دو دستگاه «تلفن» بعد از 80 سال از زیر خاک‌های جنگل بیرون آمدند
گاهی یک شیء کوچک می‌تواند اطلاعاتی درباره یک نبرد بزرگ در اختیار باستان‌شناسان و پژوهشگران قرار دهد. تلفن‌های صحرایی، پلاک‌های شناسایی، تجهیزات شخصی و حتی پوکه‌های گلوله، بخشی از ردپای سربازانی هستند که در جریان نبردهای شدید در جنگ جهانی دوم مجبور به عقب‌نشینی یا ترک تجهیزات خود شده‌اند. کشف تازه‌ای که در نزدیکی سوچاچف لهستان اتفاق افتاده نیز از همین نوع است؛ دو تلفن صحرایی نظامی که پس از بیش از هشت دهه در وضعیتی سالم و شگفت‌انگیز باقی مانده‌اند.
فرادید| این اشیا در منطقه‌ای کشف شده‌اند که در روزهای نخست جنگ جهانی دوم شاهد نبردهای سنگین میان نیروهای لهستانی و آلمانی بود. محل کشف و نوع تجهیزات نشان می‌دهد که تلفن‌ها احتمالاً به یکی از واحدهای ارتش لهستان تعلق داشته‌اند و ممکن است هنگام عقب‌نشینی نیروهای ارتش «ووج» یا در جریان نبردهای اطراف رودخانه بژورا پنهان یا رها شده باشند. این کشف کوچک، تصویری ملموس از شبکه ارتباطی ارتش لهستان در یکی از آشفته‌ترین مراحل کارزار سپتامبر ۱۹۳۹ ارائه می‌دهد.
به گزارش فرادید؛ اعضای گروه کاوشگران سوچاچف، همراه با انجمن تاریخی و اکتشافی «ویس»، در جنگل‌های اطراف سوچاچف به جست‌وجوی بقایای جنگی مشغول بودند که مجموعه‌ای از اشیای مربوط به جنگ جهانی دوم را پیدا کردند. در میان یافته‌ها پوکه فشنگ، سگک کوله‌پشتی، پلاک شناسایی نظامی و چند سکه وجود داشت، اما مهم‌ترین کشف دو دستگاه تلفن صحرایی نظامی بود که احتمال می‌رود از نوع AP-27 ساخت ارتش لهستان باشند.
این دو تلفن که توسط یکی از اعضای انجمن «ویس» به نام ووکاش پیدا شدند، با وجود بیش از هشتاد سال قرار گرفتن در خاک، به صورت غیرمنتظره‌ای سالم باقی مانده‌اند. کنار هم قرار گرفتن دو دستگاه تلفن اهمیت بیشتری به کشف می‌دهد، زیرا چنین تجهیزاتی برای برقراری ارتباط میان یگان‌های مستقر در میدان نبرد و مراکز فرماندهی استفاده می‌شدند.
ردپای ارتش «ووج»
موقعیت محل کشف این تجهیزات احتمال ارتباط آن‌ها با ارتش «ووج» را مطرح کرده است؛ نیرویی که در آغاز تهاجم آلمان در مرکز لهستان مستقر بود. فرماندهی این ارتش در ابتدای کارزار بر عهده ژنرال یولیوش رومل بود و نیروهای آن در برابر فشار شدید ارتش آلمان قرار گرفتند. پس از شکسته شدن خطوط دفاعی لهستان، واحدهای ارتش «ووج» ناچار شدند به سمت شرق عقب‌نشینی کنند.
به گفته کاوشگران، تلفن‌ها احتمالاً در نزدیکی مسیری قرار داشته‌اند که نیروهای لهستانی هنگام عقب‌نشینی و ادامه نبرد از آن استفاده می‌کردند. ممکن است سربازان این تجهیزات را عمداً در جنگل پنهان کرده یا در جریان عقب‌نشینی رها کرده باشند. در چنین شرایطی، یک وسیله ارتباطی باقی‌مانده در محل می‌تواند سرنخ کوچکی درباره مسیر حرکت یک یگان و نحوه سازمان‌دهی ارتباطات آن در میدان نبرد ارائه کند.
نبرد بژورا و محاصره نیروهای لهستانی
کارزار سپتامبر ۱۹۳۹ از اول سپتامبر و با حمله آلمان به لهستان آغاز شد. در ادامه، ارتش‌های لهستان در نقاط مختلف کشور در برابر پیشروی نیروهای آلمانی مقاومت کردند. منطقه سوچاچف نیز به یکی از صحنه‌های مهم درگیری تبدیل شد، به‌ویژه در جریان نبرد بژورا که از ۹ سپتامبر آغاز شد و ارتش‌های «پوزنان» و «پومرزه» در آن دست به یک ضدحمله بزرگ علیه نیروهای آلمانی زدند.
نبرد بژورا بزرگ‌ترین نبرد کارزار لهستان در سال ۱۹۳۹ بود. با ورود نیروهای بیشتر و پشتیبانی هوایی آلمان، نیروهای لهستانی سرانجام تلاش کردند از مسیر سوچاچف و جنگل کامپینوس به سوی ورشو عقب‌نشینی کنند. در مرحله پایانی نبرد، یعنی بین ۱۶ تا ۲۲ سپتامبر، درگیری‌ها در اطراف سوچاچف شدت زیادی گرفت و بسیاری از سربازان لهستانی هنگام تلاش برای عبور از رودخانه بژورا و شکستن حلقه محاصره، تجهیزات سنگین خود را رها کردند.
اهمیت این کشف در کنار سایر اشیای پیدا شده بیشتر می‌شود. پلاک شناسایی، تجهیزات شخصی، پوکه‌های فشنگ و تلفن‌های صحرایی هر کدام بخشی از داستان حضور نیروهای لهستانی در این منطقه را تشکیل می‌دهند. چنین یافته‌هایی به جای روایت کلی جنگ، امکان بازسازی جزئی‌تر مسیر حرکت و فعالیت سربازان در یک محدوده جغرافیایی مشخص را فراهم می‌کنند.
