آقا پنچرش كن تا حساب كار دستش بياد!
اين است كه متوليان هر كشور بايد همواره به پيامدهاي برخي شيوههاي برخورد از موضع «چهارچرخ پنچري» حتي در برخورد قانوني و عادلانه با متخلفان، توجه داشته باشند تا به اصطلاح، نقض غرض نشود. رفتار با منتقدان كه البته حساب به كلي متفاوتي دارد.
کد خبر :
۴۷۴۰۶
بازدید :
۱۴۰۷
احمد پورنجاتي | جلوي در ورودي پاركينگ مجتمع مسكونيمان كه رسيدم با خودرويي قفل فرمان خورده مواجه شدم كه خيلي دقيق و تميز، به كلي راه ورود را بسته بود. با عجله پياده شدم و يك راست رفتم طرف برف پاكنهاي خودروي ميهمان ناخوانده به هواي اينكه شايد رانندهاش شماره تلفني، نمره پلاك خانهاي و خلاصه نشانهاي از خود را روي كاغذي نوشته باشد كه اگر از ساكنان خانه كسي براي ورود يا خروج با خودرو از راه رسيد، بتواند تماس بگيرد و آن حضرت را فرابخواند براي جابهجايي. اما، دريغ و افسوس. اثري نبود.
با اكراه و آهسته تلنگري به شيشه پنجره خودروي مزاحم زدم به اميد برخاستن نواي روحبخش آژير دزدگير. از نابختياري من، صدايي در قواره ميوميوي بچه گربه - تا اين اندازه نرم و نازك - چند بار تكرار شد و تمام. آن را كه خبر شد، خبري باز نيامد. دور و بر را به جستوجوي جايي براي پارك كردن ورانداز كردم اما سپر به سپر، همه جا پر بود.
كه اگر جايي خالي پيدا ميشد، لابد راننده غايب از نظر خودروي مزاحم، آنجا پارك ميكرد. مانده بودم چه كنم؟ ناگفته نگذارم كه رهگذران پياده و سواره نيز با مشاهده راه بندان آن خودرو و بلاتكليفي من، هريك به اقتضاي احوال شخصيه و آداب گفتاري و رفتاريشان، رهنمودي ميدادند، گاه همراه چاشني تكه طعنهاي به آن صاحب خودروي غايب از نظر.
سرانجام، چاره را در اين ديدم كه به شماره تلفن پليس ۱۱۰ زنگ بزنم. به تازگي با خبر شده بودم كه در اينگونه موارد، اگر شماره پلاك خودروي مزاحم را به اين مركز اعلام كني، آنان شماره تلفن همراه صاحب خودرو را ازبايگاني متمركز خود پيدا ميكنند و به او اخطار ميدهند كه به سرعت بيايد و خودرو را جابهجا كند. تماس گرفتم و اعلام كردم.
گفتند: كمي منتظر بمانيد اگر تا چند دقيقه ديگر پس از ابلاغ ما به او نيامد، يدككش ميفرستيم تا خودروي مزاحم را به پاركينگ راهنمايي و رانندگي انتقال دهد. چند دقيقهاي به انتظار ماندم. هنوز از آن نازنين غايب از نظر خبري نشده بود كه ناگهان راننده يكي از خودروهاي متوقف در حاشيه خيابان از راه رسيد وسوار شد و جا را خالي كرد و رفت. من به شتاب، پريدم پشت فرمان خودرو و رفتم در جاي خالي شده و خلاص. از خودرو پياده شدم كه بروم داخل خانه. هنوز از راننده خودروي مزاحم خبري نبود. حوصلهتان سر رفت؟ هنوز بيتالغزل يا سوسپانس ماجرا را نگفتهام!
آقايي كه با فاصله اندكي از ورودي پاركينگ خانه ما داخل خودرويي نشسته بود و از آغاز تا انجام، شاهد بال بال زدن من بود، با صداي بلند گفت: «آقا، من جاي شما باشم، هرچهار چرخ ماشين اين آدم خودخواه رو پنچر ميكنم تا حساب كار دستش بياد.»
گفتم: «به ۱۱۰ خبر دادم. من هم كه فعلا جايي پيدا كردم براي پارك.» ادامه داد: «اين آدمها رو بايد نقره داغ كرد. پنچرش كن آقا تا تنبيه بشه» برگشتم طرف جناب فرمانده پنچركردن تا از نزديك چند كلمهاي با هم گفتوگو كنيم. سلام و احوالپرسي كردم و پرسيدم: «به نظر شما اگر من چهار چرخ ماشين اين بابا رو پنچر كنم، راه ورودي پاركينگ ما زودتر باز ميشه يا ديرتر؟»
خوشم آمد. خيلي صادقانه جواب داد: «البته ديرتر. كلي معطل ميشه تا تايرهاشو ببره باد بزنه و برگردونه. ولي در عوض حالش جا مياد.» گفتم: «ولي حال همسايههاي ما اگر بخواهند آمد و شد كنند از اين در چي؟» خوشبختانه سكوت كرد و من هم از خدا خواسته شروع كردم به افاضه. گفتم: راستش اين مشت نمونه خرواره. گاهي ما آدمها براي چارهجويي يك مشكل يا مجازات يك خلافكار، دست به كارهايي ميزنيم كه بيش از طرف اصلي، دودش به چشم خودمان ميرود. خودآزاري ميكنيم به خيال اينكه داريم مقصر رو تنبيه ميكنيم.
از اين مهمتر، در موردي كه حل مشكل يا برخورد با متخلف، متولي و سازو كار قانوني دارد، اين روشهاي «پنچر به اختيار» يعني چه؟ سنگ روي سنگ باقي نميماند كه. تجربه بشري نشان از اين دارد كه بهترين و اثرگذارترين روش اصلاح رفتار اجتماعي، پنچر كردن چهار چرخ خودروي آدمهاي متخلف نيست كه چه بسا بيش از تنبه، موجب خشم و عصبانيت و ايجاد حس انتقام و لجبازي در آنان ميشود. من قصد ندارم متد مسيح وار صلح كلي پيشنهاد كنم و گونه چپ را براي نواختن سيلي دوم، پيشكش كسي كنم كه سيلي اول را به گونه راست نواخته اما ميگويم: با حالگيري و نقره داغ كردنهاي كور، كسي از كژراهه به راه درست هدايت نخواهد شد.
تازه، اصل عقلايي توازن هزينه- فايده را نيز خدشهدار خواهد كرد. نميدانم نظر خوانندگان اين نوشته چيست اما به گمانم در همه عرصههاي روابط اجتماعي، خواه ميان مردم با خودشان، خواه با دستگاههاي گوناگون حكومتي، اگر بنيان روابط بر محور لج و لجبازي و حالگيري و پنچركردن چهار چرخ قرار بگيرد، علاوه بر اينكه همه طرفهاي قضيه آسيب ميبينند، زهر مسمومكننده خشم و حس انتقام نيز در مويرگهاي جامعه نفوذ ميكند كه گاه با هيچ دياليزي نيز، قابل تصفيه نيست. اين است كه متوليان هر كشور بايد همواره به پيامدهاي برخي شيوههاي برخورد از موضع «چهارچرخ پنچري» حتي در برخورد قانوني و عادلانه با متخلفان، توجه داشته باشند تا به اصطلاح، نقض غرض نشود. رفتار با منتقدان كه البته حساب به كلي متفاوتي دارد.
۰