تصاویر| نخستین چراغ راهنمایی جهان چگونه متولد شد؟
هر بار که امروز پشت یک چراغ قرمز مدرن توقف میکنید، در حال استفاده از سیستمی هستید که بیش از صد سال پیش در خیابانی شلوغ در کلیولند متولد شد.
در ۵ اوت ۱۹۱۴ [۱۳ مرداد ۱۲۹۳]، تقاطع خیابان اقلیدس و خیابان صدوپنجم شرقی در کلیولند اوهایو، با نصب نخستین چراغ راهنمایی برقی در آمریکا، نام خود را در تاریخ ثبت کرد. این چراغ توسط مخترعی به نام جیمز هوگ طراحی و توسط شرکت «امریکن ترافیک سیگنال» ساخته شد.
این دستگاه که به صورت دستی هدایت میشد، دارای لامپهای قرمز و سبزی بود که به چهار تیرک در گوشههای تقاطع متصل شده بودند. این لامپها به هدایت جریان منظم خودروها، ترامواها و عابران پیاده کمک میکردند.
طراحی چراغ راهنمایی. اثر گرت مورگان، CC۰، ویکیپدیا.
چرا چراغ راهنمایی کلیولند مقام نخست را کسب کرد؟
معیارهای این مقاله بر نخستین چراغ راهنمایی متمرکز است که با نیروی الکتریسیته کار میکرد و در یک تقاطع عمومی نصب شده بود. این معیار همچنین به معنای اولین چراغی است که به شهرداری محلی متصل بود و از نشانگرهای روشن برای هدایت انواع مختلف ترافیک استفاده میکرد. با تغییر معیارها، نامزدهای دیگری نیز میتوانند در این دسته قرار بگیرند.
برای نمونه، اگر به یک نمونه اولیه که در آن زمان ثبت اختراع نشده بود نگاه کنیم، جعبه چراغ برقی چوبی که لستر وایر در سال ۱۹۱۲ در سالتلیکسیتی نصب کرد، میتواند به عنوان اولین مورد فهرست شود. یا اگر معیار مستلزم وجود چراغ هشدار زرد باشد، طراحی ویلیام پاتس در سال ۱۹۲۰ در دیترویت میتواند رتبه نخست را به خود اختصاص دهد. اگر معیار، سیگنال مکانیکی سهحالته باشد، گرت مورگان با اختراع سال ۱۹۲۳ خود در کلیولند پیش میافتد.
تاریخچه نصب چراغ راهنمایی هوگ
خیابان اقلیدس در سال ۱۹۱۳ جادهای بسیار شلوغ بود. همگان، از رانندگان خودروها گرفته تا سوارکاران کالسکه، عابران پیاده و ترامواها از آن استفاده میکردند. اما بدون وجود یک سیستم ترافیکی، این جاده همیشه در هرجومرج بود؛ هرکسی که در جاده بود، تصور میکرد حق تقدم با اوست.
زمانی که جورج هاربو، سرمایهدار حوزه نفت، در مارس ۱۹۱۳ اقدام به توسعه و ساماندهی خیابان اقلیدس کرد، این هرجومرج به اوج خود رسید؛ به طوری که یک تراموا با خودروی مدل او (Roadster) برخورد کرد. خوشبختانه هیچکس جان خود را از دست نداد. با توجه به اینکه در آن سال بیش از ۴۰۰۰ نفر در ایالات متحده بر اثر تصادفات رانندگی جان باختند، این حادثه به خودی خود یک معجزه به نظر میرسید.
جیمز هوگ، مهندس و مخترعی که بهزودی نامش بر سر زبانها میافتاد، ایدهای درخشان برای مهار این آشفتگی داشت. او با استفاده از سیستم سیگنالهای قرمز و سبزِ راهآهن، نخستین سیستم کنترل ترافیک شهری را ابداع کرد. او معتقد بود که این سیستم میتواند با استفاده از الکتریسیتهای که برق ترامواها را تأمین میکرد کار کند، و حق با او بود. پیش از آنکه گواهی اختراع خود صادر شود، چراغ هوگ در تقاطع خیابان اقلیدس و خیابان ۱۰۵ام نصب شد.
به یک افسر پلیس دستور داده شده بود تا در یک اتاقک در پیادهرو بنشیند و با زدن یک کلید، سیگنالها را کنترل کند. این سیستم همچنین با خدمات اضطراری شهرداری یکپارچه شده بود؛ به طوری که با اتصال سیم به ایستگاه آتشنشانی کلیولند و مرکز پلیس، سیستم دارای یک «کلید اصلی» بود که در مواقع اضطراری میتوانست فعال شود. با زدن این کلید، چراغهای قرمز روشن شده، ترافیک متوقف میشد و به خودروهای امدادی اجازه عبور داده میشد.
افراد دیگر از ایده هوگ برای بهبود این سیستم بهره بردند که منجر به اختراع چراغ زرد و چراغهای راهنمایی به شکلی که امروزه میشناسیم، شد. تا سال ۱۹۳۰، تمامی شهرهای بزرگ آمریکا و صدها شهر کوچک، حداقل یک چراغ راهنمایی داشتند. این اختراع فراتر از یک نوآوری ساده بود؛ این اختراع جان بیشمار انسانی را نجات داد.
کلیولند، اوهایو، ایالات متحده آمریکا. تئاتر و سالن رقص تاریخی آگورا در امتداد خیابان یوکلید،
در منطقه «کریدور سلامت و فناوری» کلیولند.
اعتبار تصویر: Simple Cam / Shutterstock.com
آنچه بازدیدکنندگان امروزه میتوانند انتظار داشته باشند
جای تعجب نیست که سختافزار اصلی سیگنال و اتاق کنترل در تقاطع «اقلیدوس و صدوپنجم شرقی» دیگر وجود ندارند. در طول اواسط تا اواخر قرن بیستم، بازسازی گستردهای در این منطقه صورت گرفته است؛ بازسازیهایی که به محوطه «کلیولند کلینیک» و منطقه اطراف آن، یعنی «یونیورسیتی سرکل» نیز گسترش یافت. امروزه، بازدیدکنندگان تنها یک نشان تاریخی خواهند یافت که یادآور نصب اولین چراغ راهنمایی در آمریکا است.
در اطراف این نشان، یک تقاطع شهری مدرن قرار دارد که شبیه به تمام تقاطعهای دیگر در این ایالت است. همین موضوع بهتنهایی نشان میدهد که آن اختراعِ اولین چراغ راهنمایی چقدر انقلابی بوده است. اگرچه لامپهای ۱۱۰ ولتی و جعبههای سوئیچ دستی ناپدید شدهاند، اما وجود یک سیستم ترافیکی چهارراه در آن محل، گویای یکی از مهمترین لحظات تاریخ آمریکا است.
طراحیهای دیگر چراغ راهنمایی
چندین اختراع دیگر در زمینه چراغ راهنمایی نیز در تاریخ حائز اهمیت هستند. برای نمونه، «لستر وایر»، مأمور گشت راهنمایی، در حالی که در تلاش بود در هوای بارانی از میان خودروها عبور کند و هیچ سیستمی برای ایجاد نظم در ترافیک وجود نداشت، به ستوه آمده بود. او به فکر یک جعبه ترافیک الکتریکی آزمایشی افتاد که در تقاطع «خیابان ۲۰۰ جنوبی» و «خیابان مِین» در سالتلیکسیتی، یوتا نصب شد.
دستگاه وایر درواقع یک جعبه چوبی بود که با رنگ زرد بازتابنده پوشانده شده بود. این جعبه دارای دو دریچه بود که لامپهای الکتریکی قرمز و سبز در آنها تعبیه شده بود. جعبه سیگنال بر روی یک تیر در تقاطع نصب شد و توسط افسری که در کنار جاده بود، با استفاده از یک کلید دستی دوحالته کنترل میشد. اختراع وایر دستاوردی شگفتانگیز بود، اما هرگز حق امتیازی برای آن ثبت نشد و به تولید انبوه نرسید. از آنجا که این دستگاه متکی به سیمکشی سفارشی بدون سیستمهای جایگزین یا هشدارهای صوتی بود، به عنوان یک آزمایش پیشگامانه در نظر گرفته شد و پس از یک دوره آزمایشی جمعآوری گردید.
«ویلیام ال. پاتس»، رئیس بخش سیگنالهای اداره پلیس دیترویت، در سال ۱۹۲۰ اولین چراغ راهنمایی الکتریکی چهارطرفه و سهرنگ را اختراع کرد. این سیستم در تقاطع «خیابان وودوارد» و «خیابان فورت» در مرکز شهر دیترویت، میشیگان نصب شد. سیستم پاتس نخستین سیستمی بود که چراغ زرد را بین چرخههای قرمز و سبز معرفی کرد. تا اواسط دهه ۱۹۳۰، این چراغ راهنمایی جدید تقریباً در همه جا دیده میشد. بازدیدکنندگان هنوز هم میتوانند چراغ راهنمایی اصلی را در موزه «هنری فورد» در دیربورن، میشیگان مشاهده کنند.
«گرت مورگان» نیز در سال ۱۹۲۳، پس از مشاهده تصادفی بین یک خودرو و یک کالسکه اسبی، نسخه خاص خود را از چراغ راهنمایی اختراع کرد. طراحی او از یک تیر Tشکل با بازوهای مکانیکی متحرک استفاده میکرد که کلمات «توقف» (stop) و «حرکت» (go) را نمایش میداد. این سیگنال همچنین دارای یک وضعیت میانی بود که حرکت ترافیک را در تمام جهتها همزمان متوقف میکرد و به عابران پیاده اجازه عبور میداد.
اختراع مورگان صرفاً یک سیستم چراغ الکتریکی نبود، بلکه یک علامتدهنده (سِمافور) مکانیکی نیز محسوب میشد. نوآوری اصلی آن، گنجاندن وضعیت توقف کامل در همه جهات بود. مورگان حق امتیاز اختراع خود را به مبلغ ۴۰,۰۰۰ دلار به شرکت «جنرال الکتریک» فروخت و اجزای طراحی او در سختافزارهای کنترل ترافیک مکانیکی و الکتریکی در سراسر آمریکا به کار گرفته شد.
چراغهای راهنمایی و علائم عبور عابر پیاده متعدد.
میراث نصب چراغ راهنمایی ۱۹۱۴ همچنان پابرجاست
هنگامی که چراغ راهنمایی در سال ۱۹۱۴ در تقاطع خیابان «صدوپنجم شرقی» و خیابان «اقلیدوس» روشن شد، شیوه مدیریت ترافیک شهرها را برای همیشه تغییر داد. پیش از آن، افسران پلیس مجبور بودند در میان خیابانهای پرهرجومرج بایستند، سوت بزنند و با تکان دادن مضطربانه دستانشان، از برخورد اسبها، خودروها و عابران پیاده جلوگیری کنند. سیستم «جیمز هوگ» ثابت کرد که چراغها، در ترکیب با زمانبندی و قابلیتهای کنترل اضطراری، میتوانند ترافیک شهری را بسیار بهتر از هر افسر پلیسی مدیریت کنند. اختراع او چنان موفقیت آشکاری بود که در کمتر از پانزده سال، چراغهای راهنمایی سهرنگِ بهروزرسانیشده در نبش خیابانهای تقریباً تمامی شهرهای بزرگ، نهتنها در ایالات متحده بلکه در اروپای غربی نیز نصب شدند.
نگاهی دوباره به آن چراغ قرمز
بیشتر ما هنگام روشن شدن چراغ قرمز، جز توقف کردن به چیز دیگری فکر نمیکنیم. اما همان چراغ قرمز، در کنار چراغهای زرد و سبز، نقطه عطفی را رقم زد که در آن شهرها برای حفظ امنیت مردم و در عین حال روانسازی جریان ترافیک، به فناوریهای جدید متکی شدند. جعبههای آزمایشی و آن تجربههای ابتدایی مدتهاست که از بین رفتهاند، اما هر بار که امروز پشت یک چراغ قرمز مدرن توقف میکنید، در حال استفاده از سیستمی هستید که بیش از صد سال پیش در خیابانی شلوغ در کلیولند متولد شد.
منبع: خبرآنلاین
