رشته زمان

رشته زمان

ابتدا فیلم با مونولوگ‌های شخصیت‌های اصلی داستان، هم‌زمان تعلیق و تلقین را هم آغاز می‌کند. روایتی که هر یک بیان می‌کنند، با ادامه جملات آن یکی تکمیل می‌شود. چیزی که هر دو حسش می‌کنند و می‌دانند دارند آن را از دست می‌دهند. حسی که به‌یک‌باره در آن‌ها برخاسته، مرتبط با سقوط دنباله‌داری بر زمین است.

کد خبر : ۴۵۰۶۵
بازدید : ۶۷۷۹
رشته زمان
انیمه «نام تو» که ترجمه دقیق‌تر ژاپنی‌اش «نام تو چیست؟» است، آخرین انیمه کارگردان «پنج سانتی‌متر در ثانیه» و «باغ کلمات» است. میتسوها، دختری دبیرستانی است که در روستای ایتوموری زندگی می‌کند و تاکی پسری دبیرستانی اهل توکیو است.
آرزوی میتسو‌ها این است که در زندگی بعدش به پسری خوش‌سیما تبدیل شود و در توکیو باشد و این رؤیا با جایگزینی متناوب بدنش با تاکی تحقق پیدا می‌کند. رخدادی که موجب این پدیده شده کم‌کم باز می‌شود و با وجود پیش‌آگاهی درموردش، پایان فیلم حداکثر شوک را وارد می‌کند.
همان ابتدا فیلم با مونولوگ‌های شخصیت‌های اصلی داستان، هم‌زمان تعلیق و تلقین را هم آغاز می‌کند. روایتی که هر یک بیان می‌کنند، با ادامه جملات آن یکی تکمیل می‌شود. چیزی که هر دو حسش می‌کنند و می‌دانند دارند آن را از دست می‌دهند. حسی که به‌یک‌باره در آن‌ها برخاسته، مرتبط با سقوط دنباله‌داری بر زمین است.
میتسو‌ها و تاکی یکدیگر را بدون تماس فیزیکی حس می‌کنند، اما حس آن‌ها چیزی فراتر و به‌مراتب قوی‌تر از ابعاد فیزیکی است. آن‌ها به یکدیگر تبدیل می‌شوند و سعی می‌کنند یکدیگر را زمانی که دیگری نیستند بشناسند. از «دنیاهای چندگانه‌ِ اِورت» تا افسانه‌هایی مانند تاسوکاره که معنای «او کیست؟» هم می‌دهد و اشاره به ساعت گرگ‌ومیش دارد که دنیا محو شده و فرد ممکن است به چیزی جز انسان برخورد کند تا «موسوبی» را در فیلم کشف می‌کنیم.

موسوبی، رشته نخ بافته‌شده‌ای که یکی از تم‌های اصلی داستان است، معانی مختلفش خیلی واضح بیان می‌شود. موسوبی همان جریان زمان است یا وصل‌کردن آدم‌ها به هم و انسان هر چیزی که می‌خورد با روحش ترکیب می‌شود و این نیز موسوبی است.
رسم اهدای ساکی کوچی‌کامیسا که هم موسوبی وصل‌کردن انسان و خداست (برای بدن خدای معبد میامازو) و میتسو‌ها دختر باکره‌ای که این ساکی را با جویدن برنج و تف‌کردنش می‌سازد، درواقع روحش را قرار است به کسی بدهد. خدای معبد در بخشی است که طبق باورهای شینتو در جهان زیرین یا کاکوریو قرار دارد.
این جهان، جهان نهان یا جهان پس از مرگ است. دنباله‌داری که سبب این اتفاقات است، دو هسته دارد؛ دو هسته‌ای که به شکلی نمادین با تصاویر گُنگ و پی‌درپی که میانشان رشته موسوبی به بند ناف انسان نیز گره می‌خورد، ادغام می‌شود.
روایت در فیلم با هزارتویی که شکل داده، هم به‌لحاظ دراماتیک و هم به‌لحاظ داستانی کاملا منسجم است. بن‌مایه‌های داستانی فیلم نیز با محوریت رؤیا و مسئله‌های فلسفی- کیهان‌شناختی و بعضا علمی، در کنار جنبه‌های هنری بر گیرایی آن می‌افزایند.
اشاراتی به نظریه‌های فیزیکی، مانند نظریه ریسمان، ذرات بنیادی و نوار موبیوس نیز از مواردی هستند که کارگردان در حد لازم از آن‌ها استفاده کرده و نه‌تن‌ها باعث سردرگمی بیننده خاصِ انیمه نشده، بلکه حس کنجکاوی و یادگیری‌اش را هم تحریک کرده است: حالات نوسانی گوناگونی که ذرات بنیادین متفاوت را شکل می‌دهد.

پایان فیلم با وجود تغییری که در اصل داستان به وجود می‌آورد، همچنان ذهن را درگیر جهانی می‌کند که ایتوموری در آن نابود شده و پایان تراژیکی دربر داشته است. «نام تو» انیمه‌ای رومانس، فانتزی و علمی- تخیلی کاملی است که در تمامی این بخش‌ها با دوری از کلیشه‌ها و شخصیت‌پردازی قوی توانسته تم‌هایش را به‌خوبی بیان کند و مطمئنا از فیلم‌های قبلی ماکوتو شینکای منسجم‌تر است؛ جزئیات پرداخت‌های توصیفی‌اش بدون اضافات و جزئیات روایت احساسی‌اش بدون کمبود است؛ انیمه‌ای که کارگردانش می‌تواند آینده‌ای نزدیک به هایائو میازاکی و ایسائو تاکاهاتا داشته باشد.
۰
نظرات بینندگان
تازه‌‌ترین عناوین
پربازدید