تصاویر| معماری که در 92 سالگی هنوز خلق می کند؛ داستان آلوارو سیزا، شاعر بتن و نور

آلوارو سیزا ویه‌را معمار برجسته پرتغالی، در سن 92 سالگی همچنان مشغول طراحی است؛ تداومی کم نظیر که بیش از 70 سال فعالیت حرفه ای را در بر می گیرد. او در سال 1933 در شهر ماتوزینیوش پرتغال متولد شد و در سال 1954، یک سال پیش از دریافت مدرک معماری، دفتر شخصی خود را تاسیس کرد.

سیزا در طول دوران حرفه ای خود همواره به دنبال نوعی معماری بنیادی بوده است؛ معماری که فرم های اضافی را حذف می کند تا نور، چشم انداز و مصالح بتوانند نقش اصلی خود را ایفا کنند. آثار او معمولا با سادگی ظاهری، توجه عمیق به بستر پروژه و گفت وگو با محیط اطراف شناخته می شوند.

یکی از ویژگی های مهم معماری سیزا، توانایی او در تبدیل پروژه های کوچک و محدود به آثار تاثیرگذار است. او بارها نشان داده که کیفیت معماری وابسته به بودجه یا مقیاس پروژه نیست، بلکه به میزان درک معمار از مکان و نیازهای انسانی بستگی دارد.

از جمله آثار شاخص او می توان به استخرهای جزر و مد لسا دا پالمیرا در نزدیکی پورتو اشاره کرد؛ مجموعه ای که در آن بتن با صخره های ساحلی و چشم انداز اقیانوس اطلس چنان ترکیب شده که مرز میان معماری و طبیعت تقریبا از بین می رود.

پروژه مجموعه مسکونی بواشا در پورتو نیز نمونه ای مهم از نگاه اجتماعی سیزا به معماری است. او در این پروژه نشان داد که مسکن اجتماعی می تواند علاوه بر پاسخگویی به نیازهای روزمره، دارای ارزش های زیبایی شناسانه و معماری نیز باشد.

خانه چای بوا نووا، یکی از نخستین آثار مهم سیزا، نیز بیانگر حساسیت ویژه او نسبت به مکان است. این ساختمان کوچک که میان صخره های ساحلی قرار گرفته، از همان سال های ابتدایی فعالیتش نشان داد که او معماری را نه به عنوان یک شیء مستقل، بلکه به عنوان بخشی از منظره و تجربه انسانی می بیند.

آلوارو سیزا در طول زندگی حرفه ای خود ثابت کرده است که معماری برای او نه درباره پیروی از سبک های زودگذر، بلکه درباره پاسخ صادقانه به هر مکان است. او با آثارش نشان داد که یک ساختمان مسکونی می تواند با همان دقت و ارزش یک بنای یادمانی طراحی شود و یک استخر شهری می تواند همانند یک اثر بزرگ معماری با طبیعت پیرامون خود گفت وگو کند.

سیزا در سال 1992 به دلیل تاثیرگذاری عمیق بر معماری معاصر، جایزه پریتزکر، معتبرترین جایزه معماری جهان، را دریافت کرد. او همچنین جوایز مهم دیگری از جمله شیر طلایی معماری در دوسالانه ونیز و مدال طلای سلطنتی موسسه سلطنتی معماران بریتانیا (RIBA) را در کارنامه دارد. آثار او نه به دلیل نمایش قدرت یا پیچیدگی، بلکه به دلیل حساسیت نسبت به مکان، مصالح و تجربه انسانی مورد تحسین قرار گرفته اند.

این رویکرد مداوم و انسانی، سیزا را به یکی از تاثیرگذارترین چهره های معماری معاصر جهان تبدیل کرده است؛ معماری که هنوز پس از هفت دهه، در جست وجوی کامل تر شدن هنر خود است.

منبع: عصر ایران