تصاویر| موهس سافاریکار؛ خودرویی عجیب با بدنه ای پوشیده از وینیل
درهای سافاریکار مانند درهای معمولی لولایی باز نمی شدند، بلکه روی میله های خطی به سمت بیرون حرکت می کردند. موهس این طراحی را با هدف افزایش حفاظت در برخوردهای جانبی در نظر گرفته بود. سقف سخت خودرو نیز قابلیت جمع شدن داشت تا سرنشینان بتوانند از فضای باز استفاده کنند.
در اوایل دهه 1970 بروس موهس، مخترع و طراح آمریکایی، ایده ساخت خودرویی لوکس برای سفر در طبیعت و شکار حیوانات بزرگ در آفریقا را دنبال کرد. نتیجه این ایده، موهس سافاریکار بود؛ خودرویی بزرگ و غیرمتعارف که در سال 1972 معرفی شد و نمونه های آن معمولا با سال ساخت 1973 شناخته می شوند.
سافاریکار بر پایه شاسی اینترنشنال هاروستر تراول آل مدل 1969 ساخته شده بود و از موتور 8 سیلندر V شکل با حجم 392 اینچ مکعب، معادل حدود 6.4 لیتر، استفاده می کرد. بدنه آلومینیومی آن با لایه ای از فوم و روکش وینیل تجاری نئوگاید پوشانده شده بود؛ راهکاری نامعمول که ظاهر خودرو را بیشتر به یک وسیله دست ساز و سفارشی شبیه می کرد.
درهایی روی ریل و سقف جمع شونده
درهای سافاریکار مانند درهای معمولی لولایی باز نمی شدند، بلکه روی میله های خطی به سمت بیرون حرکت می کردند. موهس این طراحی را با هدف افزایش حفاظت در برخوردهای جانبی در نظر گرفته بود. سقف سخت خودرو نیز قابلیت جمع شدن داشت تا سرنشینان بتوانند از فضای باز استفاده کنند.
در کابین، صندلی های چرخان و تاشو و امکاناتی مانند رادیو دوطرفه، تلویزیون و بخاری گازی قابل سفارش بودند. در بخش عقب نیز امکان تبدیل فضا به تخت وجود داشت. این تجهیزات با هدف فراهم کردن آسایش در سفرهای طولانی و استفاده در مناطق دورافتاده طراحی شده بودند.
با وجود ایده های متفاوت، سافاریکار از مرحله ساخت نمونه های اولیه فراتر نرفت. تنها 3 دستگاه از این خودرو ساخته شد و همین تیراژ محدود، آن را به یکی از پروژه های نادر و فراموش شده تاریخ خودروسازی آمریکا تبدیل کرد.
منبع: عصر ایران
