نقد و بررسی فیلم جدید «رزیدنت اویل»
زک کرگر پس از موفقیت فیلم‌های پیشین خود، این‌بار دست به احیای مجموعه‌ای پرطرفدار زده و وحشت بقا را با نگاهی نو و انسانی به تصویر کشیده است.
بازآفرینی تازه «رزیدنت اویل» به کارگردانی زک کرگر، با نقش‌آفرینی درخشان آستین آبرامز به اثری پرهیجان، سرگرم‌کننده و دلهره‌آور بدل شده است.
به گزارش فرارو به نقل از گاردین، طرفداران پروپاقرص سینمای وحشت معمولاً نسبت به حماقت‌های آشکار شخصیت‌های روی پرده واکنش‌هایی تمسخرآمیز نشان می‌دهند؛ فریادهایی مانند «داخل آن اتاق نشوید»، «از خانه فرار کنید» یا «پیام کمک را نادیده بگیرید» بازتاب همیشگی این واکنش‌هاست. با این وجود، علاقه‌مندان به این ژانر در مواجهه با برایان، قهرمان بخت‌برگشته فیلم جدید «رزیدنت اویل» با بازی آستین آبرامز، احساس متفاوتی را تجربه خواهند کرد.
برایان جنگجویی چهارشانه، تنومند یا دارای جذابیت‌های کلاسیک قهرمانان فیلم‌های اکشن نیست، اما آبرامز جذابیتی ویژه به او بخشیده که حتی اشتباهات مکرر و دست‌پاچگی‌هایش نیز تماشاگر را به همذات‌پنداری عمیق با او وا می‌دارد. همین ویژگی سبب شده تا این داستان پرماجرا و سراسر هیجان، باورپذیر و زمینی جلوه کند.
برایان پیک ساده‌ای است که به تعبیر طنزآمیز خودش، راننده‌ای معمولی در خدمت سفارش‌ها به شمار می‌رود. او پایان شیفت کاری خود را به تعویق می‌اندازد تا در یک شب برفی و کولاک‌زده، بسته‌ای پزشکی و حیاتی را بدون در اختیار داشتن خودرویی مجهز یا لاستیک‌های یخ‌شکن میان دو بیمارستان جابه‌جا کند؛ زیرا پیمودن این مسافت پرخطر در شرایط اضطراری به معنای دریافت دستمزد دوچندان است. با این حال، هنگامی که خودروی او در جاده‌ای یخ‌زده ناگهان با زنی مرموز برخورد می‌کند، این راننده جوان بی‌اختیار به گرداب کابوسی هولناک از شیوع هیولاها کشیده می‌شود.
موقعیتی مهیب که برای دوستداران بازی‌های ویدیویی کپ‌کام یا مجموعه سینمایی پیشین با نقش‌آفرینی میلا یوویچ آشنا به نظر می‌رسد. راز موفقیت آبرامز در نقش‌آفرینی شخصیتی همیشه ناکام، در ظرافتی نهفته است که او و زک کرگر در ترسیم رفتارهای برایان به کار گرفته‌اند؛ مردی سردرگم که حتی در دل فاجعه نیز می‌کوشد به شکلی ناشیانه کار درست را انجام دهد. وقتی او با زنی آسیب‌دیده تصادف می‌کند، می‌کوشد وی را به بیمارستان برساند و هنگام مواجهه با پلیس نیز تلاشی برای فرار نمی‌کند.
او تمام توان خود را به کار می‌بندد، هرچند که در زمینه‌هایی چون شلیک به موجودات نامیرا کاملاً نابلد است. نوسان مداوم برایان میان اعتمادبه‌نفس شکننده و وحشت فلج‌کننده، زاویه دیدی نو به فیلم‌های ژانر زامبی بخشیده است. او درست شبیه بازیکنی است که بدون فراگیری فنون اولیه هدایت بازی، در مرحله‌ای فوق‌العاده دشوار رها شده باشد. تک‌گویی‌های پرخاشگرانه و غرولندهای مداوم او، به‌ویژه در لحظه‌ای که در اوج خطر مرگ از خیس شدن جوراب‌هایش شکوِه می‌کند، لحظاتی کمیک در میان وحشت پدید می‌آورد.
البته جذابیت فیلم تنها بر دوش بازیگر نقش اصلی نیست؛ زک کرگر، کارگردانی که پس از ساخت آثاری چون «بربرین» و «سلاح‌ها» جایگاه خود را در سینمای دلهره تثبیت کرده، در پشت دوربین همپای بازیگر به صحنه‌گردانی این آشوب مشغول است. او ضرب‌آهنگ روایت و زمان‌بندی صحنه‌های هولناک و طنزآمیز را با مهارتی کم‌نظیر تنظیم می‌کند و حتی با استفاده از ترفندهای کلاسیک غافلگیری ناگهانی، تعلیقی پایدار می‌سازد.
چرخش داستان از ساختار صرفاً زامبی‌محور به سمت رویارویی با هیولاهای عظیم‌الجثه، گامی خوشایند و نزدیک به حس اصیل بازی‌هاست. هرچند اثر در دقایق پایانی پیش از تکامل کامل قوس شخصیتی برایان کمی شتاب‌زده پایان می‌یابد، اما موفقیت در بازآفرینی هیجان تعاملی بازی‌ها بر پرده سینما بدون فروافتادن در ابتذال، ارزشی ویژه به این اثر بخشیده است.
