نابود کردند و تنها حدود ده درصد از ساختمانهای اصلی باقی ماند.
سرانجام آخرین معدن فعال در سال ۱۹۴۲ و در جریان جنگ جهانی دوم تعطیل شد و بودی عملاً به شهری خالی از سکنه تبدیل شد.
شهری که فرسوده میشود، اما بازسازی نمیشود
در سال ۱۹۶۲ بودی به عنوان پارک تاریخی ایالتی کالیفرنیا و یکی از آثار تاریخی ملی آمریکا ثبت شد. از آن زمان، مسئولان تصمیم گرفتند شهر را نه بازسازی کنند و نه به حال خود رها سازند.
این سیاست که «توقف فرسایش» نام دارد، بر حفظ وضعیت موجود تأکید دارد. ساختمانها تنها به اندازهای مرمت میشوند که فرو نریزند، اما هیچ بخش جدیدی به آنها اضافه نمیشود و ظاهرشان نیز تغییر نمیکند. حتی وسایل داخل خانهها، بطریها، مبلمان، ظروف، پردهها و وسایل شخصی، همانطور که دههها پیش رها شدهاند، در جای خود باقی ماندهاند.
تجربهای واقعی از یک شهر ارواح
امروزه حدود ۱۱۰ تا ۲۰۰ ساختمان تاریخی از بودی باقی مانده است؛ از جمله هتلها، کلیسا، زندان، مدرسه، خانههای مسکونی، آسیاب عظیم فرآوری طلا، گورستان و تالار اتحادیه معدنچیان.
بازدیدکنندگان میتوانند در خیابانهای خلوت شهر قدم بزنند، از پنجره خانهها به فضای داخلی آنها نگاه کنند، از آسیاب استخراج طلا دیدن کنند و با شیوه کار معادن قرن نوزدهم آشنا شوند. موزه و مرکز بازدیدکنندگان نیز تاریخ این شهر را روایت میکنند.
در ماههای تابستان، روزانه بیش از هزار نفر از بودی بازدید میکنند، اما صبحهای زود یا خارج از فصل گردشگری، سکوتی عمیق بر شهر حکمفرماست؛ سکوتی که باعث شده بسیاری، بودی را واقعیترین شهر ارواح آمریکا بدانند.
