چرا برخی تیم‌ها به سراغ جادوگر می‌روند؟

چرا برخی تیم‌ها به سراغ جادوگر می‌روند؟

ما چه زمانی به جادو رو می‌آوریم و به آن اکتفا می‌کنیم و آیا به‌راستی این جَنبَل‌ها کارگر است؟

کد خبر : ۴۵۴۵۱
بازدید : ۸۸۵
ما چه زمانی به جادو رو می‌آوریم و به آن اکتفا می‌کنیم و آیا به‌راستی این جَنبَل‌ها کارگر است؟
چرا برخی تیم‌ها به سراغ جادوگر می‌روند؟
بگذارید مثالی بزنم. تصور کنید شما می‌خواهید در شرکتی که در آن مشغول به کار هستید به یک رتبه بالاتر بروید. احتمالا مثل هر کار دیگری برای ترقی در آن رتبه شما باید کارهایی انجام دهید. مثل تحصیل در مقطعی بالاتر یا بالابردن دانش زبان انگلیسی. دیگر چه راه‌هایی وجود دارد؟ مثلا ممکن است شما بروید روی صندلی یکی از همکاران‌تان که از شما جایگاه بالاتری دارد، فضله‌ گربه بگذارید تا او بهره‌وری‌اش پایین بیاید و نتواند کارش را مثل همیشه‌ و به نحو احسن انجام دهد!‌ به نظر خنده‌‌دار می‌آید که این فعل و افعال بتواند کارساز باشد.
در روانشناسی و اخص رویکرد واقعیت درمانی ‌«ویلیام گلاسر» ما مفهومی به نام کنترل درونی و بالعکس کنترل بیرونی داریم. کنترل بیرونی به معنای آن است که ما به وسیله‌ محرک‌های بیرونی اداره می‌شویم و این شرایط است که مسیرها را برای ما تعیین می‌کند، نه خودِ ما. در مقابل روانشناسی کنترل درونی اعتقاد دارد ما فقط می‌توانیم رفتار خود را کنترل کنیم. به نظر می‌آید ماجرای جادو و جَنبَل در فوتبال بیشتر از قبل جدی شده است. احتمالا علت آن است که انگار مؤلفه تلاش و کوشش در بین برخی تیم‌ها از دیده به دور شده است.
در فوتبال امروز دنیا چند شاخصه در کنار یکدیگر موجب پیشرفت روزافزون تیم‌ها می‌شود: اهداف تعیین‌شده، تاکتیک و فلسفه بازی، تمرینات کارا، بدنسازی باکیفیت و میزان بار روانی مناسب (مسائل مربوط به بعد روانشناختی). اگر تیمی در هر کجای دنیا بخواهد به موفقیت دست یابد قطعا موارد مذکور را در دستور کار خود قرار می‌دهد. حال چه می‌شود که برخی از تیم‌های ما شاید بی‌خیال موارد مطرح‌شده می‌شوند و رو به جادو و جنبل می‌آورند؟
جامعه‌ ما و هنوز هم بخشی از بدنه آن درگیر خرافه‌هاست؛ این‌که مثلا بعد از خنده زیاد به‌حتم یک ماجرای غم‌انگیز اتفاق خواهد افتاد؛ این‌که تیم‌ملی ایران هربار با رنگ سبز وارد میدان شده است باخته و هزاران مثال دیگر. تمام این موارد مطرح شده تنه به روانشناسی کنترل بیرونی می‌زند؛ به آن معنی که نیروهایی در خارج از کنترل ما وجود دارند که می‌توانند موجب تغییرات و دگرگونی‌ شوند؛ آنها می‌توانند ما را به اوج ببرند و تیم مقابل‌مان را به حضیض.
روانشناسان معتقدند که مرکز کنترل درونی به معنای این است که باور وضع فعلی فرد، تابع عوامل قابل کنترل مانند تلاش، نگرش، آماده بودن و غیره است و همان‌طور که گفته شد روانشناسی کنترل بیرونی به معنای این است که وضع فعلی فرد تابع عوامل متعددی است که همگی از کنترل فرد خارج است. این عقیده رایج است که افرادی که مرکز کنترل بیرونی دارند رویدادهای ناخوشایند و بدِ در پیشِ ‌رویشان را ناشی از غیرقابل دستکاری بودن آن می‌دانند. حال تیمی که مبنای پیشبرد اهدافش را براساس روانشناسی کنترل درونی بگذارد، موقعیت‌های سخت و پیچیده را ناشی از کمبود توانایی‌ها یا کمبود تلاش و کوشش خواهد دانست.
۰
نظرات بینندگان
تازه‌‌ترین عناوین
پربازدید